ฮั่นชิงหวูได้โผล่มาที่ทางเดินโดยไม่มีใครทันสังเกต หลังจากที่ผ่านมากว่าหนึ่งปีก็ทำให้ตัวตนของฮั่นชิงหวูได้สลักอยู่ภายในใจนักเรียนห้องสิบและนั่นทำให้นักเรียนรักเธอมาก
“ถังซิ่ว รู้ไหมว่าทำไมอาจารย์ถึงเรียกเธอออกมา?”
หลังจากที่พบกับฮั่นชิงหวูที่หน้าระเบียง เธอก็เอ่ยปากถามเขาด้วยเสียงเบา
“ถ้าผมเดาไม่ผิด น่าจะเป็เพราะคะแนนสอบของผมใช่ไหม?”
ด้วยสมองของถังซิ่วที่ตอนนี้สามารถสั่งการได้เร็วกว่าคนปกติ เขารับรู้ได้ทันทีว่าที่ฮั่นชิงหวูเรียกเขาออกมานั้นเป็เพราะเื่อะไรและรู้ว่าจะจัดการแก้ไขยังไงดี
เมื่อได้ยินคำพูดของถังซิ่วแล้ว ฮั่นชิงหวูตกอยู่ในความเงียบอยู่พักหนึ่งพร้อมใช้ตาคู่งามจ้องมองอย่างเป็ประกายไปที่ถังซิ่ว หลังจากพักหนึ่ง เขาจึงได้ยอมแพ้เพราะว่าสายตาที่มองมานั้นมันช่างบริสุทธิ์เกินไป เขาไม่ใจร้ายถึงขนาดที่จะไม่สนใจความบริสุทธิ์นั้น
“อาจารย์ฮั่น กระดาษคำตอบของผมวิชาอังกฤษและคณิตศาสตร์นั้นถูกตรวจโดยคุณใช่ไหม? หลังจากที่ได้เห็นผลคะแนนแล้วคุณคิดว่าผมโกงข้อสอบแต่ไม่อยากให้ผมอับอายต่อหน้านักเรียนคนอื่นถึงได้อยากจะปกป้องผม ผมพูดถูกไหม?”
แม้ว่าฮั่นชิงหวูนั้นจะไม่ได้พูดอะไรแต่เขาก็สามารถที่จะเข้าใจความคิดของเธอได้
“เธอ... เธอไม่ได้โกงข้อสอบจริงๆใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินคำตอบจากปากถังซิ่วแล้ว ร่างกายที่บอบบางของเธอได้สั่นไหวพร้อมแววตาที่ผิดหวัง
“อาจารย์ อาจารย์ยังจำคำพูดที่ผมพูดก่อนหน้าที่จะถึง่สอบได้ไหม?”
ถังซิ่วไม่ได้ตอบคำถามของเธอแต่กลับตอบเธอกลับด้วยคำถาม
หลังจากที่ได้ยินคำถามของถังซิ่ว แก้มของเธอถึงกับร้อนผ่าวเพราะเธอจะจำไม่ได้ได้อย่างไรกัน
ก่อนที่จะสอบ ถังซิ่วไม่ใช่แค่จูบเธอและหลอกล่อให้เธอปกป้องเขาและดูแลเขาไปตลอดชีวิต
“อาจารย์ฮั่น ก่อนจะสอบนั้นผมได้บอกว่าในการสอบในเดือนนี้นั้นตัวผมจะตั้งใจทำอย่างดีและจะทำให้ฮูฉิวเชงต้องเสียใจและเสียใจถึงขั้นที่หน้าเขียว คุณคงยังไม่ลืมหรอกนะ”
เมื่อเห็นท่าทางของฮั่นชิงหวูที่กำลังเขินอายอยู่นั้น ถังซิ่วไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ภายในใจจึงได้พูดเพื่อเตือนสติเธอ
“นี่เธอยังจำได้อีกหรอว่าตัวเองได้พูดอะไรไว้? แล้วทำไมถึงได้ทำกิริยาอย่างนั้นตอนสอบล่ะ นั่งอ่านบทความไปร้องไห้ไปนี่ก็ยังไม่เท่าไหร่ แล้วทำไมถึงออกจากห้องสอบก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมง? นี่จะไม่ทำให้ฉันผิดหวังได้ไง?”
