6
เบนนิโต้อุ้มมีนาเข้ามาในบ้านวางร่างบอบบางลงบนโซฟาตัวยาวใหญ่ในห้องรับแขก ก่อนร้องเรียกหาคนรับใช้ให้นำผ้าชุบน้ำเย็นมาให้เขาใช้เช็ดหน้าให้คนรัก
“มีนา...มีนา”ชายหนุ่มไล้ผ้าขนหนูเปียกหมาดๆ ไปตามวงหน้าสวยอย่างอ่อนโยน เขาเรียกหลายครั้งแล้วแต่มีนายังไม่แม้จะรู้สึกตัวด้วยซ้ำ
กรามหนาขบกัดจนเสียงดังกรอดๆทั้งสีหน้าและแววตายังบึ้งตึงขึงโกรธเมษาอยู่ไม่คลาย เบนนิโต้บีบผ้าขนหนูในมือจนเส้นบนมือปูดโปนขึ้นมาเขาจะต้องเอาคืนการกระทำของเมษาในครั้งนี้ให้ได้!
แว่วเหมือนว่ามีเสียงร้องเรียกชื่อเธออยู่ใกล้ๆน้ำเสียงทั้งอบอุ่นและอ่อนโยนจนมีนาอยากจะลืมตาขึ้นไปพบหน้าคนเรียกเร็วๆถึงสมองจะสั่งการบอกว่าให้ลืมตาขึ้นดู แต่หนังตากลับหนักอึ้งจนยกไม่ขึ้นเสียงร้องเรียกยังคงดังต่อเนื่องที่บางครั้งสอดแทรกเสียงสบถเป็คำหยาบคายมาด้วยเหมือนกัน
มีนาเริ่มคิดทบทวนเหตุการณ์ต่างๆมันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ที่เมื่อนึกได้หมด ความโกรธแค้นโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นในกายและใจสมองวนเวียนคิดเพียงว่าจะต้องเอาคืนเมษาให้ได้และแล้วความคิดก็ผุดขึ้นมา หัวคิ้วและหางตามีนาเริ่มกระตุกก่อนที่เธอจะลืมตาขึ้น
“กรี๊ด!” หญิงสาวส่งเสียงกรีดร้องสองมือยกขึ้นทั้งดันและทุบตีคนที่กำลังพูดจาปลอบประโลม“อย่านะน้องเมย์ พี่กลัวแล้ว” เสียงที่ออกจากปากสีแดงสั่นเทาจนเบนนิโต้แทบ
“มีนานี่พี่เองพี่บีไงจ้ะไม่ต้องกลัวนะคนดี” เบนนิโต้ดึงร่างมีนาเข้ามากอดแนบอก เขาลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างแ่เบาและอ่อนโยนปากก็พร่ำพูดปลอบประโลมให้คนในอ้อมกอดคลายความใและหวาดกลัว แต่ดวงตาคมดุกลับดุดันและแข็งกร้าว
ขอโทษที่พี่ดูแลมีนาไม่ดีปล่อยให้เมษาทำร้ายเธอได้ แต่พี่สัญญาว่าพี่จะแก้แค้นให้เธอเอง
เบนนิโต้บอกมีนาในใจเพราะถ้าเขาบอกกับมีนาไป เธอจะต้องห้ามปราบไม่ยอมให้เขาทำร้ายน้องสาวใจร้ายแน่นอน อีกอย่างที่เขายังกังวลก็คือความรู้สึกของคนรักเธอจะรู้สึกอย่างไรเ็ปแค่ไหนหากได้รู้ว่าเขาเอาตัวไปใกล้ชิดพัวพันกับเมษา
มีนายิ้มกริ่มดวงตาเป็ประกายแข็งกร้าวและวาวโรจน์เธอต้องแสดงละครแห่งความหวาดกลัวต่อหน้าเบนนิโต้ให้หนักสักหน่อย แล้วเขาจะเป็คนแก้แค้นเมษาให้เธอเองเมื่อนั้นแหละ นังน้องสาวตัวดีจะต้องเจ็บจนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
“พี่บี...มีนากลัวค่ะ นึกไม่ถึงว่าอึก...อึก...น้องเมย์จะทำได้ถึงขนาดนี้”
หญิงสาวยื่นมือไปคว้ากระดาษทิชชูที่วางอยู่กลางโต๊ะมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าพลางสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆปากขบเม้มเข้าหากันก่อนจะแกล้งเอ่ยปากขอร้องไม่ให้เบนนิโต้ทำอะไรน้องสาวตัวร้าย เพราะรู้ดีว่าเธอยิ่งห้ามเท่าไหร่ มันก็เหมือนกับยิ่งยุให้เบนนิโต้ลงมือเอาคืนเมษาเร็วขึ้นเท่านั้น
“พี่บีอย่าทำอะไรน้องเมย์นะคะมีนาขอร้อง ตอนนี้คุณพ่อก็ยังโกรธน้องเมย์อยู่มีนาไม่อยากให้คุณพ่อโกรธมากไปกว่านี้” มีนามองเบนนิโต้อย่างอ้อนวอน “นะคะพี่บี รับปากมีนานะคะ”หญิงสาวจับมือใหญ่มาเกาะกุมและวางมันแนบชิดใบหน้า ให้ปลายนิ้วเรียวยาวนั้นได้เช็ดน้ำตาให้เธอ
เบนนิโต้ไม่ยอมรับปาก แต่กลับถามกลับเื่ที่คุณมงคลโกรธเมษาเพราะคิดว่ามันน่าจะเกี่ยวที่มีนาไม่ยอมออกมาพบเขาเมื่อหลายวันก่อน
“เมษาทำอะไรผิดอีกหรือมีนาหรือว่ายายบ้านั่น...ทำร้ายมีนาอีกแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มมองมีนาอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ
“ปะ...เปล่าคะน้องเมย์ไม่ได้ทำอะไร”
“บอกความจริงพี่มาดีกว่ามีนายายบ้านั่นทำอะไร”
“คือ...”
