แสงแรกของรุ่งอรุณค่อยๆ ลอดผ่านม่านหน้าต่างรถม้าเข้ามา แต่เหมยหลิงยังคงจมอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของซ่งเหวิน ร่างกายของทั้งสองคนยังคงเปลือยเปล่าและเกี่ยวพันกันอยู่อย่างใกล้ชิด หลังจากคืนแห่งความเร่าร้อนที่ผ่านมา
"เหมยหลิง..." ซ่งเหวินกระซิบข้างหูนางด้วยเสียงแหบพร่า "ข้าไม่อยากให้เวลานี้จบลง"
เหมยหลิงลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาของนางยังคงฉ่ำเยิ้มไปด้วยความปรารถนาที่เหลือค้างจากเมื่อคืน นางรู้สึกถึงท่อนเนื้อของเขาที่ยังคงแข็งขืนและกดทับอยู่กับต้นขาของนาง ความรู้สึกนั้นทำให้ร่างกายของนางสั่นไหวเล็กน้อย
"ท่าน..." นางพึมพำเสียงแ่ "เราต้องแยกกันแล้ว อีกไม่นานรถม้าก็จะถึงเมืองหลิงโจว"
ซ่งเหวินไม่ตอบ แต่กลับใช้มือลูบไล้ผมยาวของนางอย่างอ่อนโยน "ข้ารู้...แต่ให้ข้าได้กอดเ้าอีกสักครู่" เขาดึงร่างของนางเข้าหาตัวแน่นขึ้น ทำให้ทรวงอกอวบอิ่มของนางกดแนบกับอกของเขา
เหมยหลิงรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยในอ้อมกอดของเขา แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดบาปที่ตัวเองได้ทรยศต่อสามี นางพยายามจะผลักตัวออกจากอ้อมกอดของเขา แต่ซ่งเหวินกลับกอดแน่นขึ้น
"อย่าไปเลย" เขากระซิบ "ข้า้าเ้าอีกครั้ง"
ก่อนที่เหมยหลิงจะได้ตอบอะไร ซ่งเหวินก็โน้มตัวลงไปจูบที่คอของนาง ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเคลื่อนไหวไปตามิัเนียนนุ่ม ทำให้นางครางเบาๆ
"อืมม...ท่าน..." นางพยายามจะขัดขืน แต่ร่างกายกลับตอบสนองต่อการััของเขาอย่างเป็ธรรมชาติ
ซ่งเหวินรู้สึกถึงการตอบสนองของนาง เขายิ้มอย่างพึงพอใจและเริ่มใช้มือลูบไล้ไปตามเส้นโค้งของร่างกายนาง "ร่างกายของเ้าซื่อสัตย์กว่าคำพูด" เขากล่าว "มันยังคง้าข้าอยู่"
มือใหญ่ของเขาเลื่อนลงไปที่ทรวงอกของนาง นิ้วมือเขี่ยยอดถันสีชมพูที่เริ่มแข็งตัวขึ้น ทำให้เหมยหลิงสะดุ้งและครางออกมา
"อ๊า...ท่าน...อย่า..." นางพึมพำแต่ไม่ได้ขัดขืนจริงจัง
"เ้าไม่ได้อยากให้ข้าหยุดจริงๆ" เขากระซิบขณะที่ปากของเขาเคลื่อนลงไปที่ทรวงอกของนาง "เสียงครางของเ้าบอกข้าแล้ว"
เขาใช้ปากดูดดึงยอดถันของนาง ลิ้นร้อนชื้นเลียไปมาอย่างช่ำชอง ทำให้เหมยหลิงโค้งตัวขึ้นและครางเสียงหวาน
"อืมม...อ๊าา..." นางครางตามการเคลื่อนไหวของลิ้นเขา
ซ่งเหวินไม่หยุดอยู่แค่นั้น เขาเลื่อนมือลงไปที่หว่างขาของนาง นิ้วมือเขี่ยไปที่กลีบเนื้ออ่อนนุ่มที่ยังคงเปียกชื้นจากการร่วมรักเมื่อคืน
"ยังเปียกอยู่เลย" เขาพึมพำด้วยความพึงพอใจ "ร่างกายของเ้าจำข้าได้ดีจริง"
"อ๊า...ท่าน...อย่าพูดแบบนั้น..." เหมยหลิงอายจนหน้าแดง แต่ร่างกายกลับแอ่นขึ้นรับการััของเขา
ซ่งเหวินใช้นิ้วกลางแทรกเข้าไปในร่องรักของนาง เคลื่อนไหวเข้าออกอย่างช้าๆ ขณะที่นิ้วหัวแม่มือเขี่ยไปที่ติ่งเกสรเล็กๆ
"อ๊าา...เสียวมาก..." นางครางและบิดตัวไปมา
"ข้าอยากจะเข้าไปในตัวเ้าอีกครั้ง" เขากระซิบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนา "ก่อนที่เราจะต้องแยกกัน"
