"กรร!!"
หมาป่าไฟคำรามเสียงดังด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกรุกล้ำอาณาเขต
ระยะห่างระหว่างผมกับหมาป่าไฟตอนนี้คือเกือบๆยี่สิบเมตรซึ่งน่าจะไกลพอที่จะหลบการโจมตีของมันได้ไม่ยาก
เพราะงั้นก่อนที่จะวิ่งออกไปลุยผมจะรอดูการโจมตีของมันก่อน ว่าระยะการโจมตีของมันไกลแค่ไหน
"ไอ้หมาป่า ฉันอยู่นี่!!!"
ผมะโเรียกสัตว์ประหลาดขนปุย ให้มันมาสนใจผมก่อนที่จะไปโจมตีพี่ไวท์
ถ้าถามว่าทำไปเพื่ออะไรก็อย่างที่บอกไปแล้ว ว่านี่ก็เพื่อตรวจสอบระยะการโจมตี
เพราะการจะรู้ระยะการโจมตีของมันเท่าที่ผมพอจะคิดออกตอนนี้ ก็มีแต่ต้องใช้ตนเองเป็เหยื่อล่อยืนเป็เป้านิ่งให้มันโจมตีใส่เท่านั้น
ซึ่งผมเองก็มั่นใจในความเร็วของตนเองอยู่พอตัวว่าทันทีที่มันโจมตีใส่ผม ผมที่รู้อยู่แล้วว่าจะต้องโดนโจมตี จะต้องหลบได้ทันอย่างแน่นอนแถมยังได้ข้อมูลเื่ระยะการโจมตีของมันอีกต่างหาก
ตอนนี้ผมจึงต้องเฝ้ามองการค่อยๆย่างก้าวเข้ามาของเ้าหมาป่านี้ให้ดีเพราะเมื่อมันหยุดก้าวเดินเมื่อไหร่ นั่นล่ะคือระยะโจมตีของมัน
ระหว่างนี้พี่ไวท์ก็อาจจะได้โอกาสไปโจมตีมันขณะที่มันกำลังประมาท เพราะเห็นผมกำลังยืนเป็เป้านิ่งให้โจมตีด้วย
แต่...ทุกอย่างมันก็ดันไม่เป็อย่างที่คิด
"กรร กรร!!!"
ยังไม่ทันที่มันจะก้าวมาหาผมเลยสักก้าวหมาป่าไฟก็พ่นลูกไฟออกมาจากปาก เข้าโจมตีใส่ผมทันที
"บะ-บ้าน่า!"
ไม่คิดเลยว่าระยะโจมตีของมันจะไกลขนาดนี้
แถมมันยังพุ่งมาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่ออีก
"ละ-หลบไม่ทันแน่"
"ฟึบ!"
ทันใดนั้นก่อนที่ลูกไฟจะพุ่งเข้าใส่ผมไม่กี่วินาทีพี่ไวท์ก็ะโมาผลักผมให้พ้นไปจากไฟลูกนั้น
และทันทีช่วยผมให้พ้นจากระยะของลูกไฟพี่ไวท์ก็รีบะโหลบลูกไฟไปอีกทางหนึ่งทันที
แต่ทว่า
"อ๊า!!"
พี่ไวท์ร้องขึ้นด้วยความเ็ปจากการโดนลูกไฟที่ตัวเข้าอย่างจัง
"ตึง!"
ใช่...พี่ไวท์หลบไม่พ้น
หนำซ้ำหัวยังกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรงขณะที่ถึงพื้นอีก
"แหมะ แหมะ"
เืค่อยๆไหลออกมาจากหัวของพี่ไวท์
"พะ-พี่ไวท์!!"
ผมะโขึ้นดังลั่นเพราะความใ
"กะ-แก..."
"บ้าเอ๊ย!!!"
จากความใกลายเป็ความโกรธแค้น
ผมโกรธสุดขีดที่หมาป่าตัวนี้บังอาจทำให้คนที่เดินทางกับผมมาตลอดหลายวันต้องาเ็หนัก
หนำซ้ำต้นเหตุสำคัญทึ่ทำให้เกิดเหตุการณ์นี้ยังเป็ความประมาทของผมเองอีก
"...แกตาย!!!"
ผมที่ฟิวส์ขาดไปแล้วะโขึ้นดังลั่นพร้อมกับวิ่งไปข้างหน้า และจับดาบขึ้นพร้อมฟาดฟัน
ผมจะฆ่ามันซึ่งๆหน้านี้แหละ!!