“ที่มีนาไม่ยอมบอกเพราะเห็นพี่เป็คนนอกใช่ไหม”
“เปล่านะคะ ไม่ใช่! มีนาแค่ไม่อยากให้พี่บีโกรธน้องเมย์เท่านั้น น้องเมย์ยังเด็ก ไม่รู้จักคิดไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ พอโกรธก็อาละวาดเป็เด็กๆ แค่นั้นเองคะ”
มีนาพูดเสียงอ่อย ก้มหน้ามองพื้นห้องแล้วเล่าถึงเื่ที่เมษาบันดาลโทสะทำร้ายเธอในวันนั้นให้เบนนิโต้ฟังด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยแต่ดวงตาที่กำลังมองพื้นนั้นเป็ประกายสะใจ ยิ้มจนเห็นไรฟัน ก่อนจะปั้นหน้าเศร้าขึ้นมองหน้าคนรัก
“พี่บีไม่โกรธน้องเมย์นะคะสัญญากับมีนาด้วย จะไม่เอาเื่น้องเมย์”
มีนาโผเข้ากอดเบนนิโต้จนคนถูกกอดรับรู้ถึงความหวาดกลัวอย่างรุนแรงเธอกอดเขาแน่น วางหน้าบนบ่า ปล่อยน้ำตาที่เอ่อไหลให้หยดลงบนบ่ากว้างจนเปียกชุ่ม ยิ้มอย่างมาดหมายว่างานนี้เมษาจะต้องเจ็บไปจนวันตาย
“น้องเมย์คงจะทำใจเื่ของเราไม่ได้ถึงได้คิดทำเื่ไม่ดีแบบนี้”
“ไม่หรอกมีนา ยายนั่นเพียงแค่้าเอาชนะเราเท่านั้นเองมีนาไม่ต้องกลัวนะ ต่อไปนี้พี่จะไม่ยอมให้เมษามาทำร้ายสุดที่รักของพี่อีกแล้ว”เบนนิโต้ยิ้มหวานให้มีนา ดีที่เขาตัดสินใจพาคนรักมาที่บ้านเขาก่อนเพราะไม่อยากให้คุณมงคลรู้เื่ไม่ดีที่ลูกสาวคนเล็กลงมือทำร้ายผู้หญิงแสนดีอย่างมีนาและอีกอย่างก็คือเขาจะเป็คนลงโทษเมษาเอง
ฉันให้เวลาเธอมีความสุขอีกแค่คือนี้และวันพรุ่งนี้เท่านั้นเมษาแล้วเธอจะได้รู้จักว่านรกมันเป็ยังไง!
