“พริกแกง”
ปึก!
“พริกแกงโว้ย!”
ปึก!
“ไอ้พริกแกงง!!”
“โอ๊ย จะเรียกให้ค่ายแตกเลยเหรอลุง ได้ยินแล้วจ้า” พริกแกงหรือปุณณดาละสายตาจากชายหนุ่มคู่ซ้อมตรงหน้ามาขานรับเสียงเรียกจากลุงเจียงเ้าของค่ายมวย
หญิงสาวดีกรีแชมป์มวยโลกอยู่ในสภาพเหงื่อโซมกาย ท่อนบนเป็เสื้อแขนกุด ส่วนท่อนล่างคือกางเกงมวยที่สกรีนลายค่ายมวยอรุณพยัคฆ์ ซึ่งเป็ค่ายประจำสังกัดที่เธอขึ้นชกให้อยู่ มือทั้งสองข้างของเธอสวมนวมคู่ใจสีแดงเพลิง
“เอ้า ข้าเรียกหาเอ็งตั้งนานทำไมเอ็งไม่ขานฮะ นังพริกแกง”
“โอ๊ย ลุงอย่ามาทำเป็ไม่รู้ได้หรือเปล่าว่าหนูตื่นมาซ้อมมวยั้แ่ไก่ยังไม่ขันเลย แล้วชีวิตอีพริกแกงแชมป์โลกคนนี้มันจะไปอยู่ไหนได้จ๊ะ ถ้าไม่ใช่สังเวียนน่ะ” ปุณณดายืนเท้าเอวตอบกลับ
“เถียงเก่งนักนะเอ็ง” สุดท้ายเจ็กเจียงก็ทำได้แค่ยืนชี้หน้าเธอเท่านั้น เพราะเถียงอะไรนักมวยคนเก่งประจำค่ายไม่ออก
ปุณณดาจัดว่าเป็นักมวยหญิงดาวรุ่งประจำค่ายและขึ้นชื่อที่สุดในยุคนี้เลยก็ว่าได้ เพราะมีทั้งดีกรีแชมป์โลกและค่าตัวระดับหลักสิบล้าน แถมยังได้ขึ้นฮอตเซิร์ชว่าเป็นักมวยที่สวยที่สุดอีก
ในอดีตนั้นปุณณดาเป็เพียงเด็กชาวบ้านธรรมดาแถวนี้ที่เดินตามหลังคนเป็แม่ไปขายข้าวแกงในตลาดเท่านั้น ทว่าแววตานักสู้และฝีปากที่ไม่กลัวใครของเธอได้เตะตาเจ็กเจียง เ้าของค่ายมวยเข้าอย่างจัง เขาจึงไปทาบทามแล้วเอามาฝึกสอนจนเก่งอย่างทุกวันนี้ และแน่นอนว่าเก่งทั้งฝีมือและฝีปาก
สถิติของปุณณดาจัดว่าอยู่ในเกณฑ์ที่โหดเอาเื่ และเป็นักมวยที่มีการวางเดิมพันไว้สูงมาก เพราะั้แ่ขึ้นชกมาถ้าไม่ชนะคะแนนก็จะชนะน็อกคาอากาศเท่านั้น เธอถนัดมวยรุก เน้นบุกและต่อยยับไม่ยั้งจนคู่ต่อสู้ต่างหวาดกลัวกับหมัดหนัก ๆ ที่รัวเป็ชุดของเธอ
“อะ สรุปว่าไงลุง เรียกหาหนูมีอะไรเปล่าจ๊ะ”
“เอ็งมาใกล้ ๆ ข้านี่พริกแกง” เจียงกวักมือเรียก
“จะเขกมะเหงกหนูเหรอ” ปุณณดาเอียงคอถาม ก่อนจะจัดการถอดนวมทั้งสองข้างในมือออกแล้วเดินลงไปจากสังเวียนมวย
“ข้ามีธุระจะใช้ให้เอ็งไปทำ”
“ส่งจดหมายจีบเจ๊สาลี่ท้ายตลาดเหรอ”
โป๊ก!
“ไม่ใช่โว้ย เอ็งนี่มันรู้ดีไปหมดไอ้พริกแกง” เขาว่าจะไม่เขกหัวสักหนึ่งอาทิตย์เพื่อเป็รางวัลที่เธอคว้าแชมป์โลกมาให้ค่ายอรุณพยัคฆ์แล้วแท้ ๆ ทว่าฝีปากและลวดลายการรู้ทันนั้นทำเจียงยั้งมือไม่ไหวจริง ๆ สุดท้ายก็จัดมะเหงกหนึ่งทีไปให้จนเ้าตัวเบ้หน้า
“โอ๊ย! ลุงเจียง” ปุณณดาร้องโอดโอยดังลั่น
“จะได้รู้จักสงบปากสงบคำบ้าง”
“แล้วลุงจะใช้หนูไปทำไรอะ”
“เอานี่ไปส่งที่บ้านเจ๊เฉลาให้ข้าที” เจียงว่าพลางยื่นซองเอกสารสำคัญให้ลูกศิษย์ประจำค่าย
“ทำไมต้องใช้หนูด้วยเนี่ย” ปุณณดาหรี่ตามองของตรงหน้าเล็กน้อย
อีหรอบนี้ไม่พ้นโพยหวยแน่ ๆ แล้วทำไมจากนักมวยเก่ง ๆ อย่างเธอถึงได้กลายเป็เด็กเดินโพยไปได้ วันก่อนก็โดนมองเป็เด็กขายพวงมาลัยทีหนึ่งแล้ว ทุกคนมองไม่เห็นแววความดุดันและกำปั้นหนัก ๆ ของเธอกันเลยหรือไง
“ก็แถวนั้นพวกนักเลงมันเยอะ ใช้เอ็งนี่แหละเหมาะแล้ว มือตีนหนักดี”
“นี่ชมใช่ไหมเนี่ยลุง”
“ก็เออสิวะ”
แม้จะไม่อยากเชื่อว่านั่นคือคำชมสักเท่าไหร่ ทว่าปุณณดาก็รับซองเอกสารสำคัญระดับชาติของเจ็กเจียงมาถือไว้ ก่อนจะเดินหายลับเข้าไปห้องพักส่วนตัวเพื่อหยิบหมวกกันน็อกและเสื้อแขนยาวมาสวมทับชุดซ้อมมวย
“ส่งให้เจ๊เฉลาให้ถึงมือนะโว้ย” เจียงกำชับ
“ค่า รู้แล้วค่าคุณนักสถิติ” ปุณณดาขานรับเสียงแหลม ก่อนจะรีบจัดการสวมหมวกกันน็อกให้เข้าที่ แล้วคว้า Aprillia RSV4 1100 RR ขับออกไปทำภารกิจสำคัญ
184
