ตอนที่ 14 เสี่ยวหงผู้น่าสงสาร (2)
ในวินาทีที่ซย่าเสี่ยวฉานเห็นชายผู้นี้ หัวใจนางก็เ็ป ชายที่ทั้งอัปลักษณ์และโหดร้ายผู้นี้ หากมิใช่ชุยกวงกุ้นที่ซื้อตัวพี่เสี่ยวหงไปแล้วจะเป็ใครได้อีก
คนผู้นี้จิตใจโเี้จริงๆ เสี่ยวหงอายุได้สิบสี่ปีก็ถูกซื้อไป บัดนี้ผ่านไปสามปีแล้ว พี่เสี่ยวหงอายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น แต่ในยามนี้ดูก็รู้ว่านางถูกทรมานจนแทบจะเหี่ยวเฉา มองไม่เห็นลักษณะของเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของพี่เสี่ยวหงก็ยิ่งมีรอยช้ำเขียวช้ำม่วง ยามกระบองที่หนาเท่ากำปั้นของชุยกวงกุ้นตีลงมา ร่างทั้งร่างก็สั่นเทิ้ม
ขณะที่ชุยกวงกุ้นออกแรงตีพี่เสี่ยวหงราวกับไม่้าชีวิต ในตอนนั้นเอง ก็มีหญิงชราหน้าผากสูง ตาสามเหลี่ยม[1] ใบหน้าดุร้ายอำมหิตผู้หนึ่งวิ่งออกมาจากบ้านเล็กหลังนั้น
หญิงชราผู้นี้พูดอย่างร้ายกาจอยู่ข้างๆ “ลูกเอ๋ย หญิงชั่วเช่นนี้ต้องตีให้แรง ด่าไปนางก็ไม่เชื่อฟัง! เฮอะ แค่ของไม่มีชิ้นดีที่ซื้อเข้าบ้านมาเท่านั้น บ้านหลังนี้ผ่านฤดูหนาวไม่มีแม้แต่ข้าวให้กิน แต่นางมีสองขาหนึ่งหน้าก็ทำให้คนทั้งบ้านกินอิ่มท้องได้แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่านางจะไม่เชื่อฟัง เ้าต้องตีให้หนัก!”
เสียงที่รันทดสิ้นหวังของซย่าเสี่ยวหงดังขึ้น “แม่สามี สามี ฮือๆ ข้าขยันทำงานบ้าน ทุกวันข้าล้วนขยันทำงาน ขอร้องพวกท่าน ขอร้องพวกท่านอย่าให้ข้ารับแขกเลย!”
หญิงชราผู้นั้นเท้าเอวด้วยมือที่ราวกับกรงเล็บไก่ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “นาง – หญิง - ชั่ว เ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเ้าถูกซื้อมาเท่าไร ข้าซื้อเ้ามาสิบตำลึง สามปีเ้าคลอดไม่ได้สักคน นี่เ้ายังรู้มารยาทหรือไม่ หา”
ซย่าเสี่ยวหงส่ายหน้าเป็พัลวัน ร้องไห้โฮ “ต้ายาเป็หลานสาวท่าน และต้ายาก็เป็เืเนื้อเชื้อไขของท่าน...”
“นางเด็กเหลือขอ ไสหัวไป! อย่าเอ่ยถึงเด็กโง่คนนั้นให้ข้าได้ยินอีก ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ช้าก็เร็วข้าก็ต้องขายทิ้ง เ้ามันแค่ของไร้ค่าที่คลอดเด็กผู้ชายไม่ได้ ลูกเอ๋ย ตีแทนข้าทีเถอะ ตีจนนางอ้าขาทั้งคู่แล้วค่อยหยุด ลูกเอ๋ย ผู้เฒ่าชุน ชายชราไร้คู่ทางทิศเหนือผู้นั้นรับปากแล้วว่าจะให้สิบอีแปะ ผู้ชายหนึ่งคนสิบอีแปะ ขอเพียงสิบคน หนึ่งวันก็ได้ร้อยอีแปะ ทำต่อไปหนึ่งปี ตระกูลพวกเราก็ไม่มีอะไรให้กังวลแล้ว!”
ซย่าเสี่ยวฉานฟังถึงตรงนี้ ใบหน้าก็ขาวซีด
แม้จะรู้มานานแล้วว่าตระกูลนี้ไม่ใช่คนดีอะไร แต่นางก็คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะโเี้ได้ถึงเพียงนี้
เมื่อได้ยินความหมายจากคำพูดเหล่านี้ ่เวลาสามปีที่พี่เสี่ยวหงถูกซื้อตัวมา นางคลอดบุตรให้พวกเขาหนึ่งคน แต่เพราะว่าเป็หลานสาวจึงไม่ได้รับความชมชอบจากคนตระกูลนี้
และเพราะความยากจน คนในตระกูลตบตีด่าทอพี่เสี่ยวหงทุกวันยังไม่พอ แต่ตอนนี้คาดไม่ถึงว่ายังบีบบังคับให้พี่เสี่ยวหงขายตัวรับแขกด้วยหรือ
ต่อให้เป็บุตรที่พี่เสี่ยวหงคลอด ไม่คิดว่ายังต้องถูกคนตระกูลนี้ขายออกไปอีก
มิน่าเล่า ชาติที่แล้วพี่เสี่ยวหงถึงได้ตายั้แ่อายุยังน้อย ใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลเช่นนี้ พูดว่านรกบนดินก็ไม่เกินจริง กลัวว่ามีแต่ความตายเท่านั้นที่ทำให้หลุดพ้น
ยิ่งรู้ว่าพี่เสี่ยวหงมีชีวิตรันทด สีหน้าของซย่าเสี่ยวฉานก็ยิ่งมืดครึ้ม
ในตอนนั้นเอง ซย่าเสี่ยวฉานก็ะโออกไปว่า “หยุดเดี๋ยวนี้! พวกท่านตีคนเช่นนี้ได้อย่างไร”
เห็นเด็กสาวอายุน้อยผู้หนึ่งะโใส่ แม่ลูกตาสามเหลี่ยมก็มองมาทางซย่าเสี่ยวฉานพร้อมกัน ในดวงตามีแผนการ
ซย่าเสี่ยวฉานพูดอย่างเ็า “พวกท่านตีต่อไปเช่นนี้ จะกลายเป็ตีคนตาย พวกท่านรู้หรือไม่ว่าตีคนตายผิดกฎหมาย ถึงตอนนั้นคนของทางการจะมาจับพวกท่านเข้าคุก รู้หรือไม่”
หญิงชราผู้นั้นได้ยินก็ใในทีแรก ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย วินาทีต่อมาดวงตากลับปูดโปน กล่าวด้วยความดุร้ายอย่างอดไม่ได้ “นางตัวดี รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้ เ้าคิดว่าเ้าเป็ใคร ข้าตีลูกสะใภ้ตัวเองแล้วเกี่ยวอะไรกับเ้า เฮอะ! เื่ในครอบครัวเช่นนี้ มีบ้านไหนไม่ตีลูกสะใภ้บ้าง นางตัวดี ถ้ารู้จักมองว่าอะไรเป็อะไรก็ไสหัวไปเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้น แม้แต่เ้าข้าก็จะฟาดเช่นกัน!”
เชิงอรรถ
^ ลักษณะของตาดำที่อยู่ชิดขอบตาบนหรือล่าง ทำให้เกิดที่ว่างของตาขาวอีกสามด้าน
422
![[END] MY BOY ผู้ชายคนนี้ของฉัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609940506_34592001.webp)
