เหวินเฟิงเหอย้อนอดีตไปเป็นฮูหยินคหบดี

“หึ ข้าว่าแล้วเชียวคนผู้นี้คงไม่ได้มาเพื่อหวังซื้อของจากร้านเราเป็นแน่”

“ช่างเถอะท่านพี่ท่านอย่าไปใส่ใจเลย”

“ดีนะที่ฮูหยินของข้ากล้าหาญไม่เช่นนั้นคงถูกเจ้าคนชั่วผู้นั้นเกี้ยวพาเป็นแน่”

“หึคนเช่นข้านั้นหรือไม่มีทางสนใจคนเช่นนั้นเป็นแน่ใครจะเก่งและหล่อเท่ากับผู้ที่เป็นสามีของข้าไม่มีอีกแล้ว”

เขายิ้มให้กับนางอย่างพอใจ

“เจ้านี่ช่างปากหวานยิ่งนัก”

“ท่านพี่รู้ได้เช่นไรว่าข้าปากหวาน”นางพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

เขามองหน้าของนางก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ๆ

“หรือจะให้ข้าชิมดีหรือไม่”เขากระซิบเบาๆข้างๆหูของนางก่อนจะส่งยิ้มราวกับกำลังยั่วยวนนาง

“ท่านพี่เลิกแกล้งข้าได้แล้วข้าไปทำงานต่อดีกว่า”นางพูดขึ้นพร้อมกับจะรีบเดินออกจากห้องไปแต่เดินได้เพียงสองก้าวร่างเล็กก็จำต้องรีบหาที่ยึดจับเอาไว้

“เฟิงเหอเจ้าเป็นอะไรไป”คหบดีเหวินรีบเข้ามาพยุงตัวของนางเอาไว้

“ข้ารู้สึกหน้ามืดนิดหน่อย”

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าพักผ่อนก่อนเถอะ”เขาพยุงนางมานั่งที่เก้าอี้

“ใบหน้าของเจ้าซีดเซียวนัก ข้าว่าพรุ่งนี้เจ้าเสียหน่อยเถอะ”

“ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ”

“เฟิงเหอเหตุใดเจ้าจึงดื้อรั้นเช่นนี้เอาล่ะเจ้ารอข้าอยู่นี่ประเดี๋ยวข้าจะรีบไปตามท่านหมอมาดูอาการเจ้า”เขาพูดขึ้นก่อนจะรีบลุกออกจากห้องไป

เฟิงเหอที่รู้สึกวิงเวียนจนแทบจะยืนไม่ไหวนางทำได้เพียงแค่นั่งนิ่งๆ

ไม่นานนักคหบดีเหวินก็เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับท่านหมอ

“ท่านหมอเชิญทางนี้”เขาพูดพร้อมกับรีบพาหมอมาตรวจดูอาการของเหวินเฟิงเหอ

เมื่อท่านหมอตรวจเช็คชีพจรของนางพร้อมกับตรวจร่างกายอย่างละเอียดก็รู้ถึงสาเหตุที่แท้จริง

“ท่านหมอฮูหยินของข้าเป็นอะไรเช่นนั้นหรือ”

ท่านหมอยิ้มให้กับคหบดีเหวินราวกับว่านางไม่ได้เป็นอะไร

“เหวินฮูหยินนางไม่ได้เป็นไรมากเพียงแค่พักนี้เลือดลมของนางไม่ค่อยปกติเพราะนางกำลังตั้งครรภ์ทำให้เกิดอาการหน้ามืดได้บ่อยครั้ง”

ทั้งสองเมื่อได้ฟังที่ท่านหมอพูดต่างมองหน้ากันด้วยความดีใจ

“ท่านหมอ ท่านว่าฮูหยินของข้ากำลังตั้งครรภ์เช่นนั้นหรือ”

ท่านหมอพยักหน้าให้กับเขา

“เดี๋ยวข้าน้อยจะจัดยาบำรุงให้กับเหวินฮูหยินพักนี้เหวินฮูหยินควรต้องเพลาเรื่องการทำงานลงบ้างเพราะด้วยร่างกายที่ดูเหนื่อยล้าอาจจะทำให้เกิดเป็นลมได้บ่อยครั้ง”

