นางโจรปล้นรัก........ตอนที่ 17
นภัสเก็บกวาดบ้านเงียบๆ ดูเหมือนว่าสองวันนี้ลุงกับป้ารวมถึงกวินนิตาอยู่ไม่ค่อยติดบ้านนักแถมทั้งสามคนยังดูแปลกๆ ไปอีกต่างหาก แต่เธอไม่สนใจมากนัก สิ่งที่สนใจคือเื่โฉนดที่ดินของบ้านหลังนี้ต่างหาก
“เื่โฉนดไปถึงไหนแล้ว” นภัสถามขึ้นแต่คำถามนั้นทำให้คนฟังแทบสำลักข้าว
“แหมอยากจะได้คืนเร็วๆ เหลือเกินนะ”กวินนิตาประชด
“ใช่ โฉนดนั่นไม่สมควรถูกขโมยไปั้แ่แรกด้วยซ้ำ”
“นี่แกกำลังหาเื่ด่าฉันสินะ” ปกรณ์พูดเมื่อได้ยินคำต่อว่า
“หนูพูดตามความจริงค่ะ”
“ปากแกอย่าให้มันไวนักนะปากแบบนี้แกจะต้องขึ้นคานไม่มีผู้ชายคนไหนเหลียวแล” ช่อชบาพูดออกมาอย่างอดไม่ได้ตอนแรกว่าจะอยู่เงียบๆ แล้วเชียว
“ใช่ มัวแต่ทำตัวเป็ยายแก่ขี้บ่นแบบนี้ใครจะมาสนใจ ถ้าจะมีก็คงมีแต่ผู้ชายหน้าโง่แหละที่มาชอบ” ปกรณ์ได้ทีเลยร่วมวงกับภรรยาหาเื่อีกคน
“จะว่าไปเธอก็ไม่ขี้เหร่นี่ฟ้าคงจะหาผู้ชายมาสนใจได้ แต่ถ้าจะอยากให้ผู้ชายหล่อๆรวยๆมาสนใจคงยากเธอคงจะไม่โชคดีมีผู้ชายแบบนั้นมาสนใจเหมือนฉัน” กวินนิตาเยาะเย้ย
“ฉันเองก็ไม่ได้อยากได้ผู้ชายที่หล่อและรวยมาเป็คู่ยิ่งถ้าผู้ชายคนนั้นเป็พวกมือไว้ นิสัยเสียด้วยแล้วยิ่งไม่อยากได้” นภัสคิดถึงผู้ชายคนที่ชอบฉวยโอกาสทุกครั้งอย่างอนิรุทธ์
“แหม ฟังพูดเข้า” กวินนิตาประชด
“เขาสนใจเธอมากเลยเหรอ หลานชายคุณหญิงน่ะ” นภัสอดที่จะถามไม่ได้ เพราะเท่าที่เห็นอนิรุทธ์ไม่พูดถึงกวินนิตาเลยท่าทางการแสดงออกของผู้ชายคนนั้นตรงกันข้ามกับที่กวินนิตาพูดคนละทาง
“มันก็ต้องสนอยู่แล้วคิดดูฉันออกจะสวยขนาดนี้ผู้ชายคนไหนไม่สนก็บ้าแล้ว”
“ก็ดีแล้วนี่”
นภัสจดบันทึกการประชุมของฝ่ายการตลาดอยู่เงียบๆดูเหมือนว่าแผนการตลาดของอนิรุทธ์จะล้ำกว่าทีมการตลาดที่ทำอยู่มาก เขามองจุดอ่อนจุดแข็งของงานต่างๆ ออกโดยใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น การที่ต้องมาดูแลและช่วยงานหลายวันทำให้เธอได้เห็นว่า อนิรุทธ์ไม่ใช่เป็เพียงแค่มหาเศรษฐีจอมกะล่อนเท่านั้นแต่เวลาทำงานก็จริงจังและจะว่าไปเขาเป็คนที่เก่งมากคนหนึ่ง
“คุณทำงานเก่งนะมองแผนการตลาดออกและบอกจุดอ่อนจุดแข็งของมันได้ในเวลาไม่กี่วินาที” หญิงสาวเอ่ยชมหลังจากที่การประชุมผ่านพ้นไปและได้อยู่กันตามลำพัง
“ผมเป็ผู้บริหารก็ต้องมองเื่พวกนี้ให้ออก ไม่อย่างนั้นก็จบ” เขาพูดเหมือนมันไม่ใช่เื่สำคัญอะไร ในขณะที่นภัสพยักหน้ารับรู้เงียบๆ
“นี่ ญาติผู้น้องของคุณไม่ได้ไปทำงานกับแม่จ๋าของผมแล้วนะ”
“คุณ....” หญิงสาวหันกลับมามองเขาอย่างใเมื่อได้ยินอย่างนั้น
“คุณคิดว่า ผมไม่รู้เหรอว่ากวินนิตาเป็ญาติกับคุณ”
“คุณรู้”
“ใช่ รู้มากกว่าที่คุณคิดด้วย”
“รู้ได้อย่างไร”
“รู้ได้อย่างไรน่ะเหรอ แหม ถามมาได้ นี่โฉมงามคุณคิดว่าคนอย่างผมเป็อย่างไร จ้างนักสืบน่ะสิ” เขาตอบตรงไปตรงมา
“คุณ” นภัสไม่รู้จะพูดคำไหนดีแล้วเมื่อรู้ว่าอนิรุทธ์ทำอะไรบ้าง
