เซียนกวีท่องโลกวรรณกรรม (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 45 :คำอธิบายที่แท้จริงของเส้นทางวรรณกรรม

“มิเลว”

หลินอี้เอ่ยปากชื่นชม

มุมปากของหลี่เหวินโป๋กระตุกโค้งขึ้นมาและกล่าวว่า “ใช้ได้ใช่ไหม อย่างไรก็เป็นอันดับสามของสำนักศึกษา กล่าวตามตรงหากมิใช่ข้อตกลงนี้ ข้ามิมีทางเป็นเด็กรับใช้ของเจ้าเป็นแน่ เจ้าคงจะเข้าใจ”

“ข้าเข้าใจแล้ว”

หลินอี้พยักหน้า และกล่าวว่า“ดังนั้นในหนึ่งปีให้หลัง เจ้าก็จะได้รับอิสระกลับมา”

“คำไหนคำนั้น”

หลี่เหวินโป๋ถอนหายใจหลังจากนั้นก็มิได้คุยเรื่องนี้ต่อ

ระยะเวลาหนึ่งปี

สำหรับปัญญาชนอย่างพวกเขาแล้วประเดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้ว

จากนั้นหลินอี้ก็หยิบตำราเล่มหนาขึ้นมาหนึ่งเล่มหน้าปกมีอักษรเขียนว่า ‘คำอธิบายที่แท้จริงของเส้นทางวรรณกรรม’เขาพลิกอ่านอย่างตั้งใจ

นี่คือตำราอธิบายเกี่ยวกับเส้นทางวรรณกรรม

ตั้งแต่ที่จักรพรรดิฟูซีเริ่มเปิดฟ้าจนไปถึงซุ่ยเหรินจุดไฟของเส้นทางวรรณกรรม...และไปถึงผู้บุกเบิกเส้นทางวรรณกรรมก่อตั้งเขตแดนเส้นทางวรรณกรรมทั้งเก้าขึ้นมา

ภายในตำรานี้มีการบันทึกเอาไว้โดยละเอียด

หลินอี้อ่านจนจมดิ่ง

ความเข้าใจเกี่ยวกับเส้นทางวรรณกรรมภายในใจมีมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

ดั่งที่กล่าวกันว่า

ปัญญาชนเพิ่มพลังพรสวรรค์ให้สูงขึ้นแท้จริงแล้วก็มิได้ต่างจากปัญญาชนในชาติที่แล้วของเขาเท่าไหร่นัก เพิ่มพูนความรู้ก็คือการเพิ่มพลังพรสวรรค์

อ่านตำรา ก็อ่านตำราของปราชญ์

อักขระที่เขียนก็เขียนอักขระของปราชญ์

จุดประสงค์ต่างก็ทำเพื่อยกระดับพลังพรสวรรค์แต่ระดับความเร็วนั้นจะช้าเป็นอย่างมาก

แต่การประพันธ์บทกวีบทความกลับสามารถเพิ่มระดับให้กับพลังพรสวรรค์ได้อย่างรวดเร็วและเพิ่มขึ้นในระดับที่สูงอย่างมาก

ยิ่งบทกวีบทความโดดเด่นเท่าไหร่ก็จะยิ่งเพิ่งระดับพลังพรสวรรค์ให้สูงยิ่งขึ้น

ที่น่าสนใจยิ่งกว่าก็คือ

เหตุใดบทกวีที่มีพลังพรสวรรค์สูงห้าถังจึงเป็นบทกวีบทความที่สูงถึงระดับทะลวงแดนพรสวรรค์และทำให้ปัญญาชนเป็นบ้าเป็นหลังได้กันหรือ

คำอธิบายที่แท้จริงของเส้นทางวรรณกรรมเล่มนี้ก็ได้ให้คำอธิบายไว้เช่นกัน

เหตุผลโดยแต่เดิมก็คือ...บทกวีบทความระดับทะลวงแดนพรสวรรค์นี้ การคัดลอกและถอดคำประพันธ์ทำให้ระดับความเร็วในการเพิ่งพลังพรสวรรค์ สูงขึ้นเสียยิ่งกว่าการอ่านตำราของปราชญ์

