
ไท่ซ่านเหล่ากุงเก็บเื่นี้เอาไว้เป็ความลับไม่ได้แจ้งให้เทพทั้งสามรู้ล่วงหน้า เขาถือว่าจะเอาไว้เป็ของรับขวัญเหลนในอนาคต ในระหว่างนี้ไท่ซ่านเหล่ากุงก็ไปไหว้วานให้เทพองค์อื่นๆ ทำเครื่องประดับสำหรับเด็กทารกชายเตรียมเอาไว้ เพราะจะเก็บเอาไว้รับขวัญเหลนในอนาคตเช่นกัน
เมื่อถึงกำหนดเวลาที่จะต้องลงไปเกิด แม่ทัพแห่ง์ เทพสายฟ้า และเทพวายุก็ไม่ได้อำลาผู้ใด พร้อมใจกันลงไปจุติในครรภ์ของฮองเฮาเย่ชิงเซียนแห่งแคว้นเจี๋ย ั้แ่เริ่มตั้งครรภ์จนถือกำเนิดเทพทั้งสามไม่ได้สร้างปัญหาหนักใจใดๆ ให้กับบิดามารดาเลยสักครั้ง
จนถึงเวลาจุติเทพทั้งสามต่างก็เกี่ยงกันต่างฝ่ายต่างก็อยากเป็น้องเล็ก จึงไม่มีใครยอมคลอดออกมาเป็คนแรก ทำให้เย่ชิงเซียนเจ็บท้องเป็เวลานาน
“ทำไมท่านไม่ออกไปก่อนล่ะ ข้าเห็นว่าเวลาอยู่บน์ท่านก็เป็แนวหน้าทุกครั้ง ทำไมครานี้ถึงไม่ออกไปซะที จะมานอนเบียดพวกข้าทั้งสองอยู่ทำไม” เทพสายฟ้าไม่พอใจที่แม่ทัพ์ไม่ยอมออกไปเป็พี่คนโต ทั้งๆ ที่เขาคิดว่าแม่ทัพ์ควรจะเป็พี่ชายคนโต แต่แม่ทัพ์ก็ทำเป็ทองไม่รู้ร้อนปล่อยให้มารดานอนเจ็บท้องเป็เวลานาน
“แล้วทำไมท่านไม่ออกไปก่อนล่ะ ทำไมต้องเป็ข้าทุกครั้งที่จะต้องออกนำหน้า ไม่รู้ล่ะครานี้พวกท่านตกลงกันเองว่าใครจะเป็คนออกไปก่อน อย่างไรข้าก็จะออกไปเป็คนสุดท้าย” แม่ทัพ์เอ่ยอย่างคนเอาแต่ใจ สะบัดหน้าหนีไม่สนใจเทพสายฟ้ากับเทพวายุอีก
เทพสายฟ้ามองตาก็รู้ใจ เทพวายุไม่มีทางยอมออกไปเป็คนแรก เขาจึงยอมสละตนเองออกไปเป็พี่ชายคนโต
“เฮ้อออ” เทพสายฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ได้ข้าออกไปก่อนก็ได้ พวกท่านก็อย่ามัวชักช้าล่ะ สงสารมารดาบ้าง นางเจ็บท้องมานานหลายชั่วยามแล้ว” พูดจบเทพสายฟ้าก็คลานออกไปเป็คนแรก
แม่ทัพ์กับเทพวายุไม่มีใครพูดสิ่งใด เมื่อเทพสายฟ้าคลอดออกไปแม่ทัพ์ก็ใช้กำลังของตัวเองที่มีมากกว่าเตะเทพวายุออกจากท้องมารดาตามเทพสายฟ้าไปทันที เทพวายุโมโหมากแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่เก็บความโกรธครั้งนี้เอาไว้ในใจ แม่ทัพ์นอนเอ้อระเหยเล่นอยู่ในครรภ์มารดาอีกสักพัก เพื่อให้มารดาได้พัก แล้วตัวเองจึงได้ตามออกมาเป็คนสุดท้าย ก่อนที่จะออกมาจากครรภ์มารดา เขาไม่ลืมดื่มน้ำทิพย์มรกต์ก่อน แม่ทัพ์อุตส่าห์แอบไปตักมาเก็บเอาไว้เพื่อใช้เวลานี้โดยเฉพาะ น้ำทิพย์มรกต์จะทำให้ร่างกายของแม่ทัพ์ที่กำเนิดใหม่มีผิวพรรณรูปร่างหน้าตาดี แข็งแรงกว่าเด็กทั่วไป มีพละกำลังและมีสติปัญญาดีมากกว่าคนปกติ