“อะไรมันจะง่าย รวดเร็วและสบายที่สุดเท่ากับการจ้างนักสืบจริงไหม ขอแค่เงินถึงข้อมูลก็ถึงไปด้วย”
“คุณไม่คิดว่ามันเกินไปหน่อยเหรอ” นภัสถามเสียงขุ่นรู้สึกไม่พอใจเป็อย่างมากดูเหมือนว่าเขาจะรุกล้ำความเป็ส่วนตัวของเธอมากจนเกินไปแล้ว
“ไม่มากหรอก ในเมื่อคิดแล้วว่าการถามคุณโดยตรงมันจะไม่ได้อะไร ก็เลยต้องทำแบบนี้” เขาตอบหน้าตาย
“คุณทำแบบนี้กับทุกคน ที่คุณอยากจะรู้เื่ของเขาหรือเปล่า”
“ทำกับคุณเป็คนแรกผม้าข้อมูลของคุณอย่างละเอียดก็เท่านั้นเอง” ชายหนุ่มพูดจริงไม่เคยทำเช่นนี้กับใครมาก่อนนอกจากนภัส
“มันจำเป็มากหรือไง คุณถึงต้องทำขนาดนั้น” นภัสถามด้วยความสงสัย
“สำหรับผมมันจำเป็ เพราะกับคนอื่นผมแทบไม่ต้องทำอะไรทุกคนก็บอกเื่ราวกับตัวเองหมดแล้ว แต่คุณไม่ใช่ มันคนละอย่างกัน”
“ฉันไม่รู้จะต่อว่าคุณอย่างไรดี”
“คุณน่าจะดีใจนะที่ผมสนใจมีผู้หญิงไม่กี่คนหรอกนะที่ผมจะสนใจแบบนี้”
“แต่ฉันไม่้าให้คุณสนใจ” หญิงสาวย้อนทันที
“รีบพูดจัง อีกไม่นานหรอกคุณจะต้องอยากให้ผมสนใจชนิดที่ว่าจะตามติดผมแบบที่ว่าต่อให้ออกปากไล่คุณก็ไม่ไป” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างมั่นใจในขณะที่คนฟังอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ
“หลงตัวเองเป็ที่สุด”
“ไม่ได้หลงตัวเองแต่ผมคิดอะไรไม่เคยผิดและตอนนี้ผมไม่อยากเถียงกับคุณแล้ว ผมหิวข้าวไปหาอะไรกินกันเถอะ” อนิรุทธ์เปลี่ยนเื่พูดง่ายๆจนตามแทบไม่ทัน
“ไม่ วันนี้ฉันจะไปกินข้าวกับสินธร” หญิงสาวปฏิเสธอย่างอวดดี
“คุณต้องไปกินข้าวกับผมเท่านั้นอย่าแม้แต่จะคิดที่จะไปไหนกับผู้ชายอื่นที่ไม่ใช่ผม ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าไม่เตือน” คำขู่นั้นไม่ได้ทำให้นภัสกลัวแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเธอเชิดหน้าอย่างถือดี
“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่ง”
“สิทธิ์ของความเป็เ้านายย่อมมีอยู่แล้วและอย่าคิดจะต่อต้านคำสั่งไม่อย่างนั้นผมจะจูบคุณโชว์คนทั้งบริษัท” เขาขู่พร้อมทั้งก้าวย่างเข้ามาหาเธอช้าๆ
“คุณไม่ทำแบบนั้นหรอก”
“อยากรู้ก็ลองขัดคำสั่งดูสิแล้วจะรู้ว่าทำจริงไหม” เขาท้าพร้อมทั้งใช้ความเร็วเหมือนทุกครั้งดึงเธอเข้ามากอดไว้อย่างจงใจ
“คุณ”
“กอดนี่แค่เตือนนะเพราะเราอยู่ในห้องนี้กันสองคน แต่ถ้าไม่ทำตามละก็ผมจูบแน่” เขาลอยหน้าลอยตาพูดด้วยท่าทางที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในความคิดของเธอ
“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”
“ขอหอมทีแล้วจะปล่อย ตกลงไหม” เขาขอหน้าตาย ในขณะที่คนฟังแทบจะบ้าเมื่อได้ยินคำขอแบบหน้าด้านๆ แบบนั้น
“หน้าด้านที่สุด”
“ผมถือคติด้านได้อายอด ถือว่าคุณตกลงแล้วนะ” ชายหนุ่มพูดพร้อมทั้งโน้มใบหน้าลงมาใกล้ๆ แต่นภัสใช้มือดันหน้าของเขาไว้ก่อนที่จะทำตามที่้าได้สำเร็จจากนั้นก็เบี่ยงตัวหนี
“คนบ้าั้แ่เกิดมาฉันไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนหน้าด้านเท่าคุณเลย ให้ตายสิ”
