ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]

กรุ๊บ

เพียงชั่วกะพริบตาโจรที่โชคร้ายคนนั้นก็ถูกแมงมุมยักษ์ห้าพิษกัดขาดเป็นสองท่อนเศษเลือดเนื้อและเครื่องในแหลกละเอียดกระจัดกระจายไปทั่ว

ภาพอันโหดร้ายนองเลือดชวนอกสั่นขวัญแขวนยิ่งนัก

แต่กระนั้น ชายหัวโล้น ชายหน้าบาก และเหล่าโจรที่ต้องเห็นเพื่อนตายไร้ที่ฝังต่อหน้าต่อตากลับไร้วี่แววโกรธเคือง

เรื่องเช่นนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกก่อนหน้านี้พวกเขาเคยเผชิญภาพน่ากลัวยิ่งกว่าด้วยซ้ำไป

ชายหัวโล้นผู้นำสงบอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว เขาตะคอกเฉียบขาด“โยนลูกอสนีบาตใส่ปากไอ้เดรัจฉานนั่นเสีย”

“ขอรับ!”

ลูกน้องรับคำ หยิบลูกเหล็กขนาดเท่าตามังกรออกมาทันที

ฟิ้วๆ

ดวงตาของพวกเขาฉายแววมุ่งร้ายต่างคนต่างปาลูกอสนีบาตในมือเข้าปากแมงมุมยักษ์ห้าพิษไป

ด้วยแมงมุมยักษ์ห้าพิษถูกโซ่เหล็กตะขอแหลมแทงอยู่เต็มหลังท้องมันจึงขยับตัวไม่ได้ ไม่อาจหลบลี้ลูกอสนีบาตลูกแล้วลูกเล่าระเบิดที่ข้างปากอันใหญ่โตของมัน

ลูกอสนีบาตเป็นภาชนะบรรจุดินปืนในพื้นที่อันเล็กจ้อยขณะขว้างปามันออกไปแล้วใส่พลังหยวนแท้ไปด้วย มันจะถูกพลังหยวนแท้บีบอัด ดินปืนด้านในจะระเบิดทันที

อานุภาพรวมศูนย์ พกพาสะดวกภาชนะเช่นนี้จึงได้รับความนิยมในหมู่ผู้ไล่ล่าสัตว์ปีศาจยิ่งนัก

ตู้ม!

ปั้ง!

...

เสียงกัมปนาทรุนแรงระเบิดข้างปากแมงมุมยักษ์ห้าพิษ ฝุ่นควันตลบอบอวลประกายไฟกระจายไปทั่วสารทิศ เศษหินกิ่งไม้บนพื้นถูกแรงระเบิดกระเด็นกระดอน

“ปาให้มันแม่นๆ หน่อยสิวะเกิดใครหน้าไหนสะเพร่าทำลายโกมลผลึกกุหลาบโลหิตขึ้นมาพ่อจะแล่เนื้อเถือหนังมันให้ดู”

ชายหัวโล้นบัญชาการพลางคอยเฝ้าระวังโกมลผลึกกุหลาบโลหิตพลาง

ดีที่โกมลผลึกกุหลาบโลหิตยังอยู่ห่างจากแมงมุมยักษ์ห้าพิษผนวกกับพลังของลูกอสนีบาตค่อนข้างรวมศูนย์โกมลผลึกกุหลาบโลหิตจึงไม่ถูกคลื่นโจมตีให้ได้รับความเสียหายอันใด

กี๊ซ

แมงมุมยักษ์ห้าพิษดิ้นรนไม่หยุดเลือดหมึกเขียวหลั่งไหลออกมาจากแผลที่หลังท้อง

หลังถล่มระเบิดเป็นชุด ลูกอสนีบาตของเหล่าโจรก็สำแดงเดช

หมอกควันจางหาย เห็นสภาพแมงมุมยักษ์ห้าพิษ ปากเละไปกว่าครึ่งฟันราวมีดตัดถูกแรงระเบิดถล่มแตกละเอียด ดูช่างเหมือนดอกไม้กินคนที่อ้าปากของเหลวน่าขยะแขยงหลั่งไหลออกมาจากด้านใน

