มีเพียงลมหายใจเหนื่อยหอบของเจียงหลงและสองเท้าก้าววิ่งไม่หยุดยั้ง หวังเพียงมันจะเป็ทิศตะวันตก อย่างไรไม่อาจหยุดเท้า รอแต่รุ่งเช้าตะวันจะแจ้งให้รู้ทิศทางโดยเร็ว ค่ำคืนนี้ลมแรงนัก พัดกิ่งก้านกระทบเกรียวกราวแสบหูยิ่ง
กระทั่งเจียงหลงหยุดหอบหายใจ มือยันไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง สุ้มเสียงแหลมปนแหบห้าวก้องขึ้นทั่วบริเวณ “ดรุณน้อยเร่งร้อนเดินทางไปที่ใด”
เจียงหลงหันหายอดไม้ซึ่งคาดว่าเป็แหล่งที่มาของเสียง หวนนึกถึงคำกล่าวของอาจารย์ก่อนหน้านอกจากบุรุษสะคราญ ภายนอกศาลยังมีสตรีทระนงอยู่ เช่นนี้เสียงเกรียวกราวตลอดทางย่อมเป็นาง
“ยามสนทนากลับหันหนี ดรุณน้อยนี้ดูทีขาดผู้สั่งสอนเลี้ยงดู” สุ้มเสียงเดิมกลับดังขึ้นเหนือยอดไม้สลับต้น คำหนึ่งซ้ายคำหนึ่งขวา กึกหน้าก้องหลังชวนสับสน
“ท่านฝึกฝนวรยุทธไว้สังหารดรุณน้อยไร้ทางสู้หรือ” เจียงหลงแหกปากะโ
“นี่น่าขันนัก ข้ากล่าวเ้าดรุณน้อย เ้าก็รับเป็ดรุณน้อย หรือกล่าวเ้าเป็สุนัขก็จะรับเป็เช่นนั้น อีกประการหนึ่ง… ดรุณน้อยไร้ทางสู้ ในมือนั่นไม่ใช่กระบี่หรือ”
“เป็กระบี่” เจียงหลงจนปัญญาจะแก้ต่างได้แต่ต่อเถียงเลียบเคียงยื้อเวลา “ท่านเล่า ในมือไม่ใช่กระบี่หรือ”
เสียงแหลมห้าวหัวเราะร่วนกล่าว “แต่เพียงหวีเล่มหนึ่ง ผู้หนึ่งถือหวีผู้หนึ่งถือกระบี่ นี่นับว่าพิกลนัก ผู้ถือกระบี่ร่ำร้องว่าไร้ทางสู้ เงยหน้ากล่าวอย่างไม่อายฟ้า หากก้มหน้าหลบเล่า เ้าอายดินหรือไม่”
เจียงหลงโทสะพลุ่งพล่าน นึกแค้นใจอาจารย์สกัดมือให้หงิกงอใช้การไม่ได้ หากไม่เช่นนั้นคงดึงกระบี่ฟันต้นไม้ล้มระเนระนาดจนกว่าคนผู้นี้จะเผยตัว ดูทีคงตายอยู่ที่นี่กล่าว “ลงมือหรือไม่ หากไม่ข้าขอตัว”
“เสียมารยาทไม่ไปส่ง”
เจียงหลงได้ยินดังนั้น ได้แต่ประสานมือกระแทกไปเบื้องหน้าอย่างไม่วางใจ แล้วจะเดินต่อไปตามทางเดิม แต่เพียงคล้อยหลังหันกลับ สันหลังพลันรู้สึกเย็นวาบััได้ถึงบางสิ่งหมุนควงตรงเข้ามา โสตประสาทรับรู้ถึงเสียงเสียดอากาศบาดแก้วหู คล้ายคมมีดปะทะลม เจียงหลงเคยได้ยินเสียงเช่นนี้ เสี้ยวเวลาตัดสินใจพุ่งตัวไปข้างหน้าพ้นวิถีทำลายล้าง ตลอดสันหลังสั่นสะท้านด้วยหวาดหวั่น ก่อนออกหน้าวิ่งอีกครั้ง พบว่าสิ่งที่ปักแน่นอยู่ยังไม้ใหญ่คือหวีเหล็กดำเล่มหนึ่ง
