ตอนที่ 29 แผนการหลบหนี
เื่ าาปีศาจกลับมาจากต่างโลก
“เราไม่มีชุดจะใส่แล้วนี่หว่า” แม็กม่าลืมไปว่าตัวเองไม่มีชุดใส่สำหรับโลกนี้
จะใส่ชุดของโลกปีศาจไปก็คงดูแปลกและเป็จุดเด่นเกินไป เขามีเสื้อผ้าแค่สามชุดเท่านั้น
ชุดแรกที่ใส่ตอนกำลังจะกลับโลกเดิม ชุดที่สองเป็ชุดของโรงฝึกมาตรา
ชุดที่สามก็คือชุดของทหารรับจ้างที่ได้มาั้แ่วันแรกที่ไปเข้ารวม
“เอาไงดีวะเนี่ย จะไปโรงฝึกทั้งแบบนี้เลยดีไหมนะ”
แม็กม่าเอาชุดของทหารรับจ้างที่ยังไม่ได้ใส่มาลองใส่ดู เขาตัดสินใจใส่ชุดนี้ไป
และถือว่าเป็โชคดี โรงฝึกวันนี้ปิดปรับปรุงเพราะเกิดความเสียหาย
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็เพราะใคร
“ฝีมือเราสินะ ที่พังกำแพงสนามไปเมื่อวาน” แม็กม่าคิดในใจขณะยืนอยู่หน้าโรงฝึก
คนที่ฝึกก็พึ่งมาเห็นป้ายประกาศและเดินกลับไป รถม้าคันหรูที่ดูคุ้นตาก็วิ่งมาจอดใกล้แม็กม่า
“นายนะขึ้นรถมาสิ” คนขับรถม้าบอกให้แม็กม่าขึ้นไปบนรถ
“มีคนอยากจะพบเ้า” คนขับรถพูดเสริม ทำให้แม็กม่าสงสัยว่าเป็ใครที่อยากจะพบเขา
บนรถม้าไม่มีใครอยู่ มีแค่คนขับรถม้าเท่านั้น รถม้าขับเข้าไปในคฤหาสน์หลังหนึ่ง
ที่อยู่ไม่ไกลจากปราสาทกลางเมืองมากนัก แม็กม่าเดินลงจากรถหลังจากรถม้ามาถึงหน้าประตู
มีคนรอต้อนรับอยู่และเชิญแม็กม่าให้เขาไป พ่อบ้านดูมีอายุคนหนึ่งเดินนำแม็กม่าไป
“เชิญทางนี้ครับ คุณผู้ชาย” พ่อบ้านบอกให้แม็กม่าเดินตามเขาไป
“เื่อะไรอีกเนี่ย เราก็ไม่ได้ทำเื่อะไรให้เป็จุดสนใจนี่หว่า” แม็กม่าคิดไปเดินไป
ประตูห้องรับรองถูกเปิดออก มีชายสูงวัยนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา พ่อบ้านก็เดินจากไป
ชายสูงวัยบอกให้แม็กม่านั่งลงก่อน ซึ่งเขาก็ทำตามที่ชายสูงวัยบอก
“มีอะไรกับผมงั้นเหรอครับ” แม็กม่าถามชายที่อยู่ตรงหน้า
เขาดูแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นแม็กม่าใส่ชุดทหารรับจ้าง
“เธอเป็ทหารรับจ้างด้วยงั้นเหรอ” ชายสูงวัยถาม พร้อมหยิบใบยาสูบขึ้นมาสูบ
“เคยเป็นะครับ” แม็กม่าตอบกลับ
“เข้าเื่เลยดีกว่า เธอเป็ใครมาจากไหน ฉันสืบประวัติของเธอดูแล้ว
เธอพึ่งเข้าเมืองได้ไม่นาน ตามที่ลงประวัติ เธอมาหางานทำหลังอายุเกิน15ปี
