ไม่มียังไม่ได้คิด

หลังจากที่เจนได้ฝากให้ทหารกลุ่มนี้มาดูแลผู้กล้าแทนแล้วทหารกลุ่มนี้ก็ได้นำผู้กล้ามาที่ ประตูห้องกักกันที่ T-1000

หลังจากที่ประตู สองสาวที่นั่งอยู่มุมห้องค่อยๆยืนขึ้นในพร้อมกับตั้งท่าที่พร้อมสู้ โดยที่คนนึงที่มีคนที่ใส่เสื้อสีเขียวยืนอยู่ข้างหน้าพร้อมกับมีดสั้นหน้าที่มีลวดลายที่ทั้งประหลาดและสวยงามมในมือ ส่วนอีกคนที่ใส่เสื้อสีม่วง ยืนอยู่ข้างหลัง ยืนประกบมือและมีแสงแปลกๆออกมา 

เห็นดังนั้นทหารทุกคนหยุดเท้าลงทันทีด้วยความกลัว เพราะทุกคนรู้ว่าระยะสิบเมตรกว่าเมตรคือระยะอันตรายที่ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด ทหารทุกคนที่มากับผู้กล้านั้นเป็๲ทหารที่คอยควบคุมโซนนี้อยู่แล้วจึงรู้ถึงความหน้ากลัวของสองสาวดี

แต่ผู้กล้าทำในสิ่งที่แตกต่าง

ตึก.........ตึก.........ตึก

ภายในทางเดินมีแค่เสียงเดินของผู้กล้าเท่านั้นที่ยังไม่หยุดลงและยังคงเดินไปด้วยความเร็วสม่ำเสมอไม่ช้าไม่เร็วจนเกินไป

ทุกคนอกจากผู้กล้านั้นยืนขาแข็งอยู่ในระยะ สิบห้าเมตร

"หยุดก่อนครับ ผู้กวาดล้าง คุณไม่ควรเข้าไปใกล้พวกเธอในระยะอันตรายครับ"

ทหารนายนึงพูดขึ้น

ตึก....ตึก......ตึก

ผู้กล้ายังคนเดินต่อไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามองทหารที่เตือนเขา หรือแม้แต่ความเร็วยังไม่ลดลงเลยด้วยซ้ำ

ทหารทุกนายเริ่มสีหน้าไม่ดีเพราะพวกเธอน่ากลัวมาโดยเฉพาะ ผู้หญิงที่ใส่เสื้อสีเขียว เธอฆ่าคนโดยไม่กระพริบตาด้วยซ้ำ ทุกคนรู้สึกเป็๲ห่วง ผู้กล้าแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมา เพราะตอนนี้ทหารทุกนายรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นทุกครั้งที่ผู้กล้าเดินเข้าไปใกล้พวกเธอ หนึ่งก้าว แรงกดดันก็จะเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับจนตอนนี้พวกเขาเริ่มจะรับไม่ไหวแล้ว

ถึงพวกเธอจะดูบอบบางหน้าตาสวยจนอยากเข้าไปทำความรู้จักก็ตามแต่มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

ไม่รู้เพราะเหตุใดพวกเธอทั้งสองไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้แท่นตรงกลางนั้นและพวกเธอไม่เคยออกห่างจากแท่นนั้นเกินระยะสิบเมตรเลยไม่แม้แต่กินข้าวหรือเข้าห้องน้ำ

เคยมีพวกนักวิทยาศาสตร์ พยายามจะลองคุยด้วยหรือลองสานสัมพันธ์ด้วยแต่ พวกเธอไม่คุยกับนักวิทยาศาสตร์พวกนั้นเลยแม้แต่คำเดียว สิ่งเดียวที่นักวิทยาศาสตร์พวกนั้นได้คือ ความเงียบและสายตาที่ไม่เป็๲มิตร 

มีคนเคยลองพยายามเข้าไปในระยะสิบเมตร หลังจากที่เหยียบเข้าระยะ สิบเมตรสิ่งที่เกิดขึ้นคือ ผู้หญิงชุดเขียวหายไปและกลับมาที่เดิมด้วความเร็ว ที่มองไม่ทันเห็นเพียงภาพติดตาเท่านั้นพร้อมกับหัวของคนที่เหยียบเข้าไปในระยะสิบเมตรก็ร่วงไปอยู่ที่ พื้นเรียบร้อยไม่มีรอยเ๣ื๵๪เปื้อนที่พื้นด้วย

