อัศวินแห่งปฎิญาณ

ในหมู่บ้านนซะซะกิเป็๲หมู่บ้านขนาดใหญ่   จะเรียกว่าเมืองก็ได้

เพราะผู้คนต่างเดินทางมาเป็๞นักรบและทำมาค้าขาย   ทำให้จากหมู่บ้าน

เล็กๆเป็๲เมืองขนาดใหญ่ที่มีความเจริญรุ่งเรืองที่ใหญ่่ที่สุดในละแวกนั้น

พี่ค่ะ หนูหิวข้าวจัง     ริโกะพูดด้วยความหิวพลางลูบท้องไปมา

เราไม่มีเงินนิน่า   เราไปกินที่โรงอาหารกันเถอะ  มิโอะ

จริงด้วยงั้นเราไปกันเถอะค่ะพี่อิเอะ    อืมเราไปกันหิวจะแย่

ณ   โรงอาหาร

โรงอาหารที่นั้นเป็๲โรงอาหารขนาดใหญ่    เป็๲โรงอาหารสำหรับนักรบ

เหล่าผู้กล้าแบ่งแต่ละชั้นตามชนชั้นต้นไปสูง

อื้ม  อร่อยจัง   ริโกะพูดขึึ้นพร้อมทำตาโต

อย่าทำหน้ายังงั้นสิ     พี่ขำ 555 มิโอะขำมากจนเกือบตกเก้าอี้

นั้นสิ อย่าทำหน้าแบบนั้นน ไม่ไหวแล้ว5555 อิเอะ ขำมากจนปวดท้อง

โธ่     พวกพี่ง่ะ   555  ทั้งสามคนกินข้าวไปมีความสุขไป

เป็๲ครั้งแรกที่พวกเขามีความสุข  หลังจากนั้น   พวกเขาก็ไปเที่ยวเล่นในเมือง

อย่างสนุกสานานในการเริ่มต้นชีวิตใหม่