“ฮะๆ ไอ้เดรัจฉานไม่เหลือแม้แต่ปาก ดูซิแกจะยังกัดใครได้”

ชายหัวโล้นหัวเราะชอบใจ ดวงตาเรืองแววมุ่งร้าย

กี๊ซ

แต่มีหรือที่แมงมุมยักษ์ห้าพิษมหาปีศาจขั้นสี่จะล้มได้ง่ายดายแค่นี้

สิ้นเสียงกรีดร้องน่าหวาดหวั่นเห็นตำแหน่งด้านหลังตรงหลังท้องของแมงมุมยักษ์ห้าพิษยุบลงไปเป็นแอ่งแอ่งพลันปรากฏรูขนาดเท่าชามข้าว

พริบตาต่อมา เรื่องอันน่าขนลุกก็บังเกิด

จุดสีดำเล็กๆ ยุบยับไต่ออกมาจากรูนั้นอย่างรวดเร็วหากมองดูให้ละเอียดจะพบว่าจุดสีดำเล็กๆ นั้นคือลูกแมงมุมขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียวตัวแล้วตัวเล่า

ลูกแมงมุมนับพันนับหมื่นเหมือนรังมดยามน้ำท่วม ลูกแมงมุมมหาศาลหลั่งไหลกันออกมาไต่ตามแนวโซ่เหล็กมายังพวกโจรไวราวติดปีกบิน

“เวรแล้ว”

เหล่าโจรหน้าเปลี่ยนสี รีบสะบัดโซ่ในมือทิ้งแล้วถอยกรูด

แต่มีโจรสองคนที่ตอบสนองไม่ทันการลูกแมงมุมนับไม่ถ้วนไต่โซ่เหล็กขึ้นแขนพวกเขา ใช้ฟันอันแหลมคมเล็กจ้อยขย้ำลงไป

ลูกแมงมุมตัวเล็กปานนี้เห็นทีถูกกัดไม่กี่ครั้งก็ไม่เป็นไรอย่างมากก็เจ็บเท่ามดกัด

แต่ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่านไปยังเส้นประสาทของผู้ถูกกัดมาตรแม้นเป็นเพียงลูกแมงมุมยักษ์ห้าพิษ แต่พิษร้ายของมันก็ยังน่าครั่นคร้าม

ที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าคือลูกแมงมุมมากมายยิ่งกว่าไต่ร่างของคนทั้งสอง

ไม่กี่วินาที ร่างของโจรทั้งสองก็เต็มไปด้วยลูกแมงมุมจำนวนมหาศาลสิ้นเสียงกรีดร้องโหยหวนถึงขีดสุด เลือดเนื้อทั้งคู่ก็ถูกกัดกินจนสิ้นเค้า

บัดดล กลับหลงเหลือเพียงโครงกระดูก

กี๊ซ

ที่น่าหวั่นยิ่งกว่าคือเมื่อเหล่าโจรปล่อยโซ่ทิ้งแมงมุมยักษ์ห้าพิษที่หลุดพันธนาการก็สามารถเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง

“ลูกพี่ เราถอยก่อนเถอะ!” ชายหน้าบากเอ่ยเสียงเคร่ง

“เฮ้ยๆ กลัวอะไรเล่า? ตายไปสามคนแล้วพวกเราจะไม่ได้ส่วนแบ่งหินผลึกหยวนที่เราแลกกับโกมลผลึกกุหลาบโลหิตเพิ่มอีกคนละก้อนหรือ?”ชายฉกรรจ์หัวโล้นยิ้มประหลาดชั่วร้าย

“อะไรนะ?”