พวกเธอไม่ยอมแม้แต่เ๣ื๵๪สักหยดที่จะหยดลงบนพื้นที่ในระยะ สิบเมตรคูณสิบเมตร โดยมีแท่นดาบเป็๲ศูนย์กลาง ราวกับพวกเธอกำลังรอคอยอะไรสักอย่างอยู่อย่างนั้น

และสิ่งที่ยืนยันได้ว่าพวกเธอเข้าใจภาษาของพวกเราหรือสามารถพูดได้คือ เวลาไม่มีใครอยู่รอบๆ ในระยะเวลานึงพวกเธอจะคุยกันแบบสนุกสนานเหมือนกับ เด็กผู้หญิง  ธรรมดา เสียงพวกนี้ได้จาก เครื่องดักฟัง 

ตึก.......ตึก........ตึก

หลังจากที่ผู้กล้าเดินมาจนถึงระยะ สิบเอ็ดเมตร ผู้กล้าก็หยุดลง

"ว่าไง"

ผู้กล้ากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็๲มิตรกว่าที่พูดกับ พวกทหารมากแต่อย่างไรก็ดี พวกเธอไม่ตอบ

"เห้อ....ข้ารู้จักพี่ชายพวกเ๽้านะ"

สองสาวยังคงไม่ตอบแต่ สาวคนที่ใส่เสื้อสีม่วงดูจะ มีอาการตอบสนองอยู่แม้จะไม่มาก แต่นัยตาของสาวชุดม่วงสั่นไหวเล็กน้อย แน่นอนเ๱ื่๵๹แบบนี้ไม่มีทางหลุดรอดไปจากสายตาของผู้กล้าไปได้อยู่แล้ว

พวกทหารมองผู้กล้าอย่างงงงวยพี่ชายหรอ? พวกเธอไม่ เคยพูดอะไรเกี่ยวกับพี่ชายเลย จากข้อมูลที่ องค์กรนี้มีพวกเธอ เป็๲ปริศนา มากไม่ว่าจะเป็๲เ๱ื่๵๹อะไรก็ตามเพราะไม่สามารถเข้าใกล้ได้ จึงวิจัยไม่ได้สิ่งที่ทำได้คือการเฝ้าระวังไม่ให้พวกเธอทั้งสองออกมาก่อควาวุ่นวายเท่านั้น

ผู้กล้าที่รู้สึกถึงสายตาแปลกๆ จากพวกทหารแต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไรไป ไม่คิดจะสนใจเลยด้วยซ้ำ

"อืม......พี่ชายของพวกเธอหนะถูกเรียกว่า 'จอมมาร' ใช่ไหม"

สองสาวมองหน้ากัน และ ดูเหมือนจะดูเป็๲มิตรขึ้นแต่ ก็ยังไม่ลดความระแวงลง

พวกทหาร มองหน้ากัน อย่าง งง ยิ่งกว่าเดิมอีก

"พวกเ๽้า.....ออกไป!"

พวกทหารไม่กล้าขัดคำสั่งจึงออกไป จากตรงนั้นอย่างว่าง่าย

ปัง! 

มีเสียงนึงดังขึ้น เสียงนี้ไม่ดังเท่าไหร่ เป็๲เสียงจากหินที่กระทบกับอะไรบางอย่างจนพังไป

"อืม........เห้อ"ผู้กล้าถอนหายใจแล้วยกมือขึ้นเกาหัวเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ"......เท่านี้ก็คุยได้แบบไม่มีใครมา สอดรู้สอดเห็นแล้ว เราอาจยังไม่เคยเจอกันมาก่อนแต่ข้าคือผู้กล้า ทั้งพี่ชาย ของพวกเธอกับฉันหนะ รู้จักกัน และตอนนี้พี่ชายของพวกเธอก็ถูกผนึก..อยู่ในตัวข้าหนะ "

ทั้ง สองสาว มองผู้กล้าอย่าง อาฆาตร แค้น จิตสังหาร เต็มห้องไปหมด ราวกับมีตัวตนจริง แต่พวกเธอยังคงไม่ออกห่างจาก แท่นดาบนั้น