เหมยหลิงรู้ว่าพวกเขาไม่มีเวลามาก แต่ความปรารถนาในร่างกายของนางก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง นางพยักหน้าเบาๆ ด้วยความอับอาย
ซ่งเหวินยิ้มและจัดท่าให้นางนั่งคร่อมบนตัวเขา ท่อนเนื้อแข็งขืนของเขาชี้ตรงขึ้นไปหานาง "คราวนี้เ้าเป็คนควบคุม" เขากล่าว "เราต้องเร็วหน่อย"
เหมยหลิงค่อยๆ นั่งลงบนท่อนเนื้อของเขา รู้สึกถึงความใหญ่โตที่เติมเต็มนางจนแน่นคับ "อ๊า...ใหญ่มาก..." นางครางเบาๆ
"ขยับสิ" เขาสั่งด้วยเสียงแหบพร่า "แสดงให้ข้าเห็นว่าเ้า้าข้ามากแค่ไหน"
เหมยหลิงเริ่มขยับสะโพกขึ้นลงอย่างช้าๆ รู้สึกถึงท่อนเนื้อของเขาที่เสียดสีกับผนังช่องคลอดทุกครั้งที่นางเคลื่อนไหว
"ปั๊บ...ปั๊บ...ปั๊บ..." เสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นเป็จังหวะ
"อืมม...อ๊า...ดี..." นางครางขณะที่ขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ซ่งเหวินจับเอวของนางและช่วยให้นางขยับเร็วขึ้น "ปั๊บปั๊บปั๊บปั๊บ!" เสียงดังขึ้นตามจังหวะที่เร็วขึ้น
"อ๊า! อ๊า! อ๊า!" นางครางตามจังหวะ "ท่าน...ข้า...ข้าชอบ..."
"เ้าเป็ของข้า" ซ่งเหวินกระซิบข้างหูนาง "ทุกส่วนของเ้าเป็ของข้า"
"ใช่...ข้าเป็ของท่าน..." นางตอบด้วยเสียงสั่นเครือ "ข้า้าเป็ของท่านเท่านั้น..."
พวกเขาร่วมรักกันอย่างเร่าร้อนจนกระทั่งทั้งสองคนถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน เสียงครางของพวกเขาดังลั่นไปทั่วรถม้า
"อ๊าาาาาา!" ทั้งสองคนร้องออกมาพร้อมกัน
หลังจากนั้นพวกเขาก็รีบแต่งตัวเมื่อรู้สึกว่ารถม้าเริ่มชะลอความเร็ว บ่งบอกว่าใกล้จะถึงเมืองแล้ว
"จำไว้ว่า เ้าเป็ของข้าแล้ว" ซ่งเหวินกระซิบข้างหูนางขณะที่ช่วยนางใส่เสื้อผ้า "ข้าจะหาทางพบเ้าอีก"
เขาหยิบกล่องไม้จันทน์ขนาดเล็กมาให้นาง "นี่คือของขวัญสำหรับสามีของเ้า และในนั้นมีแผนการทางธุรกิจที่ข้า้าให้เ้านำเสนอ"
เหมยหลิงพยักหน้าด้วยความอับอาย นางรู้ว่าชีวิตของนางเปลี่ยนไปแล้ว และไม่มีทางกลับไปเป็เหมือนเดิมได้อีก
เมื่อรถม้าหยุดที่ประตูเมืองหลิงโจว ซ่งเหวินก็ลงไปก่อน เขาหันมามองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก
"ข้าจะส่งของขวัญไปให้เ้า" เขากล่าวเสียงเบา "และจำไว้ว่าแผนการที่เราคุยกัน"
---
บนเส้นทางกลับสู่เมืองหลิงโจว รถม้าคันหรูเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวเข้ามาปกคลุม เหมยหลิงทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ภาพทิวทัศน์อันงดงามของขุนเขาและป่าไม้ที่เคยสร้างความเพลิดเพลินใจให้กับนางในยามเดินทาง บัดนี้กลับดูจืดชืดและไร้ซึ่งสีสันในความรู้สึกของนางโดยสิ้นเชิง ในห้วงคำนึงของนางยังคงวนเวียนอยู่กับภาพเหตุการณ์ ณ โรงเตี๊ยมน้ำพุร้อนแห่งนั้น ััอันเร่าร้อนและแ่เบาของซ่งเหวินยังคงตราตรึงอยู่ในทุกอณูของร่างกายและจิติญญา คำพูดหวานล้ำที่เขากระซิบพร่าอยู่ข้างใบหูยังคงดังก้องกังวานอยู่ในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เอง