ไม่มีเวลาคิดการใด หวีสามเล่มแหวกกิ่งก้านในหมู่ไม้สูงพุ่งตรงมาต่อเนื่องเจียงหลงฟาดกระบี่ทั้งที่ยังอยู่ในฝัก ไม่หันมอง ไม่เหลียวหลัง อาศัยเพียงคาดคำนวณคร่าว ๆ ความเร็วและทิศทาง ฝักกระบี่พลันกระทบหวีเหล็กหักเหวิถีไป เป็คราแรกที่เจียงหลงได้ััความรุนแรงของยุทธภพด้วยการเดิมพันชีวิตของตนเอง แม้ตระหนักดีว่าออกหน้าวิ่งอยู่เช่นนี้โดยไม่ตอบโต้อย่างไรมีแต่สิ้นแรงเสียที ดีร้ายหากพลาดพลั้งอาจถูกหวีเหล็กซัดจนสิ้นใจ
หวีเหล็กนี้ มาตรว่าหลอมสร้างจากเหล็กเนื้อหยาบชั้นต่ำ แต่กำลังปราณแข็งกร้าวร้อนแรงที่ซัดออกนี้ เสริมคมผสานเนื้อเหล็กให้เรียบแกร่งดุจมีซัดอาวุธลับชั้นเลิศ ผู้วรยุทธต่ำชนชั้นมุสิกไม่อาจต้านรับได้ แต่หากซัดใส่ยอดฝีมือสูงล้ำถึงขนาดห่างขั้นชั้นชนก็ย่อมสามารถปัดป้องตอบโต้ได้ ทว่านี่กลับอันตรายยิ่งกว่า เพราะจะทำให้หวีเหล็กแตกเศษกระจายเสี้ยวพันปลายแหลมเป็หมื่นคมใบพุ่งทำร้ายได้ทุกทิศทาง
เมื่อความตื่นกลัวค่อยทุเลาเบาบาง สัญชาตญาณของวัยฉกรรจ์ทวีเปลวลุกโชนขึ้นแทนที่ สัญชาตญาณดังกล่าวมักจะประกอบด้วยความโอหังโง่งมอันกล้าหาญ บุรุษในใต้ฟ้าล้วนประสบใน่ชีวิตมาบ้างไม่มากก็น้อย เจียงหลงก็เช่นกัน ดังนั้น วกกลับมาสะบัดฝักกระบี่ป้องหวีเหล็กเบื้องหน้า เบี่ยงวิถีผ่านพ้นคอเพียงเสี้ยวชุ่น กล่าวแล้วหอบหายใจ “ดีแต่ลอบทำร้าย สมกับนามสตรีทระนงหรือ”
“ดูทีดรุณน้อยมีนามมอบให้เช่นนั้น” เสียงแหลมแหบห้าวเหนือยอดไม้เอ่ยหยัน
“ไม่ผิด เฝ้าลอบเร้นทำร้ายคน เพียงสุนัขอวดดีมิใช่สตรีทระนง”
เสียงแหลมห้าวหัวเราะยาวนาน “สุนัขก็สุนัขอย่างไรเล่า ดรุณน้อยได้ประมือกับสุนัขยังนับว่ามีวาสนายิ่งแล้ว หากต้องตายลงเพราะสุนัขยิ่งนับว่าไร้ค่าน่าสมเพช”
“เสียดายแต่อาจารย์สกัดมือไว้มิยินยอมให้ใช้กระบี่…”
“แล้วอย่างไร หากดรุณน้อยใช้ออกกระบี่ จึงสามารถสังหารเอาชีวิตได้ มิคาด มิคาด ดรุณน้อยนี้มีอารมณ์ขันยิ่ง”
“หวีเหล็กเลื่องลือของท่าน ไม่เพียงไร้สามารถแตะต้องข้า ซ้ำยังถูกมือซ้ายฟาดฝักกระบี่ปัดป้องได้สิ้น นี่น่าขัน ท่านได้ชื่อว่าทระนง ดูทีจะทระนงในวรยุทธต่ำช้าไร้สามารถมากเกินไป”
“วาจาใช้การได้ อย่างไรดรุณน้อยเข้าใจผิดประการหนึ่ง”
