โซ่รักตรวนร้าย

        หลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จทั้งสามก็เดินออกมาที่ลานจอดรถหน้าร้านในเวลาเกือบสองทุ่ม

        "ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะครับ"

        รชตรีบขอบคุณพารันที่เป็๲เ๽้ามือในการเลี้ยงอาหารในระหว่างคุยงานครั้งนี้

        "ครับ...ผมขอตัวก่อนนะครับ"

        พารันพยักหน้าเบาๆแล้วหันหลังไปปลดล็อครถหรู

        "เดี๋ยวพี่ไปส่งนะคะน้องวิ"

        รชตเห็นว่าเขายังมีเ๱ื่๵๹ที่จะคุยกับวิวารินทร์อีกมากมายจึงอยากจะไปส่งเธอ

        "เอ่อ​"

        วิวารินทร์ไม่รู้จะปฏิเสธเช่นไรเพราะโรงแรมที่พักเธอก็ไม่ใช่ของเธอเสียด้วย

        "เธอพักที่เดียวกับผมน่ะครับเดี๋ยวเธอกลับกับผม"

        พารันโอบไหล่หญิงสาวเบาๆและเปิดประตูให้เธอขึ้นรถ

        "อ๋อ... ครับไว้เจอกันนะครับน้องวิ"

        รชตพยักหน้าเข้าใจและเอ่ยลาหญิงสาวก่อนที่จะเดินๆปที่รถของเขาที่จอดอยู่ไม่ห่าง

        "ค่ะพี่เร"

        วิวารินทร์ยิ้มอ่อน

        ครู่ต่อมา

        "คุณไม่ต้องไปส่งฉันก็ได้ฉันกลับเองได้ค่ะ"

        หลังจากที่นั่งรถออกมาสักพักวิวารินทร์ก็หันมาบอกกับพารันว่าไม่ต้องไปส่งเธอแล้ว

        "ผมจะไปนอนที่นั่นพอดี"

        พารันคิดเอาไว้แล้วว่าเขาจะนอนที่โรงแรมในคืนนี้

        "ทำไมต้องนอนที่นั่นด้วยล่ะคะ"

        วิวารินทร์ขมวดคิ้ว​เป็๲ปม

        "มันก็เ๹ื่๪๫ของผม"

        พารันเหล่สายตามามองหญิงสาวเล็กน้อยแล้วหันไปจดจ่ออยู่กับการขับรถต่อ

        "รู้จักกับเร๻ั้๫แ๻่เมื่อไรดูสนิทสนมกันจังเลยนะ"

        ชายหนุ่มอดพูดถึงเ๱ื่๵๹นี้ไม่ได้เพราะรู้สึกขัดใจอยู่พอสมควรที่เห็นหญิงสาวสนิทานมกับรชตเกอนหน้าเก​ินคาเขา

        "......"

        วิวารินทร์ถอนหายใจและมองออกไปนอกกระจกรถ

        "ผมถามก็ตอบสิ"

        พารันเอ่ยเสียงแข็ง

        "ทำไมต้องอยากรู้ด้วยล่ะคะ"

        วิวารินทร์ไม่ยากจน​ต่อปากต่อคำกับเขาแต่ดูท่าหากเขาไม่ได้สิ่งที่ต้​องการคงจะไม่หยุดเซ้าซี้เธอเป็๲แน่

        "ก็เรเป็๞ลูกค้าผม"

        พารันเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหตุผลที่เขาถามเธอดูจะไมาเกี่ยวกับงานแต่ก็โยงมาเ๱ื่๵๹งานจนได้

        "ฉันรู้จักกับพี่เรมา๻ั้๫แ๻่เด็กๆแล้วค่ะพ่อฉันกับพ่อพี่เรเป็๞เพื่อนกันพอพ่อพี่เรเสียก็ไม่ค่อยติดต่อกันเท่าไร"

        วิวารินทร์จำต้องอธิบายรวดเดียวเพื่อให้อีกฝ่ายเข้ามขจะได้เลิกถามเธอเสียที

        "ก็แค่นั้น"

        พารันพยักหน้าเบาๆและจอดรถบริเวณที่หน้าร้านเบเกอรี่

        "จอดรถทำไมคะ"

        วิวารินทร์หันมามองหน้าคนข้างๆอย่างไม่เข้าใจ

        "ผมอยากทานของหวานช่วยผมเลือกหน่อยสิ"

        พารันเดินออกจากรถมาฝั่งของหญิงสาวและเปิดประตูจูงมือเธอหมายจะเข้าไปเลือกของหวานในร้าน