ไม่ทันให้คนที่เหลือตอบสนองอันใด ชายหัวโล้นก็หยิบลูกกลมสีเทาสามลูกออกมา

“อุดจมูกให้หมด”

ว่าจบ ชายหัวโล้นก็ขว้างลูกกลมสีเทาในมือใส่แมงมุมยักษ์ห้าพิษทันที

ปังๆๆ!

เสียงดังสามครั้งติดต่อกันลูกสีเทาสามลูกระเบิดออกเหมือนลูกอสนีบาตก่อนหน้าแต่กลับกระจายหมอกควันสีชมพูออกมาแทน

ทันใดนั้น อากาศอวลกลิ่นหอมประหลาด

ทุกหนทุกแห่งที่หมอกควันสีชมพูผ่านไป ลูกแมงมุมทั้งหลายไม่ขยับเขยื้อนขาดใจตายไปทันใด

ฝ่ายแมงมุมยักษ์ห้าพิษนั้นเล่าโงนเงนเดินต่อไม่ได้ ราวดื่มเหล้าเมามาก็มิปาน

กี๊ซ

ปากใหญ่อันน่าสังเวชของแมงมุมยักษ์ห้าพิษยังขยับไม่หยุดส่งเสียงกรีดร้องเกรี้ยวกราดออกมา แต่เสียงนั้นกลับอ่อนแรงลงมาก

เหล่าโจรอย่างชายหน้าบาก ชายร่างเตี้ย เป็นต้น เบิกตากว้างใบหน้ามีแววยินดีเต็มเปี่ยม

หลังหมอกควันกระจายไป ชายหน้าบากก็อดโพล่งออกมาไม่ได้ “ลูกพี่ นี่มัน?”

“เฮอะ ควันเสน่ห์ที่ทำจากผงผีเสื้อวิญญาณหลุดลอย”ชายหัวโล้นย่ามใจเป็นนักหนา เขาว่าต่อทั้งใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ผงผีเสื้อวิญญาณหลุดลอยกระทั่งสัตว์วิญญาณซึมซับเข้าไปยังแขนขาเป็นอัมพาตชั่วขณะนับประสาอะไรกับมหาปีศาจขั้นสี่”

“ลูกพี่ มีของดีปานนี้ทำไมไม่หยิบออกมาใช้แต่แรกเล่า?” ชายเตี้ยแคระท้วง

“ฮึ ของนี่แพงจะตายชัก ไม่เข้าตาจนจริงข้าก็ไม่อยากใช้”

ชายฉกรรจ์หัวโล้นมองเพื่อนสามคนที่ตายโหงไปแล้วแล้วจึงชี้แมงมุมยักษ์ห้าพิษนั้น“ไปหักขาไอ้เดรัจฉานนั่นมาให้ข้าก่อน อีกหน่อยก็คว้านเอาต่อมพิษมันมาขายได้ราคาดีนัก”

“ได้เลยลูกพี่ แฮะๆ!”

“จำไว้ อย่าฆ่ามัน เกิดมันตายเสียก่อน พิษในต่อมพิษจะด้อยคุณภาพราคาก็ลดลงไปด้วย แล้วก็เอาแก่นสัตว์มันมาด้วย”

“เข้าใจแล้วลูกพี่!”

...

พวกเขารีบปรี่เข้าหาแมงมุมยักษ์ห้าพิษอย่างร้ายกาจผงผีเสื้อวิญญาณหลุดลอยฉกาจจริง แมงมุมยักษ์ห้าพิษที่ไร้สิ้นเรี่ยวแรงก็ไม่ต่างจากเนื้อปลาบนเขียง

ฉู่เหินผู้ซ่อนเร้นอยู่ในมุมมืดมองแมงมุมยักษ์ห้าพิษที่ถูกตัดขาไปแล้วก็อดหรี่ตาไม่ได้

โจรกลุ่มนี้มีลูกไม้ทุกรูปแบบจริงแท้

กระทั่งสัตว์ปีศาจขั้นสี่ยังแล่เนื้อเถือหนังได้

และแล้วชายหัวโล้นก็ตรงไปยังโกมลผลึกกุหลาบโลหิต ฉู่เหินดวงตาวาววับแต่ยามที่จะลงมือนั่นเอง ฉู่เหินก็หยุดลงเสียก่อน เลิกคิ้วแล้วพึมพำด้วยนึกสนุก“เอ๋ มีนกขมิ้นอยู่อีกตัวหรือนี่...”