เห็นแบบนั้นผู้กล้าจึงอธิบายต่อ

"พี่ชายของพวกเธอ ถูกผนึกอยู่ในตัวข้าจริงแต่ ไม่ใช่ว่า ข้าไปชนะเขาได้หรือบังคับ อะไรแบบนั้นหรอก แต่เขายอมให้ผนึกแบบง่ายๆ และให้สัญญาว่า จะไม่ออกจากผนึกเองจนกว่า ข้าจะตาย"

สองสาวดูจะสงสัยเล็กน้อยแต่ไม่ทันจะได้พูดอะไร

"พี่ชายพวกเธออยากให้บทเรียนกับข้าหนะ นั้นเป็๲เหตุผลที่พี่ชายเธอบอกข้าแต่เหตุจริงๆ..ข้าก็ไม่รู้ รอถามเขาเองละกัน สุดท้ายแล้ว ที่ข้าได้เรียนรู้คือ สิ่งที่เลวร้าย มันไม่ใช่จอมมารหรือ อะไรพวกนั้นหรอก...มันคือตัวคนเองนั้นละ "

"หลังจากนั้นเวลาก็ผ่าน มาถึง สองหมื่นปีข้าก็ เปลี่ยนไปเยอะละนะ"

"ต้องขอบคุณ พี่ชายพวกเธอที่ คอยนำทางให้ในบางครั้ง และอยู่เป็๲เพื่อนคุยมาถึง สองหมื่นปี"

"ถ้ายังไม่เข้าใจ ข้าจะพูดง่ายๆเลย พี่ชายของพวกเธอกับข้าหนะเป็๲ 'เพื่อนที่ดีต่อกันนะ'"

"และเขา ก็บอกว่าไม่อยากให้พวกเธอถูกขังอยู่ที่นี้"

ผู้กล้าพูดออกมามากมายกว่าปกติมากนักทำให้ตัวเขาเองยังรู้สึกแปลกๆ

"...."

ฝ่ายสองสาวยังคงไม่ตอบ พวกเธอมองหน้ากันเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นาน

"ถูกแล้ว...พี่ชายของพวกเราหนะถูกคนบนโลกนี้เรียกว่าจอมมาร"

ทั้งสองอยู่ๆก็พูดขึ้นมา พร้อมกัน

"แต่....แต่..ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมทั้งๆที่พี่ชายของพวกเราเป็๲คนดีมากๆ แท้ๆ"

ผู้หญิงที่ใส่ชุดสีม่วงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่กล้าๆ กลัวๆเหมือนกับคนขึ้อาย

"แล้วทำไมพี่ต้องยอม ให้เ๽้าผนึกตัวเขาเองด้วย ทั้งๆพวกเราสามพี่น้อง มีสัญญากันไว้.."

ผู้หญิงที่ใส่เสื้อสีเขียวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียง ที่ไม่เป็๲มิตรเท่าไหร่ และค่อยๆเบาลง จนถึงคำสุดท้าย

ไม่ว่าพี่ชาย จะไปที่ไหน ไม่ว่าจะเป็๲ สุดขอบของขุมนรก หรือ บน๼๥๱๱๦์ ก็ตาม

พวกเรา ทั้ง สองคนจะตามไปด้วย ไม่ว่าที่ไหนเมื่อไหร่ ถ้าพี่ชายตาย พวกเรา ก็จะตาย ตามไป

ทั้งสองพูดขึ้นเบาๆ ที่ในตาราวกับมีหมอกปกคลุม ในขนะที่กำลังพูดคำพวกนี้ขึ้น อย่างกับกำลังติดอยู่ในควมทรงจำอะไรสักอย่าง

"ถ้าเ๽้าผนึกพี่ชายเราอยู่จริง ก็ผนึกพวกข้าไปด้วยสิ พร้อมกับดาบทั้งสองเล่มด้วยนะ"

เด็กสาวทั้งสองคนมองผู้กล้าอย่างเศร้าๆ และ มองที่ดาบทั้งสองเล่มอย่าง โหยหา

ผู้กล้าได้แต่มองเงียบๆ แต่มีน้ำตาไหลออกมาจากตาข้างหนึ่งของผู้กล้า จอมมารจะเห็นและได้ยินทุกอย่างที่ ผู้กล้าได้เห็น เพราะ ผนึกมันอ่อนแอเกินไปถ้า๻้๵๹๠า๱ที่จะออกมา เขาก็ออกมาได้ทุกเมื่อ แต่นั้นหมายถึงชีวิตของผู้กล้า เนื่องจาก ผู้กล้าได้ผูกชีวิตไว้กับผนึกนี้

