บทที่ 26 เด็กสาวผมสั้นสีเขียว
เนื่องจากทุกคนไม่ค่อยกระตือรือร้นนัก มื้ออาหารจึงจบลงอย่างรวดเร็ว
โจวจงหัวเป็คนแรกที่ลุกออกไปก่อนตามด้วยหลี่ซูฮุ่ย หลังจากที่หลี่ซูฮุ่ยออกไปแล้วโจวจงเจิ้งก็ลุกตามออกไปด้วย
หลังจากนั้นเหลือเพียงหลี่เฟิง โจวจงเหมา พ่อตาโจวจงเยวี่ยนและซู่อิงที่ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะ
สีหน้าของโจวจงเยวี่ยนดูไม่ค่อยดีนักเขาวางตะเกียบลงแล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็แบบนี้แล้วก็แยกย้ายกันไปเถอะ” พูดจบก็ลุกออกจากโต๊ะไป
หลังจากที่โจวจงเยวี่ยนเดินออกไปแล้วไม่นานนักโจวจงเหยาก็เอ่ยลาซูอิ่งแล้วลุกตามไป
เมื่อหลี่เฟิงเห็นโจวจงเหยากำลังจะไป แน่นอนว่าเขาไม่สามารถอยู่ต่อได้ นอกจากนี้เขาก็อยากออกจากที่นี่มานานแล้วจึงรีบกล่าวลาซู่อิง จากนั้นก็รีบตามโจวจงเหยาไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงลานหน้าบ้าน หลี่เฟิงเห็นโจวจงเหยานั่งอยู่ในรถบีเอ็มดับเบิลยูของเธอแล้ว เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปและกั้นประตูรถที่โจวจงเหยากำลังปิด
“จงเหยา ทำไมคุณถึงไม่รอผมล่ะ?”
โจวจงเหยามองหน้ายิ้มแย้มของหลี่เฟิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ทำไมต้องรอคุณ? หรือคุณกลับบ้านเองไม่เป็”
“ก็นั่นแหละที่ผมไม่รู้ ถ้าคุณรอผม ผมก็จะได้รู้ว่าต้องกลับบ้านแต่ถ้าคุณไม่รอผม ผมก็จะไม่กลับบ้าน”
โจวจงเหยาหัวเราะเยาะด้วยน้ำเสียงเ็า “ก็ได้ ตามใจคุณถ้าอยากอยู่ข้างนอกก็อยู่ไป แต่อย่าหาเื่ให้ฉันต้องเดือดร้อนล่ะ ตอนนี้ฉันมีธุระต้องไปทำ!”
เมื่อได้ยินโจวจงเหยาพูดแบบนั้นหลี่เฟิงจึงยอมปล่อยมือ
ในวินาทีต่อมาโจวจงเหยาก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งเพียงแค่ฝุ่นไว้ข้างหลัง
หลี่เฟิงได้แต่เพียงยิ้มแห้ง ๆ เขากับโจวจงเหยาช่างเป็คู่สามีภรรยาในนามจริง ๆ ตราบใดที่เขาไม่ก่อเื่ใหญ่โตภายนอก โจวจงเหยาจะไม่เข้ามาก้าวก่ายเขา แถมดูเหมือนว่าเธอจะไม่อยากเข้ามายุ่งด้วยซ้ำ
หลี่เฟิงยืนนิ่งอยู่ที่นั่นสักพักก่อนจะขึ้นรถของตัวเองแล้วขับออกจากบ้านหลังนั้นไปอย่างช้า ๆ
เมื่อครู่ที่บ้านพ่อตาหลี่เฟิงแทบจะไม่ได้กินอาหารให้อิ่มเลยด้วยซ้ำ เขาจึงขับรถไปยังใจกลางเมืองมุ่งตรงไปที่ถนนเซี่ยเหอ ถนนนี้มีร้านอาหารเสฉวนแท้ ๆ มีอาหารรสชาติดีโดยเฉพาะผักกาดดอง
หลังจากเข้าไปข้างในแล้ว หลี่เฟิงก็สั่งซุปปลาเสฉวนมาหนึ่งที่และผักดอง จากนั้นก็สั่งเบียร์มาอีกสองสามขวดแล้วเริ่มกินคนเดียว
ในขณะที่เขากำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้นก็มีเด็กสาวผมสั้นคนหนึ่งเดินเข้ามา เห็นชัดว่าเธอเป็หญิงสาวที่น่าตาดีมาก สีผมของเธอถูกย้อมเป็สีเขียวทั้งหัว ทว่าเธอกลับสวมชุดเทควันโด ใบหน้าของเธอดูหยิ่งยโสเล็กน้อย
เด็กหญิงสาวเดินไม่กี่ก้าวก็มาถึงโต๊ะข้าง ๆ หลี่เฟิง เธอนั่งลงและเรียกพนักงานมาสั่งอาหารสองอย่างแล้วก็รอ
ขณะที่หลี่เฟิงกำลังกิน เขาเหลือบมองเด็กผู้หญิงหลายครั้ง รู้สึกว่าสไตล์ของเธอเหมือนกับตัวละครในหนัง น่าสนใจดี…
685
