พันธุ์ระหํ่าหักเหลี่ยมเถื่อน

                                     1 สัปดาห์ผ่านไปหลังจากงานศพของริวตะ 


ริวยังคงใส่เสื้อโค้ทสีดําตัวเดิมแล้วได้นําช่อดอกไม้มาวางไว้ที่หน้าหลุมศพน้องชายของเขา


ไม่ต้องห่วงนะ….เ๱ื่๵๹ที่ค้างคาเอาไว้….ฉันจัดการให้นายหมดแล้ว……หลับให้สบายนะ….


ริวได้เดินจากไปแล้วมุ่งหน้าตรงกลับไปที่รถตัวเองแล้วขึ้นรถขับออกไป



หลังจากการเสียชีวิตของนาย โทคิว คาซากิ ผู้ก่อตั้งบริษัท Naohka ขนาดนี้ทางสมาชิกและผู้สนับสนุนทางบริษัท
จึงได้มีการพิจารณาให้นาย เคน คาซากิ ขึ้นแท่นมารับตําแหน่งแทนเขาซึ่งนาย เคน คาซากิ เต็มใจเป็๲อย่างยิ่ง
ที่จะได้มาสานต่อธุรกิจงานคุณลุงของเขาที่จากไปและยินดีพร้อมที่จะนําพาบริษัทไปสู่จุดสูงสุดในยุคสมัยใหม่นี้


ริวนั่งขับรถฟังข่าวที่บรรยายมาจากวิทยุ เขาได้ขับมาเรื่อยๆจนถึงโบสถ์เซนต์เซียโตสก่อนจะนํารถไปจอดแล้วเดินเข้าไป 




                                                  โบสถ์เซนต์เซียโตส เวลา 10:21

สภาพโบสถ์แต่ก่อนกลับเต็มไปด้วยซากปรักหักพังจากรอย๠๱ะ๼ุ๲ปืนบัดนี้ได้ถูกบูรณะขึ้นมาใหม่
ริวได้มองไปรอบๆแล้วภาพเหตุการณ์นะตอนนั้นได้ผุดเข้ามาในหัวเขา



รีบพาริต้าไปที่ปลอดภัยก่อน!




ปัง!




คอนดะ!!





รออยู่ในนี้นะ อย่าออกไปไหน





ข้างบนระวัง!!




ปังๆๆๆๆ!    ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!





เป็๲อะไรมั้ย….?






*เฮ้อ* ยังพอไหว….





พวกมันยังเหลืออยู่ข้างนอก





ฮ่าๆ…






ไปฆ่าพวกแมร่งให้หมดกัน!






ปัง!!




ริวส่ายหัวพยายามลืมเ๱ื่๵๹พวกนั้นก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปด้านใน


?


ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์หันไปมองริวขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้ภายในโบสถ์


นึกถึงเ๱ื่๵๹นั้นอยู่หรอครับ…

อืม…ฉันเองก็พยายามที่จะลืมมัน…..แต่มันก็อดคิดไม่ได้……

ผมเข้าใจ….มันยากที่จะลืม…………..ผมขอโทษเ๱ื่๵๹พ่อคุณด้วย

เ๱ื่๵๹นั้นไม่เป็๲ไรหรอกค่ะ…..คนเราเวลาที่ทําเ๱ื่๵๹ไม่ดีไว้….ผลสุดท้ายมันจะกลับมาทําร้ายตัวเราเอง……..

ใช่…..คุณพูดถูก

แล้วต่อจากนี้….เธอจะเอาอย่างไงล่ะ?

ในเมื่อมาถึงตรงนี้แล้ว ก็คงต้องจัดการให้มันหมดไป………ร่วมถึง……..หมอนั้น…..

โชคชะตาคงได้กําหนดชีวิตพวกคุณไว้แล้วล่ะค่ะ






                                    ตึกสํานักงาน Naohka สาขา อากิฮาบาระ เวลา 10:50


ลูกน้องของเคนสองคนกําลังพูดคุยกันอยู่บนชั้น 25


เฮ้ย…นายเคยได้ยินเ๱ื่๵๹ที่เขาเล่ากันไหม?

อ่อ ได้ยินสิ เขาว่ากันว่าคนที่ฆ่าท่านโทคิว คาซากิ ก็คือเพื่อนสนิทของคุณหนูเคน ริวใช่ไหม?

ใช่ รู้สึกว่าหมอนั้นกําลังวางแผนอะไรบ้างอย่างกับคนของพวกเรา

อย่างกับว่า…กําลังตามเก็บคนของพวกเราอยู่อย่างนั้นน่ะ…

อาจเป็๲ไปได้ 

ตอนนี้เหลือแค่คุณหนูตัวคนเดียวแล้ว ถ้าหากเราเสียเขาไป ทั้งบริษัทและพวกเรามีหวังล่มสลายแน่! 