วันนี้ที่เธอมาเกิดเื่สัตว์ประหลาดเข้ามาอาละวาด มีคนพบเห็นเธอจัดการมันลงได้อย่างง่ายดาย
ทั้งที่ทหารของอาณาจักรเจ็บหนักนับสิบๆ คนเพราะมัน เข้าร่วมกลุ่มสีโคลนที่เป็ทหารรับจ้าง
ออกไปจัดการฝูงหมาป่า ตามที่ได้ข่าวมาจากวงใน เธอเป็คนจัดการจ่าฝูงของมันได้
หลังจากนั้นก็ออกจากกลุ่มสีโคลน และไปจับตัวเ้าหญิงกลับมาคืนที่วัง
ส่วนรางวัลที่ขอ ก็แค่เข้าร่วมโรงฝึกมนตราเพียงเท่านั้น”
ชายสูงวัยพูดรายละเอียดแทบทุกอย่างั้แ่แม็กม่ามาถึงเมือง
“ทำการบ้านมาดีนะครับ สรุปแล้วคุณ้าอะไรกันแน่”
แม็กม่าใเล็กน้อยที่ชายสูงวัยตรงหน้าตามสืบเื่ของเขาได้ขนาดนี้
แม็กม่ารู้สึกคุ้นหน้าชายตรงหน้าอยู่เล็กน้อย
“เขาคือคนที่อยู่ในห้องบัลลังก์เมื่อวันนั้นนี่น่า” แม็กม่าคิดในใจ
เขาจำชายสูงวัยตรงหน้าได้จากวันที่จับตัวเ้าหญิงกลับเข้าไปในปราสาท
“ฉันต้องเป็คนถามคำถามนั้นมากกว่านะ ว่าเธอ้าอะไรกันแน่” ชายสูงวัยตอบกลับ
“แค่อยากจะฝึกมนตราในโลกนี้เท่านั้นแหละครับ” แม็กม่าตอบกลับ
“โลกนี้งั้นเหรอ!?” ชายสูงวัยคิดหลังจากที่แม็กม่าพูดออกมา
“อย่างเธอไม่ต้องฝึกมันหรอก ดูด้วยตาก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา” ชายสูงวัยบอกกับแม็กม่า
“สำหรับผม เื่พลังมีไว้มากเท่าไรก็ยิ่งดีครับ” แม็กม่าพูดกับชายสูงวัย
ทำให้ชายสูงวัยคิดอยู่พักหนึ่ง
“จริงๆแล้ว เพราะอาจจะไปโดนเด้งไปโลกอื่นอีกก็ได้อะนะ
ไม่รู้ด้วยว่าโลกที่ไปจะมีคนเก่งแค่ไหนรออยู่ ฝึกให้ได้มากที่สุดน่าจะดีกว่า”
แม็กม่าคิดในใจหลังจากพูดออกไป
“มีอะไรอีกไหมครับ ถ้าไม่มีผมกลับก่อนนะ” แม็กม่าพูดหลังจากชายสูงวัยเงียบไปนาน
“อยากจะฝึกมนตราสินะ ให้ฉันช่วยไหมล่ะ” ชายสูงวัยพูดก่อนที่แม็กม่าจะเปิดประตูออกไป
สิ่งที่ชายสูงวัยพูดทำให้แม็กม่าชะงักไปเล็กน้อย นั้นเป็ข้อเสนอที่น่าสนใจ
แต่สิ่งที่จะตามมาหลังจากนั้นทำให้แม็กม่าลังเลเล็กน้อย แต่แม็กม่าก็ตอบตกลง
“ตาแก่นี้มีแผนอะไรกันแน่ แต่ก็ไม่มีเหตุผลจะต้องปฏิเสธซะหน่อย” แม็กม่าคิดก่อนจะตอบตกลง
“คนที่จะมาฝึกด้วยไม่ได้มีแค่เธอหรอกนะ กลับได้แล้วละ พรุ่งนี้มารอที่หน้าคฤหาสน์ได้เลย”
ชายสูงวัยบอกก่อนที่จะให้พ่อบ้านพาแม็กม่าไปส่งที่หน้าประตู