แขนแข็งแรงรัดตัวมีนาแน่นขึ้นอีกในใจก็ได้แต่ขอโทษที่เขาต้องทำร้ายน้องสาวของหญิงคนรัก
“มีนารีบไปล้างหน้าล้างตาดีกว่าพี่จะไปส่งที่บ้าน”
“แต่พี่บีไม่รับปากเื่น้องเมย์กับมีนาเลยนะคะ”ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายปริบๆอย่างอ้อนวอนและขอร้องแต่เบนนิโต้ก็ไม่ยอมรับปากเสียทีเธอเลยเปลี่ยนไปถามเื่อื่นแทน
“พี่บีรู้ได้ไงค่ะว่ามีนาอยู่ที่นั่น”
“มีนาอย่ารู้เลยจ้ะรู้เพียงแค่ว่าพี่จะรีบหาฤกษ์ให้เร็วที่สุด เพื่อที่มีนาจะได้มาอยู่กับพี่ที่บ้านหลังนี้ดีไหม” เบนนิโต้ก้มหน้าหอมแก้มนวล ใจอยากจะจุมพิตเรียวปากสีแดงอวบอิ่มแต่ก็จำต้องหักห้ามเพราะไม่อยากเอาเปรียบและให้เกียรติกับคนที่จะมาเป็ภรรยา...เป็แม่ของลูก
“พี่บีนะ พูดอะไรไม่รู้”มีนาสะบัดค้อนใส่เบนนิโต้วงโตและรีบลุกขึ้นยืนแต่ก็แกล้งเซถลาล้มลงไปบนตักหนา จนปลายจมูกและริมฝีปากอวบอิ่มแนบไปบนแก้มสากเธอจับบ่าแข็งแรงหันหน้าไปจนได้จุมพิตเบนนิโต้ มีนาเผยอปากเหมือนจะร้อง แต่ก็ถูกลิ้นอุ่นร้อนตวัดหยอกล้อมือใหญ่แทรกผ่านตัวเสื้อเข้าไปกอบกุมทรวงเต่งตึงบีบเคล้นเบาๆ
เบนนิโต้ดูดกลืนความหวานจากปากอิ่มนุ่มอย่างฉ่ำใจก่อนจะปล่อยให้มีนาเป็อิสระปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามใบหน้าแดงก่ำราวกับตำลึงสุกไปหยุดที่ปากอวบอิ่มสีแดงและบวมเจ่อในขณะที่มืออีกข้างก็ยังวางอยู่บนทรวงอกอวบััถึงก้อนเนื้อเล็กๆที่เต้นแรงและเร็วจนมือเขาััได้ ชายหนุ่มก้มหน้าลงไปอีกครั้ง แต่มีนาเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายจนปากหนาประกบเข้ากับไปใบหูเล็ก
“หวานจังเลยจนพี่แทบจะทนรอให้ถึงวันที่เราสองคนได้อยู่ห้องเดียวกันแทบไม่ไหวแล้ว”เสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังข้างหูทำเอามีนาต้องรีบลุกขึ้นและวิ่งไปห้องน้ำทันที
เพียงแค่พ้นจากสายตาเบนนิโต้ใบหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความเขินอายกลับแปลเปลี่ยนเป็นางมารร้ายในบัดดล“ฉันจะทำไงกับแกดีนังเมย์ ถึงจะหายแค้นในสิ่งที่แกทำกับฉันในวันนี้”
มือเรียวกำหมัดทุบลงไปบนอ่างล้างหน้าแรงๆอย่างไม่กลัวจะเจ็บ เพราะเธอโง่เอง ถึงได้ปล่อยให้เมษาปั่นหัวเอาได้ แต่จะว่าไปเกิดเื่วันนี้ก็ดีเหมือนกันอย่างน้อยพี่บีก็ได้เห็นว่าเมษาทำได้ทุกอย่างเพื่อทำร้ายเธอ
“แกเจอดีแน่นังเมย์”เบนนิโต้จะไม่หยุด จนกว่าจะทำให้คนที่กล้าทำร้ายเธอได้รับโทษทัณฑ์อย่างสาสม แต่ที่เธอไม่รู้ก็คือเขาจะใช้วิธีการใดเท่านั้นเอง
หญิงสาวจัดการล้างหน้าล้างตาจนเรียบร้อยแล้วรีบเดินออกไปจากห้องน้ำอย่างเร็วทันได้เห็นสีหน้าและดวงตาดุดันและแดงเป็ไฟของเบนนิโต้ในใจนึกกระหยิ่มว่าคราวนี้เมษาคงจะต้องทั้งเจ็บทั้งตัวและเจ็บทั้งใจจนอยากที่จะตายไปเลยหญิงสาวเดินยิ้มหวานให้คนรัก นิ้วเรียววางระหว่างหัวคิ้วกับขมับแล้วนวดให้เบาๆพร้อมกับเอ่ยถามเสียงหวานใส
“พี่บีคิดอะไรอยู่คะดูซิหน้านิ่วคิ้วขมวดเชียว” ความจริงแล้วเธออยากจะถามเขาว่า ‘พี่บีเป็อะไร ทำไมถึงทำหน้าเหมือนกับอยากจะฆ่าคนเสียมากกว่า’ แต่เพราะ้าให้เบนนิโต้เห็นเธอเป็สาวน้อยแสนดีและรักน้องสาวดุจแก้วตาดวงใจไม่ว่าจะต้องถูกทำร้ายยังไงก็ยังให้อภัยเมษาได้เสมอ
“เปล่า...เปล่าจ้ะ” เบนนิโต้ตอบปฏิเสธทันควัน จับจูงมือเรียวพาหญิงสาวไปขึ้นรถเพื่อส่งกลับบ้านเขาจะบอกได้ไงล่ะว่าตอนนี้คาร์เมนรู้ที่อยู่ของเมษาและกานพลูแล้วและกำลังนั่งรถกลับมาเพื่อรอให้เขาเป็คนวางแผนกำหนดบทลงโทษและสถานที่ลงโทษผู้หญิงใจร้ายคนนั้นให้สาสมใจ!
