บทที่ 3 - 5/5
ตอนที่ 15 - กอด !
.
.
.
เรากำลังโดนกอด !!! เป็ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เหมือนกอดตุ๊กตาหมีใหญ่ที่บ้าน
.
ใครกันนะที่กำลังกอดเราอยู่ ถ้าเราลืมตาตอนนี้ความรู้สึกนี้จะหายไปหรือเปล่า
.
ซอลมีแค่คิดแป๊บเดียวก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา พอลืมตาขึ้น ถึงรู้ว่าอยู่ในอ้อมแขนของพี่ซองฮุนนี่เอง
.
บ๊ะเ้า ! ซอลมีอุทานในใจ
.
"พี่เข้ามาปลุกเราในห้อง เห็นไม่ตื่นซักที นึกว่าเป็ไข้ จับตัวก็ไม่ร้อน แต่เห็นนอนคิ้วขมวดร้องไห้ตลอดเลย !"
.
พี่ซองฮุนเข้ามากอดและดูเป็ห่วงเรา เราคงร้องไห้หนักมาก พี่เขาถึงใขนาดนี้
.
.
"รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ" พี่ซองฮุนเดินมาหา พร้อมหยิบนมมาให้กิน
.
"เช้านี้ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวพี่ไปหาบ้านอยู่จองให้เอง
เมื่อคืน พี่ได้ยินเราเรียกยูจองตลอดเลย พี่รู้ ว่าเราคิดถึงเพื่อนมาก แต่เราก็ต้อง ดูแลตัวเองด้วยนะ" พี่ซองฮุนมองด้วยสายตาเป็ห่วง
.
"ไม่เป็ไรค่ะ ไหว เดี๋ยวออกไปด้วยกันนะ"
พวกเราเดินไปหา ตามหมู่บ้านด้านในแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอคนรู้จัก ครอบครัวยูจองเลย
.
ทั้งทั้งที่ก็ถามจะครบหมดแล้ว รุ่นพี่เลยตัดสินใจไปถามผู้ใหญ่บ้าน ให้เขาเช็ครายชื่อคนที่ย้ายเข้ามาให้หน่อย ถึงจะค่อยๆ ไล่ดูย้อนหลังหลายปี แต่ก็ไม่พบรายชื่อ ที่มีนามสกุลของยูจองเลย
.
ผู้ใหญ่บ้านบอกว่า อาจจะเป็เพราะพวกเขาย้ายเข้ามาแป๊บเดียวหรือเปล่า ไม่ได้ซื้อที่ดิน เลยไม่ได้มีชื่อในทะเบียน เขาอาจจะมาอยู่บ้านใครสักคนแล้วก็ย้ายออกไป่เวลาไม่ถึงปีก็เป็ได้
.
เมื่อไม่พบจริงๆ ซอลมีเลยต้องพักเื่นี้แล้วนั่งรถกลับบ้านไปก่อน
.
.
.
ระหว่างทาง นั่งรถกลับบ้าน
.
พี่ซองฮุนหลับ หัวโยกไปโยกมา ซอลมีประคองหัวรุ่นพี่เบาๆ เพื่อให้เอนมานอนซบที่ไหล่ซอลมีแทน
.
"รุ่นพี่นี่ดูเหนื่อยกว่าเราอีกแฮะ น่าสงสารคอยดูแลเราตลอดเลย" ซอลมีรู้สึกดีที่มีรุ่นพี่มาด้วย และรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
.
.
พอพี่ซองฮุนมาส่งที่บ้าน แม่เราทักทายอย่างดีใจ นี่แม่เขาไว้ใจเรา หรือไว้ใจพี่เขากันแน่นะ พอบอกจะไปธุระต่างจังหวัดค้างคืน มีพี่เขาไปด้วย แม่เราไม่ถามไม่ห่วงซักคำ
.
“หรือจริงๆ แล้วแม่อยากได้ลูกชายหว่า?”
.
ซอลมีได้แต่สงสัยแต่ก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พอแต่งตัวเสร็จเดินลงมาข้างล่างก็ยังเห็นรุ่นพี่คุยกับคุณแม่อยู่ จนสักพักพี่เขาก็ค่อยกลับบ้านไป
.
"แม่สนิทกับพี่เขาจังนะคะ" ซอลมีเอ่ยถามอย่างสงสัย
.
แม่ไม่ตอบ แค่มองมาและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
.
แต่จะว่าไปแล้ว ั้แ่เราย้ายมาอยู่ที่นี่ เราก็ยังไม่รู้จักเพื่อนบ้านเลยแฮะ มีรุ่นพี่คนเดียว ที่รู้จัก ยังรู้สึกอุ่นใจอยู่เลย ที่พี่เขาเข้ามากอด แต่อยู่ๆ มากอดได้ยังไง ตื่นเต้นหมด
.
.
เื่ยูจองในฝันก็เคลียแล้ว คงไม่มีอะไรแล้วล่ะมั้ง เราสัญญากับรุ่นพี่ ว่า่นี้จะกินยาตามหมอสั่ง
.
.
“สัญญาต้องเป็สัญญา ฟังเพลงบำบัดแล้วรีบนอนดีกว่า”
.
.
.
ซอลมีล้มตัวลงนอนที่เตียง แล้วตาก็ปิดลง
.
แต่อยู่ๆ ภาพก็ตัดมาที่ปาก
.
ง่ะ ! นี่มันปากใคร?
.
“เฮ้ย ! ไม่จริงหน่า หรือว่าเรากำลังจะ”
.
!!!#&@%@%-
.
.
.
โปรดติดตามตอนต่อไป >>
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
☆ จากใจผู้เขียน ☆
ใจจริงพี่มิกกี้อยากขอพักสักหน่อย ่นี้เค้าไม่ค่อยสบาย T_T เขียนต่อไม่ค่อยไหว แต่กลัวคนอ่านจะรอ ฮ่าๆๆ เดี๋ยวจะทยอยเขียนให้ครบน้า แต่อาจจะอัพดึกๆ หน่อย อย่าลืมมาเม้นกัน ว่าปากใคร ฮี่ๆๆๆ ♡
1K