“ฝึกกับตาแก่นั้นน่าจะดีกว่าไปฝึกที่โรงฝึกแฮะ”
แม็กม่าบ่นไปเดินขณะเดินไปยังร้านอาหารประจำของพวกทหารรับจ้าง
“ว่าไงไอ้หนู สนใจจะกลับมาร่วมกวนแล้วงั้นเหรอ วันนี้มีงานดีด้วย”
หัวหน้าทหารกล่าวทักทายหลังจากเห็นแม็กม่าใส่ชุดทหารรับจ้าง
“แค่ไม่มีชุดจะใส่เท่านั้นแหละ แต่วันนี้ก็ว่างอยู่ จะไปด้วยก็ได้”
แม็กม่าตกลงจะไปด้วย เพราะวันนี้ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้วจะได้หาเงินไปในตัวด้วย
จะใช้เหรียญทองจากโลกปีศาจตลอดก็ไม่ได้เดี๋ยวจะเป็ที่สงสัยเอา
พวกทหารรับจ้างในร้านพากันไปที่โกดังประจำที่นัดประชุมกัน
“วันนี้ดูคนเยอะจังนะ” แม็กม่าถามกลุ่มทหารรับจ้างที่เคยรู้จักกันมาก่อนเมื่อภารกิจรอบที่แล้ว
“เห็นว่าเป็งานคุ้มกันคนสำคัญ จากหมู่บ้านใกล้ๆ กลับมาเมืองหลวง”
ทหารรับจ้างที่รู้จักกับแม็กม่าตอบกลับ
“เน้นจำนวนอีกแล้วสินะ” แม็กม่าคิดในใจ
ครั้งที่แล้วก็เน้นจำนวนสุดท้ายถ้าไม่ได้แม็กม่าก็คงโดนหมาป่าแดกไปหมดแล้ว
“เอาละทุกคนขึ้นรถ เราจะไปยังจุดหมาย”
รถม้าที่มีตราของอาณาจักรมาจอดรอรับพวกทหารรับจ้าง
“รถหรูดีวะ อยากจะนั่งแบบนี้ตั้งนานแล้ว” กลุ่มทหารรับจ้างคุยกันเื่รถม้าคันหรูนับสิบ
“ฉันว่าคนที่เราจะไปคุ้มกันน่าจะไม่ธรรมดาแล้วละ” แม็กม่าพูดกับเพื่อนทหารรับจ้าง
“ฉันแอบไปได้ยินมา เหมือนจะเป็าาของอาณาจักรเลยละ บวกกับตอนนี้พวกก่อฏ
กำลังเคลื่อนไหวครั้งใหญ่อยู่ กำลังทหารคุ้มกันคงไม่พอเลยให้พวกเรามาช่วยมั่ง”
ทหารรับจ้างอธิบายสิ่งที่ได้ยินมา
รถม้าออกจากเมืองมาได้ไม่ไกลก็มาถึงหมู่บ้านที่อยู่ใกล้ที่สุดกับเมืองหลวง
เส้นทางไม่ไกลมากนัก แต่ข้างทางมีแต่พงหญ้าหนาทึบและต้นไม้มากมายเหมาะแก่การซุ่มโจมตี
พวกทหารรับจ้างเข้าประจำที่ตามที่ได้รับสั่ง ส่วนใหญ่อยู่แค่วงนอกด้านในเป็ทหารส่วนตัว
ขบวนเคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ แต่สถานการณ์ดูกดดันแบบสุดๆ
“ตามข่าววงใน จะมีการซุ่มโจมตีใน่นี้ กรุณาอยู่ออกจากรถเด็ดขาด”
ทหารคนสนิทบอกกับาาที่นั่งอยู่บนรถ ส่วนตัวเขาจะออกมาดูข้างนอก
ทุกอย่างก็เป็ไปตามที่ทหารคนสนิทพูด การโจมตีของพวกฏได้เริ่มขึ้น