เบนนิโต้หันมองมีนาอยู่บ่อยครั้งอยากบอกว่าเขาคิดจะทำอะไร แต่พูดไม่ออกเมื่อเห็นใบหน้าและแววตาที่มีแต่รอยยิ้มของคนรักในรถเลยมีเพียงความเงียบงัน เมื่อแต่ละคนต่างก็จมอยู่ในความคิดของตนเองจนรถเลี้ยวเข้าไปจอดในบ้านหลังใหญ่ ชายหนุ่มจับแขนมีนาไว้ก่อนที่เธอจะเปิดประตูรถลงไป
“มีนา”
“ค่ะ”มีนาหันกลับมาหายิ้มหวานและเอียงคอน้อยๆ อย่างน่ารักจนเบนนิโต้แทบจะอดใจไม่ไหว ก้มหน้าลงไปความหาความหวานจากปากนุ่มอิ่มเต็มแต่ก็ต้องหักห้ามใจอดทนรอจนถึงวันที่คนตรงหน้าเป็สิทธิ์ของเขาแล้วเมื่อนั้นเบนนิโต้รับรองว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยให้มีนาคลาดจากสายตาไปได้แม้เพียงแค่วินาทีเดียว
“พี่อาจจะไม่อยู่สักพัก”
“พี่บีจะไปไหนคะ”มีนาถามด้วยเสียงระทึก หัวใจเต้นแรงเร็ว เบนนิโต้กำลังจะไปจัดการเมษาให้เธอใช่ไหม
“พี่กับคาร์เมนต้องไปทำธุระด่วน”ชายหนุ่มจับแขนเรียวยาวไว้บีบเบาๆราวกับว่า้าจะถ่ายถอดความอบอุ่นไว้ให้คนตรงหน้าใช้ปกป้องคุ้มครองตัวเอง “มีนารู้ใช่ไหมถ้ามีอะไรจะติดพี่ได้ที่ไหน”
“ค่ะ เอ่อ...พี่บีไม่ลงไปพบคุณพ่อกับมีนาก่อนเหรอคะ”
“ไม่ดีกว่าจ้ะพี่จะต้องวางแผนการเดินทางกับคาร์เมนก่อน”เบนนิโต้ดึงร่างบอบบางเข้ามากอดอย่างหวงแหน “พี่รักมีนานะ”
“มีนาก็รักพี่บีค่ะ” และจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งพี่ไปจากอกด้วยถ้าใครกล้าคิดแย่ง มันก็ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง
“พี่บีรีบกลับมาเร็วๆนะคะ มีนาจะรอค่ะ” มีนาลงจากรถและยืนโบกมือลา รอจนรถของเบนนิโต้ลับหายไปจากสายตาถึงได้เดินเข้าบ้าน
เบนนิโต้ยิ้มตาวาวจ้า เมื่อลูกน้องของคาร์เมนที่เฝ้าอยู่หน้าบ้านของกานพลูโทรมารายงานว่าต้นรักษ์ได้หิ้วกระเป๋าออกไปจากบ้านั้แ่ไม่ทันพระอาทิตย์จะขึ้นแตะที่ขอบฟ้าเมื่อวานหลังจากที่คาร์เมนกลับมาพร้อมกับแผนที่บ้านของเมษา พร้อมทั้งบอกว่าให้คนเฝ้าดูหญิงใจร้ายสองคนนั้นไว้แล้ว
แผนการทุกอย่างไว้อย่างเรียบร้อยแล้วแต่ก่อนที่เบนนิโต้และคาร์เมนจะไปจัดการเมษาและกานพลู เขาก็ต้องรีบไปจัดการปัญหาที่โรงแรมฟ้าดาราก่อนเมื่อได้รับโทรศัพท์จากลูกน้องว่าภายในโรงแรมเกิดเื่ขึ้นมีเื่ชกต่อยกันของพนักงานเขาคงจะไม่เข้าไปดูเอง ถ้าหากคนที่มีเื่อยู่นั้นไม่เข้าข่ายผู้ต้องสงสัยว่าทุจริตยักยอกเงินของบริษัทไป
แล้วยังมีลูกค้าวีไอพีที่เช็คเอ้าค์กะทันหันโดยไม่บอกสาเหตุและแจ้ง้าจะพบผู้จัดการใหญ่จนเขาและคาร์เมนต้องเข้าไปสะสางจัดการเื่ราวทุกอย่างเอง ซึ่งกว่าจะจัดการเื่ราวทุกอย่างได้เสร็จก็ปากไปเกือบเที่ยงคืนถึงได้มาจัดการยายตัวร้ายอย่างเมษาให้ได้รับโทษอย่างสาสม!