        "คุณอยากทานอะไรก็เลือกเองสิคะ"

        วิวารินทร์พยายามจะกลับเข้าไปนั่งในรถแต่ก็ถูกพารันดึงเอาไว้

        "มาเถอะน่า"

        พารันลากหญิงสาวเข้ามาในร้านจนได้

        "เชิญค่ะ"

        พนักงานต้อนรับยืนต้อนรับทั้งสองด้วยรอยยิ้มทำให้วิวารินทร์ต้องทำตัวตามปกติหากทะเลาะหรือวิ่งหนีชายหนุ่มคนในร้านคงมองกันเป็๲ตาเดียวแน่นอน

        "เลือกให้หน่อยสิ"

        พารันชี้ไปที่ตู้กระจกด้านในมีเค้กหลากหลายแบบให้ได้เลือก

        "อืม...แบบนั้นก็ได้"

        วิวารินทร์ชี้ไปที่เค้กช็อคโกแลตกับเค้กเนยสดเธอเลือกๆเพื่อที่จะได้จบๆไป

        "งั้นเอาแบบนี้ครับ2ชิ้นแล้วก็แบบนี้อีก2"

        พารันสั่งพนักงานว่ารับเค้กที่หญิงสาวสั่งอย่างละสองชิ้น

        โรงแรมxxx

        "ฉันวางไว้ตรงนี้นะคะขอตัวก่อนค่ะ"

        หลังจากที่กลับมาถึงโรงแรมหญิงสาวก็ได้รู้ว่าชายหนุ่มเลือกที่จะพักตรงข้ามกับห้องของเธอหญิงสาวจึงช่วยถือขิงมาวางที่ในห้องของชายหนุ่มอละรีบขอตัวออกไปทันที

        "นั่งทานเป็๞เพื่อนผมก่อนสิ"

        พานันรั้งแขนหญิงสาวเอาไว้

        "ไม่ค่ะ"

        วิวารินทร์ส่ายหัวเบาๆและรีบแกะมือของเขาออกเธอจะไม่ทานของหวานนี่แน่นอนเะราะตอนนั่งรถมาก็ผะอืดผะอมกับมันจะแย่แล้วแม้นว่ามันจะเคยเป็ยของโปรดเธอก็เถอะ

        "ของโปรดคุณไม่ใช่หรอ"

        พารันยกถุงเค้กยื่นไปที่หน้าหญิงสาวยั่วเธอเพราะเขารู้ดีว่สวิวารินทร์ชอบของหวานพวกนี้มาก

        "ไม่..เหม็น..อุ้บบ..แหวะ"

        หญิงสาวปิดจมูกและวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำอาหารเย็นที่เธอทานก่อนจะกลับออกมาจนหมดไส้หมดพุงจนตอนนี้เธอหมดแรงแม้นจะพยุงตัวนั่งแล้ว

        "วิ..นี่วิเป็๞อะไรกันแน่เดี๋ยวพี่พาไปหาหมอ"

        พารันช่วยหญิงสาวลูบหลังและพยุงตัวเธอล้างปากล้างคอและอุ้มเธอมานอนที่โซฟาและเอ่ยกับเธอด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่เป็​นห่วงจนเผลอใช้คำที่คุ้นเคยออกมาอย่างไม่รู้ตัว

        "ฉันน่าจะเป็๞แค่โรคกระเพาะค่ะขอตัวนะคะวิวารินทร์นอนพักให้หายเวียนหัวครู่หนึ่งจึงขอตัวกลับไปที่ห้อง

        "วิ...วิ"

        พารันเรียกหญิงสาวเอาไว้แต่ดูเธอจะไม่ฟังเขาเอาเสียเลย

        ห้องวิวารินทร์

        "อืม...เป็๲อะไรนักหนานะ"

        หลังจากที่หญิงสาวกลับห้องมาอาบน้ำอาบท่าและนอนพักได้พักใหญ่แต่ดูเหมือนว่าอาการวิงเวียนศีรษะของเธอนั้นยังไม่ค่อยจะดีขึ้นเสียทีจึงนั่งพิงอยู่ที่หัวเตียงด้วยสีหน้ากังวล

        แกร๊กกก

        "เข้ามาได้ไงคะ"

        วิวารินทร์เบิกตาโพรงไม่คิดว่าพารันจะเข้ามาในห้องนอนของเธอ

        "ก็พี่มีกุญแจยังไงพี่ก็จะพาวิไปหาหมอ"

        พารันเห็นสีหน้าที่ยังซีดเซียวของหญิงสาวในตอนนี้เขาคิดว่ายังไงเขาก็ต้องพาเธอไปหาหมอให้ได้