เพราะตั้งแต่การกำเนิดของตำราของปราชญ์จนถึงตอนนี้ต่างก็เป็นฉบับคัดลอกจากศิลา มิใช่ผลงานที่แท้จริงการเพิ่มระดับพลังพรสวรรค์จึงน้อยถึงน้อยมาก

แต่บทกวีบทความที่เพิ่งเกิดใหม่ออกจากเตานั้นกลับมีพลังพรสวรรค์ที่สดใหม่ของฟ้าดินแฝงเอาไว้ เทียบเท่ากับการคัดลอกและถอดคำประพันธ์จากผลงานจริง

ส่วนระดับความเร็วนั้นก็ถือว่าเป็นที่รู้ๆ กัน

จนถึงขั้นบทกวีระดับกู่ก้องแดนพรสวรรค์ขึ้นไปจะมีสถิติที่แน่นอนอยู่ และสามารถชำระล้างเหวินกงของปัญญาชนได้

ผู้ที่ผ่านประสบการณ์มาด้วยตนเองโดยทั่วไปจะมีคำอวยพรของเส้นทางวรรณกรรม

คำอวยพรของเส้นทางวรรณกรรมนี้ก็คือเสียงสวรรค์ของเส้นทางวรรณกรรม

และพรสวรรค์ระดับแปดถังบทกวีและบทความระดับพรสวรรค์กู่ก้องจังหวัดชำระล้างเหวินกงของปัญญาชนได้โดยสมบูรณ์ ทั้งยังทำให้ก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว

เพียงแต่ว่า

บทกวีระดับพรสวรรค์กู่ก้องจังหวัดนั้น ในต้าเหยียน... มิได้ปรากฏขึ้นมานับร้อยปีแล้ว

คำอธิบายที่แท้จริงของเส้นทางวรรณกรรมยังมีอีกหนึ่งประโยคกล่าวไว้ว่า ในโลกนี้มีพลังพรสวรรค์ทั้งสิ้นสิบถัง นักปราชญ์ผูกขาดไปแล้วเก้าถังปัญญาชนทั่วไปครอบครองเพียงหนึ่งถัง

ความหมายก็คือพลังพรสวรรค์ระดับเก้าถังคือนักปราชญ์และพลังพรสวรรค์ระดับแปดถังคือกึ่งปราชญ์

และราชวงศ์ต้าเหยียนนอกจากเจ้าสำนักสถานศักดิ์สิทธิ์แคว้นเจิ้นเมื่อร้อยปีก่อนนั้นที่สำเร็จบรรลุเส้นทางวรรณกรรมขั้นสอง ประพันธ์บทความในแคว้นเจิ้นที่มีระดับพรสวรรค์สูงถึงแปดถัง จนได้แต่งตั้งเป็นกึ่งปราชญ์แล้ว

ตั้งแต่นั้นมา

ต้าเหยียนจะมิมีกึ่งปราชญ์อีกเลย

“พลังพรสวรรค์สูงเก้าถังพรสวรรค์กู่ก้องแคว้น... ประชาชนทั่วใต้หล้าทั้งแคว้นนับร้อยล้านคนต่างก็ได้ยินเสียงสวรรค์ของเส้นทางวรรณกรรมนี่คือฤกษ์งามยามดีของการถือกำเนิดนักปราชญ์แสงสีม่วงมุ่งจากทางตะวันออกไปนับแสนลี้ และแผ่ซ่านออกไปสามร้อยรัฐ...”

เมื่อหลินอี้อ่านถึงปรากฏการณ์บนท้องฟ้ายามที่นักปราชญ์ถือกำเนิดก็อดที่จะท่องออกมาไม่ได้

เขาสัมผัสได้ถึงจิตใจวรรณกรรมที่สั่นสะท้าน

ภายในใจได้รับการกระทบกระเทือนครั้งใหญ่

หัวใจของเขาร้อนรุ่มภายในหัวนึกถึงบทกวีขึ้นมาจำนวนมากอย่างรวดเร็ว อยากจะรู้ว่ากวีบทใด...ที่จะสามารถมีระดับพรสวรรค์สูงถึงเก้าถัง

ทันใดนั้นดวงตาของหลินอี้ก็เปล่งประกาย เมื่อนึกถึงบทกวีบทหนึ่งขึ้นมาได้

แต่ต่อจากนั้น

“ซี๊ด”

