Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยเจ็ด ส่งจักรพรรดิไปเรียนหนังสือ10

มีการแจ้งเตือนจากระบบให้ผมกำหนดงบประมาณและระดับความยากของการสอบ

ผมกำหนดงบประมาณมากที่สุดและระดับการสอบยากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อคุณภาพของนักบินระดับยานเอ็นเตอร์ไพรซ์

ด้วยเกียรติยศของกัปตันเคิร์กกับกัปตันพิคาร์ด

ผมไม่สามารถตอบต่อมโนธรรมของผมหากระดับความยากนั้นน้อยกว่านั้นได้

Most difficulty

ระดับยากที่สุด

นั้นทำให้ผมต้องใช้งบประมาณมากขึ้นและเวลาการฝึกเพิ่มมากขึ้น

แต่ผมคิดว่ามันคุ้มค่าหากเราได้คนในระดับลูกเรือของยานเอ็นเตอร์ไพรซ์จริงๆ

เท่าที่ผมจำได้ว่าผมคิดว่าตนเองตัดสินใจผิดเช่นกันว่าสงครามจริงๆ

การทำตัวอย่างจักรวรรดิของ Warhammer 40000 นั้นคิดถูกต้องแล้วในแง่ของลอจิสติกและกำลังพล

ว่าหากเรามีจำนวนประชากรมาก

การใช้ทหารเกณฑ์ที่มีจำนวนมากเข้าว่าและใช้อาวุธที่แม้จะคุณภาพไม่ดีเท่าอาณาจักรอื่นๆแต่สามารถผลิตได้จำนวนมากมหาศาลและสามารถผลิตใหม่และส่งกองกำลังบำรุงได้ง่ายคือหนทางของการต่อสู้ในระดับจักรวาลได้ดีที่สุด

กองทัพของผมอาจจะเก่งกาจแต่อาจจะต้องเจอสถานการณ์เหมือนกับน้ำแก้วเดียวไม่สามารถดับไฟที่ลุกอยู่ท่วมทั้งจักรวาลได้

แต่นี่คือการที่ผมจะผลักดันขอบเขตความเป็นไปได้ของผมในด้านคุณภาพเท่าที่จะทำได้ก่อนที่จะเน้นในด้านปริมาณทีหลัง

อย่างที่ว่า

ปริมาณก็คือคุณภาพอย่างหนึ่ง

ทำให้ผมเน้นไปที่ยานสู้รบที่มีการเคลื่อนไหวและการโจมตีที่รุนแรง

ที่ตอนนี้กำลังพัฒนาในด้านการวิจัยมากขึ้นทีละอย่าง

และเลเซอร์ระดับหกก็เริ่มได้รับการเข้ามาใช้แล้วในกองยานของผม

แม้อาจจะต้องกินพลังงานมากขึ้นก็เป้นเรื่องที่เราต้องวิจัยค้นคว้าด้านการใช้พลังงานที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นต่อไป

แต่อย่างน้อยอาวุธแบบเลเซอร์ก็พัฒนาขึ้นพร้อมกันในจักรวรรดิของผม

เวลาสินะนี่

เฮ้อ ผมช่างทำอะไรได้ชักช้าจริงๆ

...

ในสถานฝึกอบรบด้านนักบินต่างๆได้มีการเคลื่อนไหวกันอย่างขันแข็ง

“เราต้องเตรียมการทดสอบให้พร้อมเตรียมเดอะ สตลอกเกอร์สัตว์ประลหาดที่ล่องหนได้เอาไว้เป้นด่านทดสอบอย่างหนึ่งให้นักบินของเราด้วยเพิ่มการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดต่อตัวตนจากต่างโลกที่เราจะใช้เป้ฯบททดสอบความเข้มแข็งทางจิตใจของนักบิน”

บรรดาสมาชิกสถาบันการฝึกนักบินได้พยายามใช้งบประมาณที่ได้มีการอนุมัติมาอย่างเต็มที่สร้างบททดสอบระดับความยากสูงสุดเท่าที่พวกเขาจะคิดได้

“ปรับอาวุธเลเซอร์เป็นระดับการรบจริงนักบินของจักรวรรดิของเราต้องสามารถเผชิญกับความตายได้โดยไม่หวาดหวั่น”