“เชิญกล่าว” สายตาเจียงหลงยังคงสอดส่ายมองหา
“คนตายกล่าวคำใดไม่ได้ เช่นนี้หวีเหล็กจึงเลื่องลือ มิใช่แผดเสียงหมื่นคม”
ความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นในหัวมาตรว่าหากขบคิดถี่ถ้วนย่อมพบว่าโง่เง่ายิ่ง แต่สัญชาตญาณบางประการคล้ายยืนยันอย่างไร้เหตุผลว่ามันคือหนทางเดียว จึงกล่าว “หากข้ารับมันได้ท่านจะปล่อยข้าไปหรือไม่ อาจบางที แผดเสียงหมื่นคมสร้างชื่อขึ้นมาบ้าง”
“ดรุณน้อยมีไหวพริบเกินตัว น่าเสียดายอายุสั้นนัก”
เจียงหลงสูดหายใจเข้าเกร็งกำลังปราณขึ้นเตรียมต้านรับ ป่าพลันเงียบสงัด กวาดสายตามองยังเห็นลมไหวแรงเศษใบเศษหินปลิ้วหมุนคล้ายต้องกระแสลมกรรโชก เจียงหลงใช้สองมือต้านรับปกปิดไม่ให้เข้าตา ในใจสับสนนัก เหตุใดวิชาที่ว่าร้ายกาจกลับไร้ผล
คำว่า ‘แผดเสียง’ ย่อมเป็วิชาขับปราณบริสุทธิ์ ไม่ผ่านฝ่ามือ ไม่ผ่านศาสตราใด สมควรอันตรายยิ่ง ไฉนเวลานี้เป็แต่เพียงลมแรงสายหนึ่ง ไม่ได้ยินเสียงใด คล้ายโสตประสาทถูกทำลายสิ้น หรือวิชานี้ทำลายการรับรู้เสียงก่อนไม่ให้ตั้งรับหลบหลีกหวีเหล็กคราวต่อไป เจียงหลงลอบขบคิดหนักจวบจนลมอ่อนลง ความคิดทิ้งสิ้นปลาสนาการไปเมื่อได้ยินเสียงแหลมห้าวแหบอีกครา ครานี้มันกู่ะโอย่างเจ็บแค้น
“พิณเหล็กไร้เสียง เรากับท่านไม่มีความแค้นกัน เหตุใดสอดมือเข้ายุ่ง”
ไม่มีคำใดกล่าวตอบกลับ กระแสลมพัดแรงขึ้นอีกครา เช่นเดียวกับการรับรู้เสียงของตนที่ดับลงพร้อมกัน เจียงหลงเข้าใจแล้ว คนปริศนานามพิณเหล็กไร้เสียงเข้าช่วยตนไว้ ด้วยวิชาใดไม่อาจทราบได้ ประสานมือกล่าวโดยไม่ได้ยินเสียงของตนความว่า
‘ผู้น้อยเจียงหลง ทราบซึ้งบุญคุณท่าน โอกาสหน้าหวังจะได้ตอบแทน สตรีทระนงข้าน้อมรับแผดเสียงหมื่นคมท่านถึงสองครา ไม่หนีไม่ล้ม เวลานี้ข้าขอตัว’
สิ้นคำกล่าวของเสียงหลงได้ยินกระอักเหนือยอดไม้ โลหิตดำสายหนึ่งสาดลงสู่พื้น เมื่อเงยขึ้นมองยังไม่พบผู้ใด จึงไม่รั้งรอให้เสียเวลา เดินทางต่อเพียงลำพัง แสงแรกอรุณรุ่งค่อยส่องผ่านเงาไม้ทอดยาว เผยทิศทางที่ต้องมุ่งไป ใจหนึ่งเป็ห่วงอาจารย์ แต่ไม่อาจยอมให้ความพยายามทั้งคืนของอาจารย์สูญเปล่า ในเมื่อหันกลับไม่ได้ก็มีแต่ต้องไปต่อ