“จะไปกินข้าวกับผมไหม” เขาก้มลงมากระซิบถามจนจมูกโด่งนั้นชนกับแก้มนวลของเธออย่างจัง
“ไป” หญิงสาวตอบก่อนที่จะเดินนำหน้าเขาออกไปอย่างรวดเร็วเพราะความอาย
กวินนิตามองบ้านใหม่แล้วยิ้มด้วยความดีใจมันใหญ่โตและมีเนื้อที่พอสมควรและถึงแม้ว่าที่ดินมันจะไม่มากเท่ากับบ้านหลังเก่าแต่ก็ไม่ได้น้อยจนน่าเกลียด อีกทั้งวันนี้เธอยังได้รถใหม่ด้วย ส่วนช่อชบาและปกรณ์ก็ดูจะพออกพอใจไม่ต่างจากลูกสาวทั้งสามยิ้มให้กันในสิ่งที่ได้มาทั้งหมด
“วันนี้ถ้านังฟ้ามันกลับไปที่บ้าน คงใหน้าดูเลยนะแม่” กวินนิตาพูดหน้าระรื่น
“ช่างมันสิ แม่เขียนแปะไว้หน้าตู้เย็นแล้วตอนนั้นมันจะรู้สึกอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเราหรอก”
“ถ้ามันรู้คงนั่งร้องให้” ปกรณ์พูดอย่างไม่ใส่ใจแอบสมน้ำหน้าด้วยซ้ำถ้าเป็อย่างที่พูดจริงๆ
“ตอนแรกพ่อคิดว่าจะแบ่งเงินให้มันสักห้าหมื่นนะแต่ว่าเสียดาย”
“นี่ดีนะที่นิต้าไม่ให้เราทิ้งที่อยู่ไว้ไม่อย่างนั้นมันคงตามเรามาที่นี่แน่ๆ” ช่อชบาพูดออกมาอย่างเห็นแก่ตัว
“ความจริงถ้ามันมาก็ดีนะแม่เราจะได้ไม่ต้องหาคนรับใช้ ฟ้ามันทำงานบ้านดีอยู่ นี่ไม่มีมันเราคงต้องหาคนมาดูแลบ้านสักคน เพราะหนูไม่มีทางทำงานครับใช้แบบที่มันทำแน่ๆ”กวินนิตาออกตัว เธอจะไม่มีวันทำงานบ้านอย่างแน่นอน
“ไม่ต้องห่วงพรุ่งนี้เราจะรับสมัครคนดูแลบ้านและแม่ว่าจะเอาเงินไปลงเล่นหุ้นเสียหน่อย” ช่อชบาบอกถึงสิ่งที่คิดเอาไว้ออกมา
“หนูแอบเสียดายเหมือนกันนะ ที่จะไม่ได้เจอคุณอนิรุทธ์อีก กวินนิตาเริ่มบ่น
“จะไปยากอะไร แกก็ไปหาเขาสิครั้งที่แล้วเขาให้เงินแกไปซื้อของก็ย่อมต้องแปลว่าเขาชอบแก ดังนั้นมันไม่เสียหายหรอกถ้าแกจะไปหาเขา” ช่อชบายุลูกสาว
“่นี้อย่าเพิ่งไปนะ แกออกมาแบบนี้เขาคงใจหาย ปล่อยให้เขาคิดถึงแกเล่นๆสักหน่อยแล้วค่อยไปหาทีนี้แหละเขาจะคิดถึงแกมากขึ้น” ปกรณ์แนะนำลูกสาว
“นี่ถ้าแกจับหลานชายคุณหญิงได้ด้วยนะเราจะยิ่งสบาย”
“พ่อไม่ต้องห่วงหนูตั้งใจจะจับอยู่แล้วแต่หนูคงจะต้องเล่นตัวนิดๆ ทำให้เขาคิดถึงหน่อยๆแล้วจากนั้นก็จะไปทำให้หายคิดถึงเลย” กวินนิตาวางแผนเพ้อฝัน
“มันต้องอย่างนี้สิ ถึงจะเป็นิต้า” ปกรณ์ชื่นชมลูกสาว กวินนิตาฉลาดมากในความคิดของคนที่เป็พ่อกับแม่
-------------------------------------
????นางโจรปล้นรัก???? โดย กุหลาบแก้ว
#เปิดจองอย่างเป็ทางการแล้ว
????♀️ราคาเล่มละ 299 บาท รวมค่าจัดส่งลงทะเบียน????♀️
????เปิดจอง 16 พฤษภาคม - 30 มิถุนายน 2563????
????หนังสือพร้อมส่ง 20 กรกฏาคม 2563????
????ช่องทางการสั่งจอง????
????เพจ ตะวันเปรมปรีดิ์
????Line@ :@tawan9645
????เวปไซต์ ตะวันเปรมปรีดิ์
www.tawanpreampree.com
????ฝากลิงค์อีบุ๊ค????
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjA3NzE5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTIxOTc0Ijt9