อ็อด อ็อด
เสียงกริ่งประตูบ้านกานพลูดังขึ้นกลางดึกจนสองสาวต้องหันมองหน้ากันด้วยความสงสัย
“ใครมากดประตูบ้านแกดึกๆแบบนี้นะกาน” เมษาถามขึ้น เธอและกานพลูยังไม่นอน เพราะถ่างตาดูหนังเกาหลีที่กานพลูยืมมาอีกครั้งหลังจากที่มั่วยุ่งๆจนไม่ได้ดูกันอาทิตย์ก่อน
“พี่ต้นหรือเปล่ากาน”
“ไม่น่าจะใช่นะหนูเมย์เพราะพี่ต้นมีกุญแจบ้าน”
“งั้นใครกันที่มากดอ็อดเล่นดึกๆแบบนี้ ผีหรือเปล่าแก ฉันกลัวนะโว้ย” เมษาตัวสั่น ในมโนสำนึกหวนนึกถึงคำขู่ของเบนนิโต้ขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะสะบัดอย่างไม่คิดว่าจะเป็ไปได้ตอนนี้ชายหนุ่มคงจะอยู่ปลอบใจยายปีศาจมีนาที่บ้านมากกว่าที่จะมาหาเื่กับเธอและกานพลู
“จะบ้าหรือไงหนูเมย์ บ้านฉันไม่มีผีย่ะแต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ใครมาหาดึกๆ ดื่นแบบนี้ เราลองลงไปดูกันหน่อยไหม เผื่อว่าเป็พี่ต้นจริงๆพี่แกอาจจะลืมกุญแจบ้านก็ได้” กานพลูชวน แต่เมษาสั่นศีรษะและถอยหนี
“ไม่เอาฉันกลัว”เมษาเอื้อมมือไปหยิบหมอนบนหัวเตียงมากอดแนบอก
“นึกว่าแกกลัวเป็คนเดียวหรือหนูเมย์ฉันก็กลัวเหมือนกันนะเฟ้ย แต่ถ้าเราไม่ลงไปดู มันก็จะกดอยู่นั่นแหละ เห็นหรือเปล่าว่ามันกดอีกแล้ว”กานพลูให้เหตุผล พลางยกมือปิดหูกับเสียงอ็อดที่ดังติดๆ กันหลายครั้งจนเริ่มจะรำคาญ
“ก็ได้ แต่เราควรหาอะไรป้องกันตัวด้วยดีกว่า” เมษาเสนอความคิด เธอเหลียวมองหาเครื่องทุ่นแรงที่พอจะใช้ป้องกันตัวเองและเพื่อนได้เผื่อว่ามีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น
“ดีเลยงั้นแกเอาไม้เบสบอลที่อยู่ใต้เตียงนะหนูเมย์ ส่วนฉันจะใช้ไอ้นี่”กานพลูโชว์มีดพับเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในโต๊ะเครื่องแป้งให้เมษาดู ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสและยังเลิกคิ้วให้เพื่อนรัก
“นี่แกจะเล่นมีดเลยหรือไงกาน”เมษาทำหน้าแหยๆ มองมีดในมือกานพลูตาปริบๆ
“ช่วยไม่ได้นี่ ก็ไอ้พี่ต้นชอบทิ้งให้ฉันอยู่บ้านคนเดียวบ่อยๆนี่หว่า มันก็ต้องหาอะไรป้องกันตัวไว้มั่งดิ”กานพลูก้มลงหยิบสเปร์พริกไทยขวดหนึ่งมอบให้เมษาอีกขวดยัดใส่กระเป๋าด้านกางเกงด้านข้าง
“เพื่อผิดพลาดไงแก ฉันเป็ผู้หญิงที่ทั้งสาวและทั้งสวย อยู่คนเดียวมันก็ต้องมีอะไรไว้ป้องกันตัวกันมั่งละหรือแกว่าไม่ใช่”
เมษาส่ายหัวยิ้มให้คนเป็เพื่อน“จ้าแม่คนรอบคอบ ไปกันได้แล้วใช่ไหม”
กานพลูยื่นมือส่งให้เมษาแทนคำตอบ
“มือแกเย็นเฉียบเลยกาน” เมษาทักขึ้น ทั้งที่มือและเท้าเธอเองก็เย็นเฉียบราวกับแช่น้ำแข็งก่อนออกเดินจากห้องเหมือนกัน
“แกก็เหมือนกัน”
สองสาวก้าวเท้าสั่นๆมองไปหน้าบ้าน เห็นร่างสูงที่คุ้นตายืนอยู่หน้าประตู ถึงแม้จะอยู่ในความมืดของราตรีที่แม้จะมีแสงสว่างจากไฟฟ้าและดวงดาวเบื้องบนอยู่เพียงเล็กน้อยซึ่งมันทำให้เธอทั้งคู่รู้สึกเหมือนกันว่าใบหน้าชายหนุ่มทั้งสองคนเรียบเฉยแต่แววตาเป็ประกายโกรธเกรี้ยวและน่ากลัว