“ท่านเหตุใดถึงได้เตะเราออกมา” เทพวายุโวยวายทันทีที่เห็นหน้าแม่ทัพ์
“ก็ท่านมัวแต่ชักช้า เราก็เกรงว่าจะทำให้มารดาต้องเ็ปทรมานนานจึงรีบส่งท่านให้ออกมาก่อน” แม่ทัพ์ทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ นอนมองซ้ายมองขวาไม่สนใจเทพวายุ
“ทำไมท่านไม่บอกกับเราดีๆ เหตุใดต้องลงไม้ลงมือด้วย” เทพวายุยังคงไม่ยอมเพราะ้าคำขอโทษจากแม่ทัพ์
“จะโวยวายทำไม งั้นเราให้ท่านเตะเราครั้งหนึ่งก็แล้วกัน อ้าวเราอนุญาตแล้วทำไมท่านยังไม่เข้ามาอีกล่ะ จะนอนมองเราอีกนานหรือไม่” แม่ทัพ์ทำหน้าตายียวน ส่งยิ้มตาหยีให้เทพวายุ
“ได้เราจะจำเอาไว้รอให้เราเดินได้ก่อนเถอะ” เทพวายุเอ่ยอย่างอาฆาตสายตาคมกริบ
“กว่าจะถึงวันนั้นเราก็เตะท่านได้อีกครั้งแล้ว”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” แม่ทัพ์หัวเราะอย่างสะใจ
“พวกท่านจะทะเลาะกันทำไมคนอื่นมองพวกเราใหญ่แล้ว” เทพสายฟ้าเอ่ยเตือนเทพทั้งสองเพราะหมอกับพยาบาลต่างก็จ้องมองพวกเขาทั้งสาม ราวกับเจอของแปลก
บรรดาคนที่ทำคลอดต่างก็มองเด็กทั้งสามที่เอาแต่ส่งเสียงร้องเอาะแอะตลอดเวลา ราวกับว่าพวกเขากำลังพูดคุยกับใครสักคนอยู่
“พวกเขาคงคิดว่าพวกเราประหลาดหรือไม่ก็พูดเก่งอารมณ์ดีไม่มีอะไรหรอกท่านอย่าคิดมากเลย” แม่ทัพ์ส่งยิ้มตาหยีให้กับคนที่มองพวกตนอย่างน่ารัก
“เหอะ น่ารักตายล่ะ ยิ้มทีก็เห็นแต่เหงือก” เทพวายุยังคงโกรธแม่ทัพ์
“ท่านก็ไม่ต่างอะไรไปจากข้าหรอก อย่ามาทำเป็พูดดีไปหน่อยเลย” แม่ทัพ์ไม่คิดจะทิ้งนิสัยเดิมโต้กลับเทพวายุทันที
“ข้าออกมาก่อน ตอนนี้ถือว่าข้าเป็พี่ชายคนโต ขอสั่งให้พวกท่านทั้งสองหยุดทะเลาะกันได้แล้ว ข้าเริ่มที่จะรำคาญพวกท่านเต็มทีแล้ว” เทพสายฟ้าเริ่มรำคาญที่เทพทั้งสองไม่ยอมหยุดทะเลาะกัน
“ถ้าข้าไม่หยุดท่านจะทำอะไรหรือเทพสายฟ้า” แม่ทัพ์ยียวนเทพสายฟ้า
“ข้าจะส่งจิตฟ้ององค์เง็กเซียนให้เรียกท่านกลับขึ้นไปลงทัณฑ์เบื้องบน แบบนี้ท่านว่าดีหรือไม่” เทพสายฟ้าทำหน้าขรึมเขาเริ่มจะโกรธแม่ทัพ์จริงๆ แล้ว
“เหอะ อย่าเอาองค์เง็กเซียนมาขู่ข้าซะให้ยาก ตอนนี้พวกเราลงมาจุติแล้วทั้งท่านแล้วก็ข้าเราต่างก็ไม่มีอิทธิฤทธิ์ด้วยกันทุกคน แล้วท่านจะเรียกองค์เง็กเซียนได้อย่างไร” แม่ทัพ์สะบัดหน้าไม่สนใจเทพสายฟ้า