“เจ้าค่ะท่านหมอ”

“ถ้าเช่นนั้นคงหมดธุระของข้าแล้วข้าต้องขอตัวกลับก่อน”ท่านหมอพูดขึ้นก่อนจะรีบเดินออกจากร้านตระกูลเหวินไป

คหบดีเหวินรีบเดินมานั่งข้างๆเหวินเฟิงเหอก่อนจะยิ้มให้นางด้วยความดีใจ

“เฟิงเหอที่สุดเจ้าก็มีทายาทให้กับตระกูลเหวินเสียที”

“เจ้าค่ะท่านพี่ ข้าดีใจยิ่งนัก”

“หากท่านแม่รู้ท่านคงจะดีใจเป็นแน่คืนนี้ข้าจะต้องรีบแจ้งข่าวดีนี้ให้ท่านแม่ทราบเจ้าว่าดีหรือไม่”

“อย่าเพิ่งเลยท่านพี่เอาไว้ซัก3-4เดือนค่อยบอกข้าถือเคล็ดหากบอกตอนนี้จะไม่เป็นมงคล”

“ได้ๆข้าตามใจเจ้าทุกอย่างและต่อไปนี้หากเจ้าอยากได้อะไรหรืออยากทำอะไรต้องบอกข้าเข้าใจหรือไม่”

นางพยักหน้าให้กับเขาพร้อมกับยิ้มออก

…….เย็นวันนั้น....

ขณะที่เหวินเฟิงเหอกำลังนั่งรถม้ากลับจวนพร้อมคหบดีเหวินนางเปิดผ้าม่านหน้าต่างเพื่อดูบรรยากาศรอบนอกพลันสายตาก็เหลือบไปเห็น

หลี่หยางเหมยที่กำลังเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมกู่หลันโรงเตี๊ยมที่ขึ้นชื่อเรื่องอบายมุขกับห้าวเล่ยเจียงนางขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยก่อนจะปิดผ้าม่านพร้อมกับหันมามองหน้าของคหบดีเหวิน

“ท่านพี่เมื่อครู่เหมือนข้าจะเห็นหลี่หยางเหมยสาวใช้ของท่านแม่เข้าไปในโรงเตี๊ยมกู่หลันกับเจ้าคนชั่วห้าวเล่ยเจียง”

คหบดีเหวินขมวดคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

“จะเป็นเช่นนั้นได้เช่นไรนางจะไปที่โรงเตี๊ยมนั่นทำไมกันเจ้าคงตาฝาดเป็นแน่”

เหวินเฟิงเหอพยักหน้าเพราะนางก็ไม่แน่ใจว่าเป็นหลี่หยางเหมยจริงรึไม่

“ข้าคงจะตาฝาดไปเช่นที่ท่านว่า”

ไม่นานนักรถม้าของทั้งสองก็เข้ามาหยุดในจวนตระกูลเหวิน

คหบดีเหวินค่อยๆประคองนางลงรถอย่างทะนุถนอม

“นายท่าน เหวินฮูหยินกลับมาแล้วเช่นนั้นหรือเจ้าคะ”สาวใช้เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นทั้งสองกลับมาถึงบ้าน

เขาพยักหน้าให้กับสาวใช้

“แล้วท่านแม่เล่า”

“เล่าฮูหยินเข้าห้องพักไปแล้วเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นหรือถ้าเช่นนั้นเจ้าช่วยต้มยาบำรุงนี่เข้าไปให้เหวินฮูหยินด้วย”คหบดีเหวินยื่นห่อยาให้กับสาวใช้