นางลอบถอนหายใจออกมาอย่างแ่เบา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยเป็ดั่งกำแพงเหล็กกล้าในใจ บัดนี้ได้พังทลายลงจนแทบไม่เหลือซาก ความรู้สึกผิดบาปที่เคยกัดกินหัวใจได้เลือนหายไปเกือบหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้พบพานและซบซบอกอุ่นของเขาอีกครั้ง นางตระหนักดีว่าสิ่งที่นางได้กระทำลงไปนั้นเป็ความผิดมหันต์ เป็การทรยศต่อความรักและความไว้วางใจของสามีอย่างไม่อาจให้อภัยได้ แต่ถึงกระนั้น นางก็ไม่อาจหักห้ามใจตัวเองให้เลิกคิดถึงเขาได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ซ่งเหวินได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่ที่นางไม่เคยได้ััมาก่อน โลกที่เต็มไปด้วยความสุขสมอันซาบซ่านและความตื่นเต้นเร้าใจอย่างที่ไม่เคยมีชายใดหยิบยื่นให้แก่นางได้ แม้กระทั่งหลี่ิผู้เป็สามีที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม
ความคิดของนางล่องลอยไปไกลถึงแผนการอันแยบยลที่ซ่งเหวินได้วางเอาไว้ เขาได้มอบหมายภารกิจสำคัญให้นางนำเสนอแผนการค้ารูปแบบใหม่ให้กับหลี่ิ ซึ่งเป็แผนการที่เขาได้ใช้สติปัญญาและประสบการณ์ในเชิงพาณิชย์คิดค้นขึ้นมาเองทั้งหมด แต่กลับให้นางเป็ผู้นำเสนอราวกับว่าเป็ความคิดริเริ่มของนางเอง แผนการนี้จะถักทอสายใยทางการค้าของทั้งสองครอบครัวให้ผูกพันกันอย่างแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น และนั่นย่อมหมายความว่านางจะมีโอกาสได้พบเจอกับเขาบ่อยครั้งขึ้น โดยที่สามีผู้ซื่อสัตย์ของนางจะไม่มีวันสงสัยในความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
ซ่งเหวินช่างเป็พ่อค้าที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและสติปัญญาอันเฉียบแหลมอย่างที่นางคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด เขาสามารถวางหมากทุกตัวบนกระดานแห่งชีวิตได้อย่างแยบยลและรัดกุมไร้ช่องโหว่ นางรู้สึกทึ่งในความสามารถอันน่าเกรงขามของเขา และในขณะเดียวกันก็รู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึงอยู่ลึกๆ ในใจ นางรู้ดีว่านางกำลังเล่นอยู่กับไฟกองใหญ่ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างให้มอดไหม้เป็จุณได้ทุกเมื่อ แต่ถึงกระนั้น นางก็ไม่อาจถอนตัวหรือหันหลังกลับได้อีกต่อไปแล้ว
เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวมาถึงหน้าประตูจวนสกุลหลี่ หลี่ิซึ่งรอคอยการกลับมาของภรรยาสุดที่รักด้วยใจจดจ่อ ก็รีบวิ่งออกมารับด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ "เหมยหลิง! ในที่สุดเ้าก็กลับมาเสียที ข้าคิดถึงเ้าเหลือเกิน" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความยินดี พร้อมกับโผเข้าสวมกอดร่างอรชรของนางอย่างแแ่ราวกับกลัวว่านางจะหายไปอีก