ฟ้าว!

ยามเหล่าโจรเพิ่งเริ่มงาน อานุภาพผ่าสลาตันก็จู่โจมเข้าหาตามมาด้วยเสียงหัวเราะยั่วเย้าและย่ามใจ

“ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณทุกท่านมากที่ช่วยข้ากำจัดแมงมุมยักษ์ห้าพิษตัวนี้ผู้น้อยซาบซึ้งไม่ลืมเลือน”

อะไรกัน?

เพียงได้ยินเสียงนั้น บรรดาโจรก็ตกใจไม่อาจห้าม

ชายหัวโล้น ชายหน้าบาก เป็นต้น กำหมัดแน่นมองไปยังต้นเสียงใบหน้าเคร่งเครียด เห็นร่างเยาว์วัยสามร่างอยู่บนกิ่งของต้นไม้อันสูงใหญ่เทียมฟ้าเบื้องหน้า

คนเหล่านั้นเป็นชายสองหญิงหนึ่ง อายุอานามน่าจะราวสิบเจ็ดสิบแปด

ผู้พูดเมื่อครู่คือชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ตรงกลางทั้งสามต่างมีใบหน้าสนุกสนานและยั่วเย้าเต็มเปี่ยม

“เด็กเวรจากไหนกันนี่ ไสหัวไปให้ไกลลูกตาเลยไป” ชายหน้าบากตะคอกรุนแรง

“เหอะๆ ทุกท่านอย่าได้เคร่งเครียดไปเลย พูดจาก็อย่าได้หยาบโลนนักฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย” ชายหนุ่มตรงกลางยกยิ้มมุมปาก ทั่วร่างกระจายรัศมีอันองอาจ

“ฮึ” เด็กสาวหน้าตาดียืนอยู่ข้างซ้ายของเขา คิ้วราวต้นหลิวโค้งโก่งดวงตาโตเปี่ยมน้ำ นางแค่นหัวเราะไม่แยแส “พวกโจรถ่อยชั่วช้าจะมาเสียเวลาเจรจากับพวกมันทำไมเล่า? ฆ่าเสียให้เกลี้ยง”

“ฮะๆ ศิษย์น้องซินเหวินพูดถูกแล้ว”ชายหนุ่มอาภรณ์เขียวข้างขวายกยิ้มเหลาะแหละ

...

“ฮึ รนหาที่!”

ชายหน้าบากโกรธจนไฟลุก พริบตาต่อมา เขาก็โผทะยานขึ้นเปลวรังสีดุร้ายแข็งกร้าวพุ่งเข้าใส่ทั้งสามดาบใหญ่ในมือพันด้วยพลังหยวนแท้เปล่งแสงสุกสกาว

“ตายเสียให้หมด”

“ฮึ!”

บุรุษชุดเขียวขวาสุดหัวเราะเยาะ กระโจนขึ้นมาโผเข้าใส่ว่องไวดุจวาฬเพชฌฆาต ยามเคลื่อนไหว กระบี่งามคมกริบพลันเผยตัวในมือ

ชิ้ง!

แสงกระบี่วาววับทิ่มแทงนัยน์ตา

สิ้นเสียง อากาศธาตุถูกฉีกกระชากนัยน์ตาที่หรี่เล็กของชายหน้าบากปรากฏความแตกตื่นหวาดกลัวสุดชีวิต

“ฮะๆ ไปดีไม่ขอส่ง!” ชายหนุ่มชุดเขียวหัวเราะแผ่วเบา

ฉัวะ