เมื่อได้ยินคำพูดของถังซิ่วก็ทำให้เธอเริ่มใส่อารมณ์มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาได้ยินเธอพูดแบบนั้นแล้วก็ช่วยไม่ได้เลยที่ใบหน้าเขาจะแสดงความประหลาดใจและต้องเผยรอยยิ้มจางๆออกมาพลางจับไปที่จมูกของตัวเอง
“อาจารย์ฮั่น ขั้นตอนนั้นมันไม่เห็นสำคัญเลย สิ่งสำคัญที่สุดนั้นคือผลลัพธ์ ตราบใดที่ผลลัพธ์นั้นออกมาดี ทุกอย่างก็ไม่เป็ไรไม่ใช่หรอ? หรือว่ามันไม่จริง?”
ถังซิ่วได้หันหน้าไปทางห้องเรียนพร้อมบุ้ยปากและตอบด้วยเสียงนุ่มนวล
“ผลลัพธ์ดีอะไรกัน คะแนนของเธอมันมากเกินไปแล้ว คะแนนสอบภาษาจีนได้หนึ่งร้อยสี่สิบคะแนนและคะแนนเต็มสำหรับทั้งอังกฤษและคณิตศาสตร์ สองร้อยเจ็ดสิบสองสำหรับวิทยาศาสตร์ ด้วยคะแนนรวมของเธอที่เจ็ดร้อยสิบสองคะแนน คะแนนของเธอนำโด่งหยางเจียงที่เป็อันดับหนึ่งที่ได้หกร้อยสามสิบสามคะแนนไปตั้งเจ็ดสิบเก้าคะแนน!”
“นี่แสดงให้เห็นว่าผมฉลาดกว่าเขา อาจารย์ฮั่น คุณควรจะมีความสุขไม่ใช่หรอ? ทำไมคุณถึงได้ดูโมโหกัร?”
ถังซิ่วถามกลับด้วยความสงสัย
“ฉันมีความสุขมากและมากเกินไปด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม ไอ้เวรฮูฉิวเชงนั้นบอกว่าเธอนั้นโกงการสอบ ฉันได้เอาวิดีโอในห้องสอบมายืนยันแล้วแต่ทว่าอีกฝ่ายก็ยังคัดค้านว่ามันเป็การโกหก เขาเชื่ออยู่ตลอดว่าเธอไม่มีทางทำข้อสอบได้ด้วยคะแนนแบบนั้น อย่าว่าแต่เขาเลย อาจารย์ทั้งระดับชั้นนั้นแทบไม่มีใครเชื่อเลยเหมือนกัน!”
หลังจากที่เห็นว่าถังซิ่วยังไม่รู้ถึงปัญหานั้น ฮั่นชิงหวูถึงกับคำรามออกมา
“อาจารย์ ใจเย็นๆลงก่อน”
เมื่อเห็นว่าเริ่มมีหัวเพื่อนร่วมห้องโผล่ออกมาทางประตูและห้องอื่นๆที่ถูกดึงดูดโดยเสียงคำรามของฮั่นชิงหวูก็ทำให้เขารีบเตือนสติเธอทันที
“เธอนั่นแหละที่ต้องใจเย็น เ้าปีศาจตัวพ่อ! ตอนนี้ไอ้ฮูฉิวเชงนั้นไม่ยอมรับว่าเธอได้คะแนนดีในการสอบซ้ำยังบอกว่าเธอนั้นได้เคยเห็นกระดาษข้อสอบมาก่อนแล้ว เขาโยนความผิดมาให้ฉัน เขาว่าฉันนั้นไม่สามารถที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ในการพนันได้จึงได้แอบปล่อยกระดาษข้อสอบออกไปให้เธอดู ตอนนี้เธอบอกฉันหน่อยสิว่าจะจัดการเื่นี้ยังไง?”
ฮั่นชิงหวูมองตรงไปที่ั์ตาของถังซิ่วพร้อมด้วยความโกรธที่น่ารักและน่าหลงใหล เธอยังไม่ตระหนักด้วยซ้ำว่ ตอนนี้เธอไม่ได้เป็ตัวของตัวเองเลย เมื่ออยู่ตรงหน้าของถังซิ่วแล้วก็ทำให้เธอดูไม่เหมือนอาจารย์เขาเลยแต่กลับเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง
“อะไรกัน ทำไมมันถึงได้หน้าด้านแบบนี้กัน?”