เหมยหลิงฝืนยิ้มและยกแขนขึ้นกอดตอบสามีอย่างเก้ๆ กังๆ ััอันคุ้นเคยของเขาในยามนี้กลับทำให้นางรู้สึกผิดบาปขึ้นมาอย่างจับใจ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขาไม่ได้ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยเหมือนเช่นเคย แต่กลับเป็เหมือนเปลวไฟที่คอยย้ำเตือนถึงการทรยศของนาง นางรีบผละออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างรวดเร็วและหันไปสั่งการให้บ่าวรับใช้ขนของลงจากรถม้าเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตนเอง "ข้าก็คิดถึงท่านเช่นกันเ้าค่ะ" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยจนผิดปกติ
หลี่ิสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของภรรยาได้อย่างชัดเจน แต่ด้วยความรักและความไว้วางใจ เขากลับคิดว่านางคงจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลเป็แน่ เขาจึงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรให้มากความ "เข้าไปพักผ่อนในบ้านก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะให้คนเตรียมน้ำอุ่นให้อาบ เ้าจะได้รู้สึกสดชื่นขึ้น" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยและเอาใจใส่
หลังจากที่ได้ชำระล้างร่างกายและเปลี่ยนอาภรณ์เป็ชุดผ้าไหมเนื้อนิ่มสบายตัวแล้ว เหมยหลิงก็นำของกำนัลล้ำค่าที่ซ่งเหวินจงใจมอบให้มามอบให้กับหลี่ิ "นี่คือของขวัญที่ท่านซ่งเหวินฝากมาให้ท่านเ้าค่ะ เขาบอกว่าเป็สินน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเป็การขอบคุณที่ข้าได้ช่วยงานเขาเป็อย่างดีที่เมืองหลวง" นางกล่าวพร้อมกับยื่นกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักลวดลายัดั้นเมฆอย่างวิจิตรบรรจงให้กับสามี
หลี่ิรับกล่องมาเปิดดูด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย ทันทีที่ฝากล่องถูกเปิดออก แสงสีทองอร่ามของแท่งหมึกฝนทองคำบริสุทธิ์ก็ได้สาดประกายออกมาจนแสบตา มันเป็แท่งหมึกชั้นเลิศที่หาได้ยากยิ่งในแผ่นดินนี้ เขารู้ดีว่ามันมีราคาสูงลิบลิ่วจนคนธรรมดาสามัญไม่อาจเอื้อมถึง "โอ้โห! นี่มัน… ของล้ำค่าถึงเพียงนี้เชียวหรือ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ "ท่านพี่ซ่งเหวินช่างมีน้ำใจต่อเราสองคนเสียจริง"
เหมยหลิงแย้มยิ้มอย่างมีเลศนัยซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่สวย "ยังมีอีกนะเ้าคะ" นางกล่าวพร้อมกับผายมือไปยังหีบไม้ใบใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง "ในนั้นเป็ผ้าไหมต้วนเนื้อดีที่สุดจากเมืองหลวง และยังมีสมุนไพรหายากอีกหลายชนิดที่ท่านพี่ซ่งเหวินตั้งใจคัดสรรมาให้ท่านโดยเฉพาะ เขาบอกว่าให้ท่านนำไปใช้บำรุงร่างกาย จะได้มีสุขภาพที่แข็งแรง"
หลี่ิเดินเข้าไปเปิดฝาหีบออกอย่างช้าๆ และก็ต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้างอีกครั้ง ของกำนัลทั้งหมดที่อยู่ภายในล้วนแล้วแต่เป็ของดีมีราคาที่เขาไม่เคยได้พบเห็นมาก่อนในชีวิต เขารู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจไมตรีของซ่งเหวินเป็อย่างมาก และในขณะเดียวกันก็รู้สึกภาคภูมิใจในตัวภรรยาคนเก่งของเขาที่สามารถสร้างความประทับใจให้กับพ่อค้าผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองหลวงได้ถึงเพียงนี้