“พี่บี คาร์เมน”เมษาเอ่ยทักเบนนิโต้มือก็ดึงรั้งกานพลูให้รีบถอยห่างจากประตูรั้วอย่างเร็ว
“คุณเบนนิโต้”กานพลูร้องเรียกอย่างใมือและเท้าเย็นเฉียบยังจำสีใบหน้าโกรธเกรี้ยวที่เธอและเมษาทำร้ายมีนาของคนตรงหน้าได้ติดตา
“คุณมาทำอะไรบ้านกานดึกๆดื่นๆ แบบนี้ ไม่หลับไม่นอนกันหรือไง” กานพลูทำใจกล้า ถามออกไปเสียงสั่น สองขาก็ถอยหลังตามเมษาติดๆ
“เปิดประตูบ้านให้ฉันหน่อยซิเมษาฉันมีเื่อยากจะคุยกับเธอและเพื่อนของเธอนิดหน่อย” เบนนิโต้ยืนยกมือกอดอก เท้าสองข้างยืนห่างกันเล็กน้อยสายตามองไปที่เมษา ยิ้มจนตาวาวในความมืดของราตรี
“ถ้าพี่บีจะคุยกับน้องเมย์ขอเป็พรุ่งนี้นะคะ นี่มันก็ดึกมากแล้วน้องเมย์กับเพื่อนง่วง เราสองคนจะนอนแล้ว”
เมษารีบดึงตัวกานพลูเข้ามาใกล้ทำไมตอนนี้เธอถึงรู้สึกเหมือนว่าระยะทางจากประตูหน้าบ้านไปถึงประตูเข้าบ้านมันไกลเหลือเกินถอยเท่าไหร่ก็ยังไม่ถึงสักที
เมษามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาหวั่นๆประตูบ้านหลังนี้ก็ไม่ได้สูงมากมายอะไรนัก เพียงแค่หนึ่งเมตรกว่าๆ เท่านั้นเอง ถ้าเบนนิโต้จะะโข้ามมาก็ทำได้ง่ายมากอยู่แล้ว
“จะเปิดให้เข้าไปดีๆหรือให้ฉันใช้กำลังล่ะเมษา” เบนนิโต้ข่มขู่ สองมือจับประตูรั้วไว้อย่างมั่น ให้หญิงสาวรู้ว่าคนอย่างเขาพูดจริงเพียงไหน
“กานวิ่งเร็ว”เมษาหันหลังและกระชากร่างแขนของกานพลูให้วิ่งเข้าบ้านแต่ไปได้เพียงสามก้าวเท่านั้นแขนเรียวก็ถูกกระชากจากทางด้านหลังจนเจ็บแปลบ
“โอ๊ย!”
“จะรีบไปไหนละเมษา”เบนนิโต้ถามอย่างชอบใจที่เห็นความหวาดกลัวของแม่สาวร้ายอย่างเมษาและกานพลู
เมษาหลับตาปี๋ มือก็กวัดแกว่งไม้เบสบอลไปอย่างไร้ทิศทาง“ปล่อยน้องเมย์นะพี่บี บอกให้คาร์เมนปล่อยเพื่อนน้องเมย์ด้วย ไม่อย่างนั้นพวกเราสองคนจะร้องเรียกให้คนแถวนี้ช่วย”
เมษาข่มขู่เบนนิโต้ขณะมองเพื่อนด้วยความเป็ห่วง กานพลูกำลังใช้มือทุบตีคาร์เมนอย่างเอาเป็เอาตาย แต่กลับถูกชายหนุ่มจับเอามือไพล่หลังมืออีกข้างปิดปากไว้ไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา สำหรับเธอแทนที่เบนนิโต้จะทำตามคำขู่ชายหนุ่มกลับจับไม้เบสบอลออกจากมือโยนทิ้งไปข้างทาง
“ร้องซิเมษาฉันก็อยากรู้เหมือนกัน เธอจะทำได้ไหม” เบนนิโต้ท้าทายที่เพียงเมษาอ้าปากเขาก็รีบยกมือปิดปาก ก่อนจะหัวเราะ “ไหนว่าเก่งนักเก่งหนาไงเมษาแต่ทำได้แค่นี้เองเหรอ”
“อื้อ...อื้อ...”เมษาพยายามบอกให้เบนนิโต้ปล่อยตนเท้าที่ว่างอยู่กระทืบลงไปบนเท้าใหญ่แต่ชายหนุ่มก็รู้ทันรีบดึงหนีแล้วยังจะรัดกายอรชรไปแนบชิด
“อย่าพยายามให้เหนื่อยเปล่าเลยเมษาเธอจะต้องถูกลงโทษที่กล้าทำร้ายคนที่ฉันรัก!”