ทันทีที่เขานึกถึงกวีบทหนึ่งขึ้นมาได้ก็รู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง ราวกับมีกระบี่เล่มหนึ่ง ต้องการจะฉีกจิตวิญญาณของเขา

กระแสพลังห้าวหลานเจิ้งชี่สายหนึ่งพุ่งออกมาจากภายในร่างของเขาอย่างห้ามไม่อยู่

“หลินอี้”

หลี่เหวินโป๋รู้สึกงงงวยจึงตะโกนขึ้นมาเบาๆ

ช่วงเวลาต่อมา

เขามองเห็นหลินอี้ถูกปกคลุมด้วยพลังห้าวหลานเจิ้งชี่แสงสีทองแสบตา เขารีบยกมือขึ้นบัง

แต่ในช่วงที่พร่ามัวราวกับเขาได้เห็นเงาร่างของไม้บรรทัดขึ้นมา

“ตาของข้า”

หลี่เหวินโป๋เพียงแต่เหลือบมองสองตาก็แดงขึ้นมาในพลัน จนทำให้น้ำตาไหลออกมา

โชคดี

หลินอี้หยุดการระลึกความทรงจำถึงกวีบทนั้นได้ทันกาลพลังห้าวหลานเจิ้งชี่ก็ถูกเก็บเข้าไปในชั่วพริบตาภายในห้องกลับมาเป็นดังเดิมอีกคราว

เขาหอบหายใจยกใหญ่

หลังจากนั้นหันหน้ามองไปทางหลี่เหวินโป๋แต่ก็ต้องชะงักนิ่งในพลัน และกล่าวว่า “เจ้าร้องไห้ทำไม”

“？？？”  (｀Д´*)

หลี่เหวินโป๋ตะลึงงัน

นี่ข้าร้องไห้หรือ

หากมิมีเรื่องอันใด เจ้าก็อย่าปล่อยพลังห้าวหลานเจิ้งชี่ของเจ้าออกมาพร่ำเพรื่อได้หรือไม่

หลี่เหวินโป๋มิสามารถกล่าวว่าเป็นเพราะพลังห้าวหลานเจิ้งชี่ได้มันน่าอับอายเกินไป จึงเอ่ยอ้างว่า “ทรายเข้าตาเฉย ๆ มิได้เป็นอันใด”

“มิมีเรื่องอันใดแล้วข้าขอกลับห้องก่อน...”

ดวงตาของหลี่เหวินโป๋ดูทรมานเป็นอย่างยิ่งเขาจึงจะกลับไปพักฟื้นที่ห้องเสียหน่อย

“ไปเถอะ”

หลินอี้พยักหน้า

ยามที่อ่านตำราด้านข้างนั้นก็มีคนคอยเฝ้ามองอยู่ มันทำให้เขาขัดเขินเล็กน้อย

หลี่เหวินโป๋ที่เตรียมจะออกไปแต่ภายหลังราวกับเขานึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันมองไปทางหลินอี้และกล่าวว่า“สมบัติวรรณกรรมชั้นดวงเดือนของข้า จะให้เจ้ายืมใช้ก่อนแล้วกันพลังพรสวรรค์ของเจ้าน้อยเกินไป ต้องบำเพ็ญเพื่อเพิ่มระดับพลังสวรรค์อีกมากมิฉะนั้นก็มิมีทางฝึกฝนวิชาวรรณกรรมได้เช่นกัน”

เขานำอุปกรณ์การเขียนออกมาจากหีบและเรียงรายแต่ละชิ้นลงบนโต๊ะ

ด้วยระดับผู้เบิกเนตรขั้นเก้าของหลินอี้ในตอนนี้หลี่เหวินโป๋รู้สึกต่ำต้อยอย่างมาก ที่มาเป็นเด็กรับใช้ให้เขา

จึงหวังอยากให้หลินอี้เพิ่มระดับขึ้นมาโดยเร็ว

เพื่อที่เขาจะมิต้องถูกหัวเราะเยาะ

หลินอี้วางตำราลงมองไปทางหลี่เหวินโป๋และกล่าวว่า “มิจำเป็น ข้ามีแล้ว”

“มีแล้วหรือ”

หลี่เหวินโป๋ชะงักไปชั่วครู่หันมองไปทางโต๊ะอักษรกลางห้อง ก็ได้เห็นอุปกรณ์การเขียนเหล่านั้น