"ภรรยาของข้าช่างเก่งกาจสามารถเสียจริง" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ พร้อมกับดึงร่างของเหมยหลิงเข้าไปสวมกอดอย่างแแ่ "เ้าทำให้ข้าภูมิใจในตัวเ้ามากเหลือเกิน"
เหมยหลิงซบใบหน้าลงบนแผงอกอันอบอุ่นของสามี ในใจรู้สึกผิดบาปอย่างสุดซึ้งจนแทบอยากจะร้องไห้ออกมา แต่นางก็ต้องข่มความรู้สึกนั้นเอาไว้และสวมบทบาทภรรยาผู้ซื่อสัตย์ต่อไป "ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อท่านและครอบครัวของเรานะเ้าคะ" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือราวกับจะร้องไห้ ซึ่งหลี่ิเข้าใจว่านั่นเป็เพราะความตื้นตันใจ
ขณะที่นางซุกหน้าอยู่บนอกของสามี ความทรงจำเกี่ยวกับซ่งเหวินก็หลั่งไหลเข้ามาในใจอย่างไม่อาจควบคุมได้ นางนึกถึงความรู้สึกเมื่อได้ซุกหน้าลงบนอกกว้างของเขา กลิ่นกายชายที่เข้มข้นและชวนหลงใหล ััของิัที่แข็งแกร่งและอบอุ่น โดยไม่รู้ตัว นางเริ่มเอาจมูกถูไถไปตามคอของหลี่ิเหมือนที่เคยทำกับซ่งเหวิน ท่าทางที่ดูจะเป็การแสดงความรักใคร่ แต่จริงๆ แล้วเป็การเรียกคืนความทรงจำอันหวานชื่น
หลี่ิรู้สึกตื่นเต้นกับท่าทีใหม่ของภรรยา เขาไม่เคยเห็นนางแสดงความรักใคร่อย่างเปิดเผยเช่นนี้มาก่อน "เหมยหลิง..." เขากระซิบด้วยเสียงที่เริ่มแหบพร่า "เ้าเปลี่ยนไปจังเลย ข้าชอบเ้าแบบนี้"
เหมยหลิงตื่นตัวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของสามี นางรีบยกหน้าขึ้นและพยายามยิ้มให้ดูเป็ธรรมชาติ "ข้า...ข้าแค่คิดถึงท่านมากเ้าค่ะ" นางกล่าวเสียงเบา แต่ในใจกลับรู้สึกผิดที่ตัวเองเผลอนึกถึงชายอื่นขณะอยู่ในอ้อมกอดของสามี
หลังจากจัดการกับของกำนัลเรียบร้อยแล้ว เหมยหลิงก็เริ่มนำเสนอแผนการค้าที่ซ่งเหวินได้วางโครงเอาไว้ให้กับหลี่ิฟังอย่างละเอียด นางอธิบายถึงกลยุทธ์ในการขยายตลาดไปยังหัวเมืองต่างๆ การสร้างเครือข่ายการค้าที่มั่นคง และการนำสินค้าชนิดใหม่ๆ ที่ยังไม่มีผู้ใดเคยนำเข้ามาจำหน่ายในเมืองชิงสุ่ย นางพูดได้อย่างคล่องแคล่วและฉะฉานราวกับว่าเป็ความคิดที่นางได้ครุ่นคิดมาเป็อย่างดีแล้วด้วยตนเองทั้งหมด
หลี่ินั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจและรู้สึกทึ่งในความสามารถของภรรยามากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่านางจะมีความคิดที่เฉียบแหลมและมองการณ์ไกลในเื่ธุรกิจได้ถึงเพียงนี้ เขารู้สึกว่าตนเองช่างโชคดีเหลือเกินที่มีภรรยาที่ทั้งสวยงามและเก่งกาจอยู่เคียงข้างกาย
"แผนการของเ้ายอดเยี่ยมมากเหมยหลิง" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างแท้จริง "ข้าจะรีบดำเนินการตามที่เ้าแนะนำทุกอย่างในทันที ข้าเชื่อมั่นว่ามันจะทำให้กิจการของเราเจริญรุ่งเรืองก้าวหน้าขึ้นไปอีกหลายเท่าตัวอย่างแน่นอน"
เหมยหลิงแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ แผนการของนางสำเร็จลุล่วงไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว นางสามารถหลอกลวงสามีผู้ซื่อสัตย์ได้อย่างแเี และในตอนนี้ เขาก็ยิ่งเชื่อใจและหลงใหลในความสามารถของนางมากขึ้นไปอีกหลายส่วน
ในค่ำคืนนั้น หลี่ิโอบกอดเหมยหลิงไว้ในอ้อมแขนอย่างมีความสุขและเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก เขารู้สึกขอบคุณ์ที่ได้ประทานผู้หญิงที่แสนดีและเพียบพร้อมเช่นนางมาเป็คู่ชีวิตของเขา เขาไม่เคยระแคะระคายเลยแม้แต่น้อยว่าภรรยาที่เขารักและเทิดทูนบูชากำลังสวมเขาให้กับเขาอย่างเืเย็นและไร้ความปรานี
ขณะที่หลี่ิหลับลึก เหมยหลิงกลับนอนไม่หลับ นางรู้สึกถึงความอบอุ่นจากร่างกายของสามีที่นอนอยู่ข้างๆ แต่ใจกลับคิดถึงซ่งเหวิน โดยไม่รู้ตัว นางเริ่มเอาตัวเองเสียดสีกับต้นขาของหลี่ิ ท่าทางเหมือนกับที่เคยทำกับซ่งเหวินบนรถม้า นางจินตนาการว่าเป็เขาที่นอนอยู่ข้างๆ และเริ่มส่ายเอวเบาๆ เพื่อสร้างแรงเสียดสี
การเคลื่อนไหวของนางทำให้หลี่ิตื่นขึ้น เขารู้สึกประหลาดใจกับพฤติกรรมใหม่ของภรรยา "เหมยหลิง? เ้าทำอะไรอยู่" เขาถามด้วยเสียงง่วง
เหมยหลิงใที่ถูกจับได้ "ข้า...ข้าแค่..." นางพึมพำไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
หลี่ิคิดว่าภรรยา้าความใกล้ชิด เขาจึงหันมาโอบกอดนางแน่นขึ้น "เ้า้าข้าหรือ" เขากระซิบข้างหูนาง
เหมยหลิงไม่ตอบ แต่กลับเอาตัวเองแนบชิดกับเขามากขึ้น นางปิดตาและจินตนาการว่าเป็ซ่งเหวิน ขณะที่หลี่ิเริ่มจูบและลูบไล้ร่างกายของนาง นางก็ตอบสนองด้วยความหลงใหล แต่ในใจกลับนึกถึงชายอื่น
เมื่อหลี่ิเริ่มเข้าสู่ร่างกายของนาง เหมยหลิงก็เผลอครางออกมาด้วยเสียงที่หวานหูเหมือกับที่เคยครางให้ซ่งเหวินฟัง "อืมม...ท่าน..." นางครางเสียงแ่
หลี่ิรู้สึกตื่นเต้นที่ภรรยาตอบสนองเขาอย่างเร่าร้อน เขาไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วนางกำลังนึกถึงชายอื่น ขณะที่เขาเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยน เหมยหลิงก็ส่ายเอวตามจังหวะเหมือนที่เคยทำกับซ่งเหวิน
"เ้าเปลี่ยนไปจริงๆ" หลี่ิกระซิบด้วยความพึงพอใจ "ข้าชอบเ้าแบบนี้มาก"
เหมยหลิงรู้สึกผิดบาปที่ตัวเองใช้สามีเป็ตัวแทนของชายอื่น แต่ร่างกายของนางกลับตอบสนองอย่างเป็ธรรมชาติ นางปิดตาแน่นและจินตนาการถึงซ่งเหวิน จนในที่สุดก็ถึงจุดสุดยอดพร้อมกับสามี
หลังจากนั้น หลี่ิก็โอบกอดนางไว้อย่างอ่อนโยน "ข้ารักเ้ามาก เหมยหลิง" เขากระซิบ "เ้าทำให้ข้าเป็สุขที่สุด"
ส่วนเหมยหลิงนั้น แม้ร่างกายจะนอนอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของสามี แต่จิตใจของนางกลับล่องลอยไปไกลถึงชายอีกคนหนึ่ง นางจินตนาการถึงััอันเร่าร้อนและซาบซ่านของซ่งเหวิน และเฝ้ารอคอยวันที่จะได้พบกับเขาอีกครั้งด้วยใจที่จดจ่อและปรารถนาอย่างรุนแรง นางรู้ดีว่านางกำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนามและอันตราย แต่ก็ไม่อาจหันหลังกลับได้อีกต่อไปแล้ว นางได้ก้าวเข้าสู่โลกแห่งการหลอกลวงและความปรารถนาอันมืดมิดอย่างเต็มตัวแล้วโดยสมบูรณ์…
6K