ลูกธนูนับสิบลอยเข้าใส่รถม้าของาา แต่รถม้ามีพลังเวทย์ป้องกันอยู่จึงไม่มีลูกธนูเข้ามาได้
กลุ่มคนจำนวนหนึ่งโผล่ออกมาจากป่าเข้าโจมตีขบวนเดินทางของาา
ทหารรับจ้างที่อยู่วงนอกสุดเป็คนรับมือ อีกฝ่ายมีฝีมือที่มากกว่าทำให้ดันเข้าไปใกล้รถได้
แต่ก็ถูกหยุดไว้โดยทหารรับจ้างที่มีประสบการณ์ พวกเขาดันมันกลับไปโดยมีทหารช่วยอีกแรง
นกั์ฝูงหนึ่งได้บินอยู่เหนือการต่อสู้ พวกมันมีกัน5ตัว พวกมันบินโฉบใส่รถม้า
พร้อมทิ้งบางอย่างลงมาด้วย มันคือะเินั้นเอง แต่เกราะพลังเวทย์ของรถม้าสามารถป้องกันได้
ทหารคนสนิทของาาสั่งให้คนขับ ขับรถม้าตรงไปที่ประตูเมือง
ที่นั่นจะมีป้อมยิงธนูค่อยคุ้มกันให้ ฝูงนกั์ของเมืองหลวงได้บินออกมาช่วยเหลือ
ด้วยจำนวนที่มากกว่าของนกั์ทหาร ทำให้นกั์ของฏต้องถอยหนีไป
ระหว่างทางที่ไม่ทหารรับจ้างคุ้มกันและทหารส่วนตัวก็ติดรับมือพวกกลุ่มฏอยู่
ก็มีคนจำนวนหนึ่งโผล่ออกจากพงหญ้าที่ขึ้นสูง พวกมันมีะเิติดตัวอยู่ด้วย
พวกนั้นวิ่งเข้าใส่รถม้าอย่างไม่คิดชีวิต โดยมีทหารบนป้อมค่อยยิงสกัดช่วยาา
แต่ด้วยจำนวนและระยะห่างของป้อมทำให้ลูกธนูไม่ส่งผลมากนัก
สถานการณ์ในเสี้ยววินาทีนี้เลวร้ายอย่างมาก ทหารรับจ้างและทหารส่วนตัวไม่สามารถมาช่วยได้
ถ้าพวกเขามาช่วยพวกฏ ก็จะเข้าตลบหลังพวกเขา
ทหารบนป้อมก็ยิงธนูมาไม่ถึงแม้จะออกไปช่วยก็คงจะไม่ทัน
แต่สถานการณ์ลำบากก็ก่อให้เกิดวีรบุรุษ แม็กม่าะโเข้าใส่กลุ่มฏที่มีะเิติดตัว
แม็กม่าฟันใส่พวกมันโดยไม่ให้โดนะเิที่ผูกติดกับตัวพวกมัน
ความเร็วของาาปีศาจไม่ต้องสงสัยว่าจะเร็วมากแต่ไหน
พวกฏจำนวนนับสิบคนที่จะพลีชีพก็ถูกสังหารได้หมดในเวลาอันรวดเร็ว
คนขับรถม้าขับตรงไปยังป้อมทหาร พวกเขาเข้าไปในเมืองได้สำเร็จ แม็กม่ากลับไปช่วยคนอื่นๆ
“ไอ้หนูหายไหนมา” หัวหน้าทหารพูดกับแม็กม่าขณะที่กำลังสู้กับพวกฏ
หัวหน้าทหารรับจ้างดูสบายๆ กับงานแบบนี้ พวกฏไม่มีฝีมือจะสู้กันหัวหน้าทหารรับจ้างได้
คงมีแต่คนมีประสบการณ์ที่รับมือพวกฏได้แบบสบายๆ พวกหน้าใหม่ก็เืตกยางออกกันไป
“ไปทำงานมานะสิ” แม็กม่าตอบกลับ งานคือคุ้มกันคนสำคัญไม่ใช่ไล่ฆ่าพวกฏ
หลังจากผ่านไปได้สักพัก พวกฏก็ถอยหนีไป พวกทหารส่วนตัวของาาก็ให้พวกเขากลับเมือง