หวนนึกถึงคำกล่าวของอาจารย์ให้ข้ามไปจะพบกับป่าไผ่เรืองรอง มาตรว่าแม่น้ำตรงหน้าคือแม่น้ำเฟิงดังว่า เหลียวซ้ายแลขวาไม่พบสะพานข้าม ซ้ำทั้งกว้างทั้งเชี่ยว เกินกว่าจะว่ายข้ามไหว เกรงว่าจะหมดแรงจมเสียก่อนถึงกลางแม่น้ำ
ระหว่างที่นึกหาวิธีอยู่นั้น ที่อีกฟากฝั่งน้ำ ในม่านหมอกบางปรากฏนักพรตชราสวมอาภรณ์เขียวมรกตผู้หนึ่งในมือถือกุมแส้ปัดจดจ้องมาที่ตน ชวนให้หวาดระแวง
เจียงหลงเห็นไม่น่าไว้วางใจ เดินเลียบตามริมแม่น้ำลงใต้ ไม่เห็นนักพรตชุดเขียวขยับกายหรือมีท่าทีคุกคามใด นึกโล่งใจอยู่ยังคงไม่เห็นวิธีข้ามแม่น้ำ หวังไม่ช้าจะพบเรือชาวบ้านให้อาศัยข้ามไปได้บ้าง
เวลานั้นได้ยินเสียงเท้าหนัก ๆ ทางด้านซ้ายดังใกล้เข้ามา บุรุษสะคราญไม่ได้พกพาคันฉ่องสำริดด้ามยาวมาด้วย ชายแขนเสื้อยาวลากมาตามพื้น ก่อนจะหยุดลงเมื่อมันเงยหน้าขึ้นเห็นบุรุษหนุ่มผู้ถือกุมกระบี่ที่ริมแม่น้ำ สีหน้าของมันไม่ได้เหน็ดเหนื่อย อีกทั้งดูไม่าเ็
เจียงหลงเข้าใจได้ทันที ก่อนนี้มันประมือกับอาจารย์ ยามนี้ยืนตระหง่านเบื้องหน้า ทราบดียุทธภพเป็ตายแค่เสี้ยวเวลา ครั้นถึงคราวไม่อาจหลบหนีพ้น สมควรยืดอกรับกล่าว “เสร็จธุระกับอาจารย์ข้าแล้วหรือ”
“นักพรตเฒ่า… อาจารย์เ้าหรือ” บุรุษสะคราญกล่าวตอบ ถอนหายใจคราหนึ่ง พึมพำกับตนเอง “นี่ไม่ง่ายดาย… สมควรอยู่”
“กล่าวอย่างไรท่านก็ไม่ปล่อยข้า” ถึงล่วงรู้ในคำตอบแต่จะขอถามเป็ครั้งสุดท้าย
“ย่อมไม่ปล่อย” บุรุษสะคราญตอบเบา แน่วแน่และเยือกเย็น
เจียงหลงมือซ้ายถือกุมด้ามกระบี่ของบิดาอยู่ ยามนี้สะบัดฝักทิ้งลงพื้นด้วยนึกความบางประการได้ จริงที่มือขวาไม่อาจใช้การได้ แต่คนเป็ย่อมควบคุมกระบี่ตาย อนึ่งเที่ยงตรงได้ย่อมพลิกแพลงได้ ดังนั้น ถดเท้าก้าวปรับท่ารับกระบวนของกระบี่สะบั้นใจสลับขวา เป็ซ้าย สายตาจดจ้องยังชายแขนเสื้อยาวสีแดงทั้งสองข้างที่ลากพื้นคลุกดินของบุรุษสะคราญ ด้วยเห็นวิชาแขนเสื้อคนผู้นี้มาแล้ว กล่าวได้ว่าแม้ท่วงท่าอ่อนช้อยยังสามารถเปล่งอานุภาพได้ดุดันร้ายกาจยิ่ง
ชายแขนเสื้อยาวถูกรั้งขึ้นจากพื้นแล้วกระชากสู่เบื้องหน้า ผ้าแดงสองสายฉวัดเฉวียนเสียดผ่านอากาศส่งเสียงขู่ขวัญดังจงอางแผ่พังพานข่มศัตรู ก่อนแหวกม่านคลีดินตลบฟุ้งพุ่งใส่คล้ายพุ่งฉกพิฆาตเหยื่อ