เมษาหูอื้อในสมองเหมือนมีประจุไฟลั่นเปรี๊ยะ โทสะที่มีทำให้เธอพยายามทำทุกทางเพื่อให้หลุดจากคีมเหล็กที่รัดกายอยู่
“โอ๊ย! ยายบ้านี่” เบนนิโต้สบถเมื่อเมษากระแทกศีรษะเข้ากับอกจนเขาเผลอปล่อยมือจากปากอิ่มจึงถูกเธอกัดเอา
“เป็หมาหรือไงฮึ...คาร์เมนนำตัวเพื่อนรักผู้ร่วมก่อการของเมษาไปขึ้นรถก่อนเลยฉันขอจัดการทางนี้ก่อน อ้อ...ให้คนของเราปิดบ้านนี้ให้เรียบร้อยด้วย...มานี่เลยยายตัวแสบ”
เบนนิโต้ลากตัวเมษาที่ดิ้นรนขัดขืนจนเขาทนไม่ไหวฝาดมือลงไปบนสะโพกกลมกลึงแรงๆ เขายังถามเธอเสียงแข็งกร้าว
“จำได้ไหมเมษา ที่ฉันบอกไว้เื่ที่เธอทำร้ายมีนายังไม่จบ ตอนนี้ฉันจะทำให้เธอได้รับโทษทัณฑ์ที่ทำร้ายคนที่ฉันรักอย่างสาสมโชคดีที่ฉันตามไปได้ทัน ไม่อย่างนั้นมีนาคงจะต้องเสียใจเพราะการกระทำของเธอและฉันคงจะเป็ฆาตกรฆ่าไอ้ผู้ชายคนนั้นรวมไปถึงเธอด้วย!”
เบนนิโต้พูดเสียงเข้มความโกรธยังกรุ่นยังวิ่งพล่านในใจ ภาพที่เขาเห็นมีนานอนสลบอยู่บนเตียงนอนวันนั้นยังติดตาอยู่ภาพที่ไอ้บ้านั่นกำลังกอดจูบแฟนเขาตอนที่ไม่มีสติยังทิ่มแทงใจไหนจะภาพจากกล้องถ่ายรูปที่บันทึกเอาไว้อีกล่ะ ทำเอาเขาแทบจะบ้าตาย
เมษากัดปากข่มความเจ็บที่สะโพก“พี่บีจะทำอะไรน้องเมย์ก็ได้ แต่ปล่อยเพื่อนน้องเมย์ไปได้ไหม”
เมษาอ้อนวอนเสียงสั่นขณะมองตามกานพลูที่โดนคาร์เมนพาตัวขึ้นรถตู้คันใหญ่ไปก่อนอย่างเสียใจที่ช่วยเหลือเพื่อนไม่ได้ก่อนจะนึกได้ว่ากานพลูให้สเปร์พริกไทยไว้ หญิงสาวค่อยๆล้วงมือที่ไม่โดนเบนนิโต้จับไว้เข้าไปในกระเป๋ากางเกงอยู่บ้านขาสั้นที่เลือกนุ่งจับขวดสเปร์ไว้มั่นจะได้ไม่พลาดตอนฉีดใส่หน้าเบนนิโต้
“เสียใจนะเมษา เธอสองคนจะต้องได้รับโทษเหมือนๆกัน” เบนนิโต้หันหน้าหาพอดีกับที่เมษายกสเปร์พริกไทยขึ้นหมายจะฉีดใส่ตา แต่เขาใช้ความว่องไวยกมือขึ้นจับแขนหญิงสาวไว้ได้ทันและบีบอย่างแรง
“โอ๊ย! น้องเมย์เจ็บนะพี่บี” เบนนิโต้เพิ่มแรงบีบลงไปบนมือเมษาเต็มแรง จนเธอต้องคลายมือออกเพื่อจะทิ้งขวดสเปร์ลงกับพื้น
เบนนิโต้เขย่าตัวเมษาจนหัวสั่นคลอนก่อนจะตีไปบนสะโพกเมษาอีกรอบจนเธอทรุดกองกับพื้นหญ้า
“ฤทธิ์มากจริงๆ นะเมษาแต่ก็ดี ฉันจะดูว่าระหว่างเรา เธอกับฉันใครมันจะแน่กว่า”เบนนิโต้ใช้มือปิดปากเมษาก่อนที่เธอจะะโร้องเรียกให้เพื่อนบ้านใกล้เคียงช่วยเหลือ
“เงียบนะเมษา ถ้าไม่อยากให้เพื่อนเธอได้รับอันตราย”
“อย่าให้ถึงทีน้องเมย์บ้างก็แล้วไปจะตอบแทนความร้ายกาจที่พี่บีทำไว้อย่างสาสมจนจำไม่ลืมเลย” เมษาทำหน้าบึ้งยอมให้ชายหนุ่มบิดแขนเรียวยาวไพล่หลังโดยง่าย