แต่เขาส่ายหน้าพร้อมหัวเราะก่อนจะกล่าวว่า “เจ้ามิเข้าใจ อุปกรณ์การเขียนทั่วไปมีผลต่อการเพิ่มระดับพลังพรสวรรค์น้อยอย่างมาก ด้วยความช่วยเหลือจากสมบัติวรรณกรรมชั้นดวงเดือนของข้าระดับความเร็วของมันมิใช่น้อย ๆ เลย”

“ข้าช่วยเจ้าเก็บแล้วกันการเปลี่ยนเป็นของข้าคือสิ่งที่ถูกต้อง”

หลี่เหวินโป๋เดินเข้าไปมิรอจนหลินอี้อธิบายจบ ก็เตรียมจะกวาดสมบัติวรรณกรรมหมาป่าน้ำเงินนั้นออกไปอีกทาง

แต่ทันทีที่มือของเขาสัมผัสกับพู่กันหมาป่าน้ำเงินกลับพบว่าไม่ว่าอย่างไรก็ยกไม่ขึ้น

“หือ”

หลี่เหวินโป๋ชะงักไปชั่วครู่เขาสงสัยว่าพู่กันนี้ถูกยึดติดเป็นชิ้นส่วนของโต๊ะแล้วหรือไม่

จึงออกแรงกระชากมัน

ครึก

นิ้วโป้งของหลี่เหวินโป๋ส่งเสียงลั่นขึ้นมาในพลัน

“บ้าเอ้ย”

เขาอดที่จะสบถออกมาไม่ได้ใบหน้าแดงก่ำในชั่วพริบตา เจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว แล้วกล่าวว่า “มือของข้า...”

เล็บฉีกหมดแล้ว

หลินอี้ที่จมอยู่กับตำราเพิ่งจะสังเกตเห็นสภาพของหลี่เหวินโป๋ จึงรีบเดินเข้ามาและกล่าวว่า “ดั่งที่มีคำกล่าวในตำราอธิบายของสมบัติวรรณกรรมหลังจากที่สมบัติวรรณกรรมยอมรับเจ้าของแล้ว ผู้อื่นจะไม่สามารถยกขึ้นมาได้มันจะมีน้ำหนักมาก เจ้าประมาทเกินไปแล้ว”

“สมบัติวรรณกรรมอะไรสมบัติวรรณกรรมชั้นดวงเดือนสามชุดในสำนักศึกษา มีข้าเฉินห้าวหลานและฟางฉิงเสวี่ยสามคนคนละชุดแล้วยังมีชุดที่สี่ด้วยรึ”

หลี่เหวินโป๋บีบนิ้วโป้งเอาไว้แน่นและกล่าวว่า "นอกจากนี้สมบัติวรรณกรรมที่ยอมรับเจ้าของอย่างน้อยก็ต้องสมบัติวรรณกรรมชั้นพิภพเช่นกัน เจ้าคิดว่านี่คือสมบัติวรรณกรรม...ของ... ของสถานศักดิ์สิทธิ์แคว้นเจิ้นหรือ"

เสียงของหลี่เหวินโป๋เบาลงเรื่อย ๆ

ทันใดนั้นเขาเพิ่งจะตระหนักถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และหันหน้ามองไปทางสมบัติวรรณกรรมหมาป่าน้ำเงินที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ

ดวงตาถลึงโต

ซี๊ด !

หลี่เหวินโป๋มองอย่างใคร่ครวญ และอดที่จะสูดลมหายใจเข้าไปไม่ได้ใบหน้าเขียวคล้ำ และเอ่ยเสียงสั่นว่า “พู่กัน... พู่กันหมาป่าน้ำเงินหรือ”

“ไม่...ยังมีแท่นฝนหมึกหมาป่าน้ำเงิน...”

“น้ำหมึกหมาป่าน้ำเงินรึ”

หลี่เหวินโป๋รู้สึกชาไปทั้งกาย จิตวิญญาณทะยานจากฝ่าเท้าขึ้นสู่ฟ้าขนลุกขนชัน ชี้ไปทางหลินอี้ และกล่าวอย่างอึกอักว่า

 “เจ้า เจ้า เจ้า...”