ทว่ากระบี่สะบั้นใจไม่ได้ถูกใช้ออก กระแสลมผ่านวูบหนึ่ง สลายกำลังปราณที่ขับส่งผ้าแดงทั้งสองสายจนฉีกขาด เบื้องหน้าเจียงหลงปรากฏนักพรตชราอาภรณ์เขียวมรกตเหยียบเวหาข้ามแม่น้ำมาขัดขว้างไว้ด้วยแส้ปัดขนม้าขาวนวล
“พยัคฆ์หางขาว เราสองสามีภรรยาไม่มีบุญคุณความแค้นกับท่าน ไฉนถึงสอดมือเข้ายุ่ง” เสียงแหลมห้าวดังขึ้น ไม่เห็นผู้กล่าว ไม่อาจระบุที่มา เพียงทราบว่านี่เป็เสียงของสตรีทระนง จูกันฮวาเท่านั้น
นักพรตชุดเขียวค่อยลุกขึ้น ยกมือต่ำปรามเจียงหลงไม่ให้วู่วาม กล่าวกับสตรีทระนงและบุรุษสะคราญ “บุรุษหนุ่มผู้นี้เกรงว่าเวลานี้ไม่ใช่คู่มือท่าน หยอกล้อก็พอเสียขวัญ หากลงมือนั้น… ดูทีมีแต่จะตาย” แล้วประสานมือกล่าวต่อไป “สำนักพยัคฆ์นิทราเรามีคำกล่าว ‘ใต้หล้ามีภัย ไยลังเล’ เช่นนี้ผู้น้อยจึงไม่อาจเพิกเฉย ขอคู่ขวัญสีชาด โปรดอภัย”
“ด้วยท่านขอ ท่านจึงได้หรือ หากท่านขอสิ่งอื่นอาจบางทีให้ได้ แต่คนผู้นี้… ไม่ได้” บุรุษสะคราญกล่าว ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยในเครื่องหน้าแต่งแต้มสีทั่งหลายกลับฉายร่องรอยเป็กังวลยิ่ง
“เช่นนั้น เชิญคู่ขวัญสีชาด” กล่าวแล้วนักพรตเฒ่าสะบัดแส้ปัดไปเื้ัพร้อมถดถอยเท้าก้าวหนึ่ง แส้ปัดนั้นรูปโฉมคงเดิมแต่ยามนี้คล้ายถูกถือต่างทวน ปลายพู่ขาวชี้ลงองอาจ สร้างความหวาดหวั่นไปทั่วบริเวณ เจียงหลงเห็นใบหน้าของบุรุษสะคราญถอดสีซีด กัดฟันข่มเคืองไม่ได้กล่าวคำใด ทั้งไม่มีท่าทีตอบรับการท้าทายของนักพรตเฒ่าผู้นี้
“ดรุณน้อยผู้นี้ ดูทีมีวาสนาไม่น้อย ยอดฝีมือคนแล้วคนเล่าเฝ้าปกป้อง” เสียงของสตรีทระนงดังขึ้น พลางหัวเราะก่อนจะกล่าวต่อไป “น่าเสียดาย ก่อนนี้ตกปากรับคำกับพิณเหล็กไร้เสียงไว้ก่อน ไม่เช่นนั้นเวลานี้คงไม่อาจละเว้น”
สิ้นคำของสตรีทระนง เจียงหลงหันตามเสียงเหล็กเกรียวกราวเหนือยอดไม้ซึ่งค่อยจางหายไปทางทิศตะวันออก เมื่อเจียงหลงหันกลับมาจึงเห็นว่าบุรุษสะคราญก็จากไปเช่นกัน ประสานมือกล่าวกับนักพรตชุดเขียว “ขอบคุณผู้าุโช่วยชีวิต”
“มือของพี่ชาย… ท่านคือศิษย์ของอาจารย์สอง” กล่าวแล้วยื่นมือมาพลิกฝ่ามือกดจุดคืนสภาพให้ เจียงหลงจึงขยับมือขวาได้เช่นเดิม แล้วพาเหยียบเวหาข้ามไปอีกฝั่งของแม่น้ำ
312