ถังซิ่วไม่คิดเลยว่าการกระทำของเขาจะทำให้เกิดผลต่อต้านขึ้นมากเช่นนี้ ก่อนหน้านี้เขาเองก็คิดว่าจะเก็บซ่อนความสามารถของตัวเอง และค่อยๆเพิ่มคะแนนสอบขึ้นทีละน้อยเพื่อทำให้มันดูเหมือนเป็ธรรมชาติซึ่งจะทำให้คนอื่นๆเชื่อมันง่ายขึ้น แต่เมื่อทุกครั้งที่เขานึกถึงใบหน้าอันเสแสร้งฮูฉิวเชงแล้วก็ทำให้ความโกรธประทุขึ้นภายในใจของเขา ยังไม่ต้องพูดถึงไอ้หยานเจียงและคนอื่นๆอย่างซูเชียงเฟย์ที่ดูถูกเหยียดหยามรวมถึงสร้างความอับอายให้กับเขา นั่นเป็เหตุผลที่ทำให้เขายกเลิกความคิดนั้นไป
แม้ว่าเขาจะได้คะแนนกลางๆในการสอบแต่ตราบใดที่เขามีความก้าวหน้าขึ้นก็จะต้องถูกสงสัยว่าโกงหรือลอกข้อสอบอยู่แล้ว นอกจากนี้ ผลคะแนนสอบของคนอื่นๆก็อยู่ใน่กลางๆ นั่นทำให้คนอื่นๆสามารถที่จะสงสัยว่าเขาลอกข้อสอบคนอื่นและทุจริต นอกเหนือเสียจากว่าตัวเขาจะพัฒนาขึ้นมาเพียงระดับเดียวไม่เช่นนั้นผู้คนก็จะสงสัยว่าเขาลอกหรือโกงข้อสอบอยู่ดี ทว่าเมื่อเขาได้คะแนนสูงสุดแล้วใครกันที่จะเป็เป้าหมายให้เขาลอกข้อสอบกัน?
หลังจากที่ได้ยินคำพูดอธิบายของฮั่นชิงหวูนั้น เขาก็ตระหนักได้ถึงเื่ที่ว่า สำหรับคนที่มีคุณธรรมนั้นถึงแม้ว่าคุณจะยิงเขาจากทางด้านหลังแต่เขาก็จะแค่สงสัยว่าปืนนั้นลั่นเองโดยอุบัติเหตุแต่สำหรับคนที่หน้าไม่อายนั้น เขาจะหาเหตุผลร้อยแปดมาเพื่อทำให้คุณเสียชื่อเสียง
“ถังซิ่ว ถ้าเธอบอกกับฉันว่าเธอมั่นใจว่าคะแนนของเธอนั้นเป็จริงและถูกต้อง ฉันมีวิธีที่จะยืนยันคำพูดของเธอดังนั้นไอ้เวรฮูฉิวเชงนั่นจะต้องมาขอโทษเธอ”
หลังจากที่ได้เห็นท่าทางของถังซิ่วแล้ว ความรู้สึกแปลกๆก็ได้หลั่งไหลเข้าไปในตัวของเธอ เธอเชื่อในทุกคำพูดของเขา เธอได้พูดประโยคนี้เป็ภาษาอังกฤษและแม้ว่าเธอจะเชื่อในตัวของเขาแต่ก็อดไม่ได้ที่จะทดสอบเขาและดูว่าเขานั้นเป็อย่างที่พูดหรือเปล่า
“อาจารย์ฮั่น จริงๆ แล้วผมอยากจะบอกคุณว่า หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น แม้ว่าสมองของผมจะมีปัญหาแต่ว่าความสามารถของผมนั้นไม่ได้ด้อยลง ผมแค่รู้สึกเบื่อหน่ายกับการสอบถึงได้ทำให้คะแนนของผมต่ำลง คุณจะเชื่อผมไหม?”
ถังซิ่วรู้ดีว่าการที่ตัวเองะโจากคะแนนท้ายห้องมาเป็อันดับหนึ่งนั้นมันเป็เื่น่าเหลือเชื่อเกินไปหน่อย เขาถึงได้กุเื่ขึ้นมา
แน่นอนอยู่แล้วว่าเขาตอบกลับด้วยภาษาอังกฤษ
เมื่อเห็นว่าถังซิ่วไม่ได้เพียงแค่เข้าใจสิ่งที่เธอพูดแต่เขากลับตอบเธอกลับด้วยสำเนียงอเมริกันที่คล่องแคล่วและเต็มไปด้วยความมั่นใจก็ทำให้ตาของเธอเป็ประกายทันที
“ถังซิ่ว เธอไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม?”