ขณะที่ทั้งสองกําลังพูดคุยกันอยู่นั้น เคนได้เดินออกมาจากลิฟท์แล้วกําลังเดินตรงมาที่ทั้งสอง


!

!

เคน: ทําอะไรกัน?

อะ! ป! เปล่าครับ พวกเราแค่คุยกันเ๱ื่๵๹ส่วนตัวน่ะครับ

ใช่ครับ

เคน: ถ้าว่างมากนักก็ออกไปข้างนอก อย่ามาเกะกะแถวนี้!

ค ครับ!


ลูกน้องทั้งสองของเคนเดินจากไป



ไอ้สารเลว……แกกล้ามากนะที่พรากคนในครอบครัวไปจากฉัน! ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!






                                                     โบสถ์เซนต์เซียโตส เวลา 11:23


ผมกลับก่อนนะครับ

ค่ะ โชคดีนะค่ะ



ริวเดินจากซิสเตอร์ชาร์ลอตต์ไปแล้วเดินตรงกลับไปที่รถตัวเองแล้วขับออกไป




*เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น*


ขณะที่ริวจอดรถหยุดไฟแดงอยู่ จู่ๆเสียงโทรศัพท์ได้ดังขึ้นก่อนที่เขาจะหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดรับสาย

ริว: ฮัลโหลครับ

ไดสุเกะ: ริวนี้ฉันเอง ไม่ใช่ว่าหนีหายหัวไปไหนอีกแล้วใช่ไหมเนี้ย?

ริว: ไม่ต้องห่วงครับ….ผมแค่แวะมาหาคนรู้จักเอง…เดี๋ยวซักพักผมก็กลับแล้ว

ไดสุเกะ: *เฮ้อ*  รีบๆกลับมาล่ะ ท่านพวกนั้นเห็นนายเข้าคงเป็๲เ๱ื่๵๹แน่

ริว: ครับ ไว้ใจผมเถอะ


*วางสายโทรศัพท์*




                                           ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เวลา 11:40


ริวได้มาเดินเล่นที่สวนสาธารณะเขาเดินแล้วมองไปรอบๆตามเครื่องเล่นต่างๆที่เด็กๆกําลังเล่น เขาได้นึกถึงเ๱ื่๵๹สมัยก่อน
เมื่อสมัยวัยเด็กริวและเคนทั้งสองเคยได้มาเล่นกันที่นี้สภาพบรรยากาศที่ยังจดจําได้ดียิ่งคิดยิ่งนึกถึงวันวานเก่าๆ
ซึ่งเวลาในปัจุบัน ณ ตอนนี้ไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วเขาทั้งคู่ได้ตัดขาดความสัมพันธ์ที่เคยมีต่อกัน
ริวได้เดินมาเรื่อยๆจนถึงริมนํ้าก่อนจะยืนจับรั้วแล้วมองดูแม่นํ้าที่ไหลผ่านไปตามธรรมชาติ



*เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น*


ริวได้หยิบโทรศัพท์ของมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วดูเบอร์ที่โทรมา


!


เบอร์สายที่โทรมาหาเขานั้นคือ เคน คาซากิ  เขารังแลที่จะรับสายก่อนจะตัดสินใจกดรับ


เคน: ฝีมือไม่เลวนี่…ถึงขนาดจัดการลุงของฉันได้  แกนี้มันเหี้ยมได้ใจฉันจริงๆ

ริว: . . .

เคน: ตัวแกในตอนนี้ได้เป็๲ศัตรูกับพวกเราโดยสมบูรณ์แล้ว อีกไม่นานทั้งพวกฉันแล้วก็คนอื่นๆจะตามล่าแกอย่าแน่นอน

ริว: ใช่ฉันรู้ ไม่ว่าจะมาซักกี่คนหรือเก่งมาจากไหน….ฉันจะฆ่าพวกมันที่อยู่ตรงหน้าฉันเอง

เคน: ฮ่าๆๆ! จิตใจแกเริ่มบ้าระหํ่าแล้วสินะ ถ้างั้นแสดงว่าพร้อมที่จะสู้จนตัวตายแล้วสิ?

ริว: ใช่  ฉันจะกวาดล้างพวกของแกให้หมดสิ้นซาก ร่วมถึงพวกที่สนับสนุนพวกแกด้วย 
แล้วถึงตอนนั้น….ฉันจะมาคิดบัญชีกับแก!

เคน: ได้…..แล้วเมื่อถึงวันนั้น……



 







                                                                     ฉันจะรอ