“ได้เจ้าค่ะ”สาวใช้รีบรับห่อยาจากคหบดีเหวินทันที

“ไปเถอะเฟิงเหอเข้าไปพักผ่อนได้แล้ว”ร่างใหญ่รีบพยุงนางเข้าไปพักผ่อน

ด้านหลี่หยางเหมยที่เข้ามาในโรงเตี๊ยมกับห้าวเล่ยเจียงนางรู้สึกเก้ๆกังๆเพราะไม่เคยมาในที่อโคจรเช่นนี้มาก่อน

“คุณชายห้าวเหตุใดจึงต้องข้ามาในที่อโคจรเช่นนี้ด้วยเล่า”

“ที่อโคจรอะไรกัน มาเถอะน่าแม่นางหลี่ข้าจะพาเจ้าเข้าไปหาความสำราญ”เขาพูดขึ้นพร้อมกับเดินนำหน้านางเข้ามาในห้องๆหนึ่งซึ่งอยู่ชั้นสองของโรงเตี๊ยมก่อนจะมีสาวงามนำสุราพร้อมกับอาหารมาให้จนเต็มโต๊ะ

นางมองดูรอบๆห้องด้วยความรู้สึกประหม่าและหวั่นกลัว

ห้าวเล่ยเจียงแสยะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก

มือใหญ่ค่อยๆเอื้อมไปโอบกอดเอวบางของนางเอาไว้หลี่หยางเหมยสะดุ้งตัวโหยงด้วยความตกใจ

“คะคุณชายห้าวท่านจะทำอะไรกัน”

“ไม่เอาน่าแม่นางหลี่ เจ้าอย่าเล่นตัวนักสิข้ารู้ว่าเจ้าก็มีใจให้กับข้าไม่ใช่หรอกหรือจึงได้ยอมมากับข้า”

“เรื่องนั้นข้าก็แค่....”

“อะไรกันอย่าบอกนะว่าเจ้าไม่ได้พอใจในตัวข้าเหมือนที่ข้าคิดนี่ข้าคิดไปเองเช่นนั้นหรือ”เขาพูดขึ้นก่อนจะแสร้งตีหน้าเศร้า

“คุณชายไม่ใช่เช่นนั้น ข้าแค่...”

เขาหันมายิ้มให้กับนาง

“เจ้าก็คิดเช่นเดียวกับข้าใช่หรือไม่”

นางก้มหน้าลงด้วยความเขินอายก่อนจะพยักหน้าออกมา

หลังจากที่นางผิดหวังจากการแอบรักคหบดีเหวินเพียงข้างเดียวเมื่อมีห้าวเล่ยเจียงมาตามเกี้ยวพาจึงไม่เป็นการยากนักที่นางจะเผลอใจอ่อนให้กับเขา

“เจ้าค่ะ”

ห้าวเล่ยเจียงแสยะยิ้มอย่างพอใจก่อนจะรินเหล้าให้กับนาง

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าดื่มนี่สิ”

“เอ่อ ข้าน้อยดื่มสุราไม่เป็นเจ้าค่ะ”
“ไม่เอาน่า ปล่อยให้ข้าดื่มกินเพียงคนเดียวได้เช่นไรเล่านี่เจ้าไม่รักข้าเช่นนั้นหรือ”

ด้วยเพราะไม่อยากให้เขาคิดมากนางจึงจำยอมหยิบถ้วยสุราจากมือเขาขึ้นมาดื่มอย่างกระอักกระอ่วน

เขาหรี่ตามองนางอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างพอใจ

เพราะไม่เคยดื่มสุราของมึนเมามาก่อนแม้จะดื่มไปเพียง3 ถ้วย ไม่นานนักร่างเล็กก็ค่อยๆฟุบลงที่โต๊ะในทันที

เขามองดูใบหน้างดงามที่กำลังหลับใหลอยู่อย่างพอใจก่อนจะค่อยๆพยุงร่างของนางไปที่เตียงนอนที่อยู่ภายในห้อง

“หึเพียงแค่สาวใช้ธรรมดาๆหากข้าอยากได้มีรึจะไม่ได้”

มือใหญ่ค่อยๆปลดชุดของนางออกจนเปลือยเปล่าก่อนจะร่วมรักกับนางอย่างสุขสม