นี้เป็งานง่ายๆ สำหรับทหารรับจ้างมีประสบการณ์แถมยังได้เงินจำนวนมากด้วย
แม็กม่ากลับห้องที่โรงแรมพร้อมเงินถึงใหญ่
“าาที่นี่ใจป้ำจังน่า” แม็กม่าโยนถุงเงินอยู่ในมือขณะเดินกลับห้อง
เช้าวันต่อมา แม็กม่ามาตามที่ชายสูงวัยคนนั้นบอก เขายืนอยู่หน้าประตูของคฤหาสน์
ทหารที่ประจำอยู่ก็พาแม็กม่าไปส่งถึงด้านใน โดยมีพ่อบ้านคนเดิมมารับแม็กม่าต่ออีกที
พ่อบ้านเดินมาส่งแม็กม่าตรงหน้าประตูห้องห้องหนึ่งและพ่อบ้านก็เกินจากไป
มีเสียงคนทะเลาะกันอยู่ในห้อง เป็เสียงของชายสูงวัยกับใครบางคนที่เป็ผู้หญิง
“อาจารย์จะพาหนูออกจากโรงฝึกไม่ได้นะ หนูมีเื่บางอย่างต้องไปคุยกับคนคนหนึ่งก่อน”
เสียงของผู้หญิงดูโมโหและไม่พอใจแบบสุดๆ แม็กม่าเปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะก่อน
สองคนที่อยู่ในห้องก็หันมาตามเสียงประตูที่ถูกเปิดออก
“เข้ามาก่อนสิเ้าหนู” ชายสูงวัยดูดีใจที่แม็กม่ามาหยุดสถานการณ์นี้ไว้ได้
ผู้หญิงอีกคนก็คือเ้าหญิงของอาณาจักรและชายสูงวัยก็เป็อาจารย์ของเธอ
เขาสอนเ้าหญิงั้แ่ยังเด็กๆ ทั้งสองสนิทกันมากอาจจะสนิทกว่าผู้เป็พ่อด้วยซ้ำ
“นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง” เ้าหญิงใที่เห็นแม็กม่าเข้ามาในห้องนี้
“อีกคนที่ว่า ก็คือเ้าหญิงงั้นเหรอ” แม็กม่าถามชายสูงวัย
“ไม่ต้องพูดให้มากความ มาเริ่มกันเลย” ชายสูงวัยลุกไปหยิบหนังสือขึ้นมา
กระดานดำได้ถูกเลื่อนมาไว้กลางห้อง ทั้งสองนั่งลงบนโซฟาที่ถูกเตรียมไว้
การสอนของชายสูงวัยหนักกว่าในโรงฝึกอย่างเห็นได้ชัด แต่แม็กม่าก็ตามการสอนได้ทัน
“เอาละ ต้องค่อยๆ คิด แผนขั้นแรกสำเร็จโดยไม่คาดคิด ไปแผนขั้นต่อไปเลยดีกว่า
ต้องทำให้เขาเชื่อใจให้ได้ แผนขั้นที่สามก็ค่อยหนีออกจากเมือง”
เ้าหญิงคิดแผนที่วางไว้ของตัวเองในหัว เธอต้องทำให้แม็กม่าเชื่อใจและพาหนีออกจากเมือง
“เราจะทำยังไงละ เมื่อวานก่อนนู้นยังไปแกล้งแถมขู่ใส่อีกต่างหาก โอ๊ย!!!!
ทำบ้าอะไรลงไปเนี่ยเรา ทางออกสุดท้ายแล้วนะ เราต้องทำได้สิ”
เ้าหญิงพึ่งนึกขึ้นได้ว่า เธอพึ่งทำให้แม็กม่าเกลียดขี้หน้าไปเมื่อวานก่อน
***********************จบตอนที่ 29*******************