หลังจากที่แม่ทัพ์พูดจบ ก็มีเสียงฟ้าร้องคำรามกับเสียงฟ้าผ่าดังสนั่นไปทั่ว ทำให้เทพทั้งสามสะดุ้งใไปตามๆ กัน
“นี่ท่านเป็คนทำหรือเทพสายฟ้า” แม่ทัพ์ใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“เปล่าข้าจะทำได้อย่างไรกัน” เทพสายฟ้าเองก็มึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเช่นเดียวกัน
“ถ้าอย่างนั้นก็คงจะเป็องค์เง็กเซียน้าตักเตือนท่านแน่ๆ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ” เทพวายุอยากจะเอาคืนแม่ทัพ์แต่ตอนนี้ตัวเขายังเล็ก ทำได้แค่กล่าวข่มขู่
แม่ทัพ์ไม่ได้โต้ตอบ แต่ก็ลอยหน้าลอยตาทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
ซือหลางบิดาของเด็กๆ ตั้งชื่อให้กับลูกชายทั้งสามคนโดยให้คนโตชื่อว่า ซือหลง คนกลาง ซือเทียน คนเล็ก ซือเฟิง ซือหลงจะดูเป็เด็กหวงเนื้อหวงตัวมากที่สุด ถ้าไม่ใช่คนในครอบครัว จะไม่ยอมเล่นกับคนแปลกหน้า จะไม่ยอมให้ใครอุ้มเลย จะร้องจะดิ้นพยศมากๆ ซือเทียนเข้ากับคนง่ายเล่นได้กับทุกคน แต่ก็จะยอมให้คนอื่นอุ้มเป็บางครั้งเท่านั้น ค่อนข้างหวงเนื้อหวงตัวแต่น้อยกว่าพี่ชาย แต่ซือเฟิงใครจะอุ้มไปไหนก็ได้ เพราะความที่เป็น้องคนเล็กจึงมีนิสัยขี้อ้อน ยิ้มเก่งประจบทุกคนที่เข้ามาเล่นด้วย ใครได้เจอก็จะหลงรักซือเฟิง เพราะในบรรดาเด็กทั้งสาม ซือเฟิงตัวใหญ่ขาวอวบที่สุด ซือเฟิงจึงเป็ขวัญใจของทุกคนที่ได้พบเห็น
เมื่อได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้เย่ชิงเซียนและซือหลางนำลูกเข้ามาในมิติของเย่ชิงเซียน ไท่ซ่านเหล่ากุงที่ตั้งใจลงมาหาเด็กๆ พร้อมกับนำของมามอบให้ก็กำลังรอพวกเขาอยู่ในมิติของเย่ชิงเซียนอยู่ก่อนแล้ว
“ว่าอย่างไรเ้าหนู หน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดูเชียวนะ” ท่านปู่ลูบศีรษะของเด็กๆ
“แอะ เอาะ แอะ แอะ” เสียงของสามแสบในแบบที่คนอื่นได้ยิน
สามแสบแย่งกันตอบเหมือนกับว่าพวกเขาฟังท่านปู่พูดเข้าใจ
“กว่าจะมาได้ ให้พวกข้ารอตั้งนานเลยนะ ไหนละพรของข้า” ซือหลงหรือเทพสายฟ้ารีบเอ่ยปากขอพรทันทีเพราะเขาคิดว่าจะไม่ได้อะไรจากไท่ซ่านเหล่ากุง
“ข้ามาจุติคราวนี้คงมีเื่สนุกให้ทำอีกมากเชียว เฮ้ออ แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว” ซือเทียนหรือเทพวายุถอนหายใจ