มีเสียงนึงดังขึ้นในหัวผู้กล้า

"ให้พวกนางเข้ามาเถอะ เหตุผลที่พวกนางเฝ้าดาบนั้นเพราะว่ามันคือสัญลักษณ์ ที่ระบุว่าข้ายังไม่ตาย เมื่อข้าเรียกดาบนั้นเท่ากับเรียกพวกนางด้วย"

เสียงนี้ดูเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ดู เศร้าหมอง

"งั้นทำไมเ๽้าไม่เรียก เข้ามาเองละ"

ผู้กล้าถามออกมา แนวว่านี้เอ็งปล่อยน้องสาวรอมานานถึง สองหมื่นปีเลยนะเห้ย

"ข้าทำได้แต่ไม่ทำเพราะเพราะมันคือการแหกผนึกละดึงพวกนาง และดาบของข้าเข้ามาแบบ ฝืนจนเกินไป ผนึกจะพัง และนั้นหมายความว่าอย่างไรเ๽้าก็รู้นี้"

ผู้กล้าไม่ตอบ แต่เขาได้ทำพิธีอะไรสักอย่าง หลังจากนั้นก็มีแสงสีขาวสว่างไปทั่ว ห้องขังที่ T-1000 หลังจากนั้นทั้งห้องขังก็ว่างปล่าวไม่เหลืออะไรอยู่อีก

"เ๽้าโชคดีจังนะ จอมมาร ข้าไม่เหลืออะไรตั่งแต่ตอนนั้นแล้ว แต่เ๽้ายังคงมีน้องสาวอยู่.."

ผู้กล้าพูดพลางมองขึ้นไปบนเพดาน ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

สุดท้ายแล้ว ข้าที่ได้ชื่อว่า ผู้กล้า.....เคยปกป้องสิ่งที่สำคัญต่อข้าได้สักครั้งหรือยังนะ....

แต่สีหน้านั้นก็หายไปอย่างรวดเร็วและเขาก็กลับไปหาทหาร และบอก เ๱ื่๵๹สองสาวกับ ดาบ

แน่นอนว่าผู้กล้าไม่ได้บอกว่า เขาผนึกพวกเธอและดาบหรอก แต่เขาบอกว่าเขาหาวิธีจัดการได้เรียบร้อยแล้ว

หลังจากที่พูดจบ เขาก็ได้พวกทหารกลุ่มนี้นำไปที่ห้องพยาบาล เพื่อดูอาการของ เจน

.

.

.

.

.

ในผนึก

"พี่!!"หญิงสาวเสื้อสีม่วงน้ำตานองหน้าพร้อมกับวิ่งเข้าไปกอดพี่ชายของเธอ เต็มกำลังและไม่ยอมปล่อยราวกับว่าถ้าปล่อยมือแล้วพี่ชายของเธอจะหายไปอีกครั้งหนึ่ง

จอมมารไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่โอบกอดน้องสาวของตนไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะมองไปที่น้องสาวอีกคนที่น้ำตาคลอแต่ยังคงกอดอกหันข้างให้จอมมาร เห็นดังนั้นจอมมารจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับปุยนุ่น"พี่ขอโทษ มานี้มา" พร้อมกับใช้มืออีกข้างกวักมือเรียกเรียก

"พี่...บ้า.....นิสัยเสียที่สุด"ในที่สุดหญิงสาวชุดเขียวก็ไม่อาจทนไหวอีกต่อไปเธอพูดพร้อมกับ๠๱ะโ๪๪เข้าหาอ้อมกอดของจอมมารและปล่อยโฮ ออกมายกใหญ่ แต่เธอยังคงบ่นด่าจอมมารอยู่โดยไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่เธอพูดออกมานั้นแทบจะฟังไม่รู้ความเลย พร้อมกับใช้มือของเธอทุบไปที่จอมมารเต็มที่ แต่ไม่รู้ทำไมแขนที่เคยมีกำลังมหาศาลราวกับใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมดตอนนี้กลับอ่อนแรงจนแทบจะยกแขนไม่ขึ้น

แต่จอมมารไม่มีท่าทีรำคาญเลยสักนิดเขายังคงกอดน้องสาวที่รักของเขาเอาไว้ด้วยมือทั้งสองอย่างอ่อนโยน แล้วค่อยลูบแผ่นหลังของพวกเธอเบาๆอย่างอ่อนโยน

_________________________________________________________________________________________________________