หลังจากที่พูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ฮั่นชิงหวูก็ได้ตอบกลับพร้อมกับความรู้สึกดีใจเป็อย่างมาก
“อาจารย์ฮั่น ครั้งนี้ผมอาจจะสามารถโกหกคุณได้แต่ผมไม่สามารถโกหกคุณในครั้งต่อไป ไม่ว่าสิ่งที่ผมพูดไปนั้นจะจริงหรือโกหก คุณสามารถหาคำตอบได้จากการสอบครั้งต่อไปไม่ใช่หรอ?”
ถังซิ่วขยิบตาพร้อมกล่าวออกมา
“ดีๆ เยี่ยมจริงๆ ฉันสามารถเห็นภาพที่ไอ้เวรฮูฉิวเชงนั้นเสียใจและเสียดายได้เลย มันอาจจะถึงขั้นกระอักเืออกม้าวยซ้ำ”
หลังจากที่ได้ยินคำตอบดีๆจากปากของถังซิ่วแล้วก็ทำให้ฮั่นชิงหวูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างสะใจ พร้อมทั้งยื่นกระดาษข้อสอบคืนให้กับเขา
หลังจากได้กระดาษคืนมานั้น ถังซิ่วก็ได้เดินกลับเข้าไปในห้องอย่างสบายใจส่วนฮั่นชิงหวูก็ได้เดินจากไปอย่างหมดห่วง
เมื่อถังซิ่วเดินกลับมาถึง เขาก็ได้ยินเสียงกระดิ่งหมดเวลาเรียนดังขึ้นทันที โรงเรียนที่เงียบสงบก็เสียงดังขึ้นในทันที เขาได้เก็บกวาดโต๊ะของเขาพร้อมจากโรงเรียนไป
ก่อนหน้านี้ หยวนชูหลิงได้บอกเขาถึงวิธีทำเงินแบบต่างๆ แม้ว่าตัวของอีกฝ่ายจะดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่แต่เขาก็เชื่อในคำพูดของอีกฝ่าย
แน่นอนอยู่แล้วว่าเขาจะไม่เลือกการปล้นหรือซื้อหวยและซื้อหุ้น
หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง ถังซิ่วได้ปรากฏตัวขึ้นภายในห้องโถงเกมส์แห่งหนึ่งที่ถูกเรียกว่า “สโมสรสุขภาพและความมั่งคั่ง” เขารู้ถึงการมีอยู่ของมันมานานแล้ว เขาเดินทางผ่านที่นี่อยู่บ่อยครั้งและแม้ว่าเขาจะไม่เคยเข้าไปก็ตามแต่เขาก็รู้ว่ามีนักเรียนชายมากมายที่ติดสถานที่แห่งนี้และใช้จ่ายเงินเก็บของตัวเองบ่อยๆพร้อมกับออกมาจากโถงนั้นอย่างมีความสุขทุกครั้ง
เมื่อเขาเดินเข้าไปภายในห้องโถงเกมส์ได้ก้าวแรกก็ทำให้เขาถึงกับต้องอุดจมูกอย่างช่วยไม่ได้ คิ้วที่ยาวและตรงอันน่าหลงใหลของเขาถึงกับขมวดเข้าหากันโดยทันที
เขาเกือบที่จะหายใจไม่ออกเนื่องจากห้องโถงนี้มีเสียงดังมากซึ่งมีทั้งเสียงะโและเสียงกรีดร้องเต็มรวมถึงควันที่ฟุ้งไปทั่วห้อง มันเป็กลิ่นเหม็นซึ่งถือเป็โลกที่แตกต่างไปจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
โถงเกมส์นั้นมีความกว้างประมาณสี่ร้อยตารางเมตรและเต็มไปด้วยตู้สล็อตที่มีมากมายหลายแบบ มันมีขนาดใหญ่และเล็กรวมกันกว่าหกแถวรวมทั้งหมดกว่าหนึ่งร้อยเครื่อง เกือบจะทุกตู้นั้นมีคนล้อมอยู่และมีแม้กระทั่งกลุ่มคนยืนล้อมซึ่งเป็เื่ไม่คาดคิดว่าห้องโถงเกมส์เล็กๆนี้จะสามารถจุคนได้กว่าหนึ่งพันคน