        "อย่ามายุ่งกับฉันได้มั้ยออกไปฉันอยากพักผ่อน"

        หญิงสาวไล่ชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

        "ไม่...ยังไงพี่ก็จะอยู่ที่นี่จนกว่าวิจะยอมไปหาหมอ"

        พารันหย่อนก้นลงเฝ้าหญิงสาวบนเตียงทั้งเอ่ยเสียงแข็งหากเธอดื้อเขาก็จะดื้อไม่ยอมออกไปเช่นกัน

        "อยากอยู่ก็อยู่ไปแต่ฉันไม่ไป"

        วิวารินทร์เหนื่อยกับการที่เขาจะต้องมากวนประสาทเธอไม่เลิกเสียที

        "ได้...งั้นพี่จะโทรให้หมอมาดูวิเอง"

        พารันยกมือถือหมายจะโทรหาหมอประจำตัวของเขาให้มาดูหญิงสาวที่นี่

        "ไม่ต้องโทร...ไม่ต้องมาใช้คำสนิทสนมเราแค่เ๯้านายกับลูกน้องฉันมันสกปรกคุณอย่ามาใกล้ฉัน"

        วิวารินทร์อารมณ์เสียเอามากๆที่ชายหนุ่มดูจะไม่ฟังเธอเลยจึงหยิบมือถือของเขามาไว้กับตัวและตวาดเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเพราะเธอไม่อยากจะฟังคำเรียกที่สนิทสนมของเขาไม่อยากให้เขาอยู่ใกล้ๆเพราะทำให้เธอเองยิ่งเจ็บ

        "ทำไม"

        ชายหนุ่มยกมือหนาจับไหล่มนทั้งสองข้างของหญิงสาวแล้วดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ๆจนใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ

        คำถามว่าทำไมไม่ใช่คำที่เธอว่าเขาใช้คำสนิทสนมแต่คำถามของเขาที่อยากรู้ตอนนี้คือทำไมเธอถึงคุยกับเขาดีๆไม่ได้และไม่ยอมให้เขาช่วยเธอป่วยหนักจนหน้าซีดหน้าเซียวแบบนี้กลับไม่อยากไปหาหมอ

        "พูดเองนี่ว่าฉันมันสกปรกอย่ามาแตะต้องตัวฉัน"

        วิวารินทร์ยังจำคำของเขาได้ดีเธอจึงเอ่ยกับเขาด้วยสีหน้าและแววตาที่ประชดประชันเพราะในใจลึกๆน้อยใจเขาอยู่มาก

        "อื้มมมม..."

        พารันบดจูบสั่งสอนหญิงสาวที่กล้าปากดีกับเขา

        เพี๊ยะ..

        "ออกไป"

        วิวารินทร์ดิ้นจนหลุดจากพันธนาการและฟาดมือเรียวๆปที่ใบหน้าของเขาแรงๆจนหน้าชาบหนุ่มเป็๲รอยนิ้วมือ

        "อื้มม...ปล่อยนะ"

        พารันฉุนอย่างมากไม่รู้ว่าทำไมต้องโมโหเธอขนาดนี้เขาจึงลากหญิงสาวลงมานอนราบกับเตียงและบดจูบเธออย่างหนักหน่วงอีกรอบแม้นหญิงสาวจะขัดขืนแต่เธอหรือจะสู้แรงของเขาได้

        แคว้กกกก

        "อ๊ายยยย.. ปล่อยย"

        วิวารินทร์กรีดร้องเมื่อชายหนุ่มกระชากชุดนอนเธอจนขาดเผยให้เห็นเต้างามชูชันเพราะเธอไม่ใส่บรานอนหญิงสาวหมดแรงจะสู้เพราะตอนนี้ร่างกายเธออ่อนเพลียอย่างมากรู้สึกเกลียดกับการกระทำของเขาที่ทำเหมือนเธอเป็๞ที่ระบายอารมณ์แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ได้แต่ปล่อยน้ำตาให้ไหลรินลงมา

        "ก็อยากจะรื้อฟื้นความหลังบ้างเผื่อจะใช้คำสนิทสนมได้ไง"

        พารันเป็๞แบบนี้เพราะเขาโมโหกับคำประชดของเธอนั่นเองเขาผละจากการบดจูบมาเป็๞เอ่ยเสียงแข็งข้างหูของหญิงสาวและจัดการย่ำยีร่างกายของเธอต่อ

        ...........

        อีพี่มันเป็๞บ้า