สิ่งที่ทำให้ถังซิ่วใยิ่งกว่านั้นคือ กว่าหนึ่งพันคนนี้ ครึ่งหนึ่งในคนเ่าั้ล้วนสวมเครื่องแบบชุดนักเรียนและส่วนใหญ่เป็โรงเรียนรอบข้าง
สำหรับเด็กเหล่านี้นั้น เครื่องพนันเป็วิธีที่หลอกลวงเกินไปสำหรับพวกเขา ในตอนแรกเด็กเ่าั้คิดว่าพวกเขาเพียงแค่เล่นเกมส์ส์เท่านั้น ผลที่ได้คือในที่สุดพวกเขาก็ติดมันและละทิ้งการเรียนของตัวเอง โถงเกมส์ส์นี้ถูกเปิดขึ้นกลางย่านใจกลางเมืองและไม่ได้ห้ามไม่ให้นักเรียนเข้า การได้เห็นภาพที่บ้าคลั่งในห้องมันทำให้ความรู้สึกที่น่าขยะแขยงเพิ่มขึ้นภายในหัวใจของถังซิ่ว
ถังซิ่วไม่ได้รีบเล่นเลยแต่เขากลับนั่งมองวิธีที่จะเล่นเครื่องสล็อตเ่าั้ ด้วยความหนาแน่นของคนที่มีมากในห้องโถงก็ทำให้การกระทำของเขาไม่เป็ที่สนใจของคนอื่นๆ
หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง ถังซิ่วก็ได้ไปยืนต่อแถวแลกเหรียญก่อนจะไปต่อแถวตู้สล็อต การเล่นขั้นพื้นฐานของเครื่องสล็อตเป็เื่ง่ายมาก เพียงแค่ต้องใส่เหรียญและดึงคันโยก ถ้าสัญลักษณ์ในช่องกลางตรงกันทั้งหมดจะได้รับเงินรางวัล ในขณะที่มูลค่าของเงินมีความสัมพันธ์กับสัญลักษณ์ที่ได้ บางครั้งแม้ว่าสัญลักษณ์ที่ได้จะไม่ตรงกันแต่ถ้าสัญลักษณ์เฉพาะโผล่ออกมา คุณจะยังคงได้รับรางวัลอยู่บ้างและสัญลักษณ์นี้มักเป็รูปเชอร์รี่ บางครั้งเครื่องจะตั้งสัญลักษณ์ "ครอบคลุม" ที่สามารถใช้แทนสัญลักษณ์อื่นๆได้และรางวัลสำหรับสัญลักษณ์นี้มีค่ามากกว่ารางวัลปกติ อย่างไรก็ตาม การที่จะทำเงินจากเครื่องสล็อตนั้นเป็สิ่งที่ยากมากและถังซิ่วได้เฝ้าสังเกตเป็เวลากว่าหนึ่งชั่วโมง คนส่วนใหญ่ที่เล่นเครื่องสล็อตโดยปกติแล้วไม่ได้รับผลตอบแทนมากนัก แม้ว่าบางคนอาจได้รับชัยชนะเล็กๆน้อยๆแต่ในไม่ช้าพวกเขาก็จะเสียเงินที่ได้รับนั้นไปอยู่ดี ด้วยความเร็วในการทำงานของสมองของเขาที่รวดเร็วกว่าผู้คนธรรมดาก็ทำให้เขาได้ทำความคุ้นเคยกับอัตราผลตอบแทนสำหรับแต่ละเครื่องจากการสังเกตในเวลานี้ เขายังรู้กฎของแต่ละสล็อตอยู่ในใจของเขา
“ถังซิ่ว เป็แกจริงๆ ด้วย! ฉันคิดว่าฉันตาฝาดไป แกไม่มีปัญญาจ่ายค่าเล่าเรียนแต่แกรวยมากพอที่จะเล่นเครื่องสล็อตในโถงเกมส์ส์ ว้าว! แกมันสุดยอดมากเลย!”
เมื่อถึงเวลาที่ถังซิ่วกำลังจะเริ่มก็ได้มีคนเห่าหอนออกมาจากข้างหูของเขาและทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะต้องละสายตาไปมองอีกฝ่าย
21K