“กว่าจะถึงวันนั้นฉันว่าตอนนี้เธอเอาตัวให้รอดก่อนเถอะเสร็จจากนี้แล้วฉันจะหางทางให้คุณมงคลเตะโด่งเธอไปไกลๆที่จะไม่ต้องเสนอหน้ามาให้ฉันหรือมีนาเห็นได้อีกตลอดชีวิต” เบนนิโต้ดึงเข็มขัดมามัดมือเมษาและหิ้วร่างหญิงสาวไปโยนบนบนเบาะอย่างแรงจนหลังกระแทกกับผนังด้านข้างของรถ
“ค่ะน้องเมย์จะจดจำเื่ราวในวันนี้ไว้ไม่ลืมเลยคะเมื่อถึงวันนั้นจะได้ทำตัวหายสาบสูญ ไม่ให้พี่บีหาตัวเจอแน่นอน” เมษาเอ่ยเสียงสั่นพร่าเธอไม่ได้ท้าทาย แต่ถ้ามีวันหนึ่งเขาสำนึกผิดที่ทำร้ายเธอจะทำให้เขาได้ลิ้มรสความเ็ปและทุกข์ทรมานเช่นเดียวกับที่เขาได้ทำกับเธอไว้
ขอบตาเมษาร้อนผ่าวตอนนี้เธอควรจะหักห้ามใจ เอาหัวใจที่มอบให้เขากลับคืนมาเสียที ก็แค่อกหักเล็กน้อยไม่นานก็หายได้ ร่องรอยาแที่มี เก็บเอาไว้เตือนสติตัวเอง
“นั่งให้มันดีๆ หน่อยซิเมษา เธอไม่ใช่เ้าหญิงที่ฉันจะต้องคอยบริการเอาอกเอาใจนะ”เบนนิโต้ผลักตัวเมษาออกจากที่นั่งจนเธอทรุดกองกับพื้นรถก้าวตามขึ้นไปปิดประตูดังปังใหญ่เป็สัญญาณบอกให้คนขับรถพารถออกจากบ้านกานพลูไปยังที่หมายทันที
เมษาพยายามขยับแขนเพื่อให้เงื่อนที่ผูกมัดอยู่คลายออกแต่ขยับตัวมากเท่าไหร่เธอก็เจ็บจนน้ำตาแทบไหลออกมา แต่ก็ฝืนทนไม่ให้ร้องออกมาและกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลลงมาสร้างความสะใจให้กับเบนนิโต้ที่ทำร้ายเธอได้
“พี่บีจะพาน้องเมย์กับเพื่อนไปไหน”หญิงสาวเสียงสั่น
รถตู้คันใหญ่ขนาดสิบเอ็ดที่นั่งกว้างขวาง โอ่อ่าสะดวกและสบาย แต่เมษากลับไม่รับรู้ถึงสิ่งเ่าั้เลย เธอกลัวจนหัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อรถพาไกลจากบ้านอันอบอุ่นของกานพลูไปเรื่อยๆ ยิ่งทำให้ใจเธอโหวงเหวระคนปวดร้าว
เมษากะพริบตาถี่ๆไม่ให้น้ำตาที่เอ่อล้นคลอเบ้าไหลออกมาเธอกับเบนนิโต้นั่งอยู่หลังคนขับที่ทำหน้าที่ของตนอย่างดี ด้านหลังก็เป็กานพลูที่นั่งใกล้กับคาร์เมนคนที่อยู่ด้านหลังจะมองไม่เห็นว่าคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าทำอะไรบ้างแต่คนที่อยู่ด้านหน้าเห็นว่ากานพลูพยายามยกมือทุบตีจิกข่วนคาร์เมนไม่ได้ขาดจนเขาคงจะรำคาญเลยจับมือเพื่อนเธอไพล่หลังแทน
“พี่บีจับน้องเมย์กับเพื่อนมาทำไม และจะพาเราสองคนไปไหน”เมษาถามย้ำสายตาอ่อนแรง
เบนนิโต้ยกมือบีบปากเมษา “เธอน่าจะรู้นะเมษาว่าฉันจับเธอมาทำไมผู้หญิงร่านผู้ชายสมองคิดแต่เื่ร้ายๆ คอยทำลายคนอื่นอย่างเธอไม่สมควรที่จะอยู่ใกล้ๆกับคนที่ฉันรัก” เบนนิโต้จับแก้มเมษาหันซ้ายหันขวา
“คราวนี้ฉันจะได้รู้ซักทีแล้วซินะ เธอใช้เสน่ห์เล่ห์กลอะไรทำให้ผู้ชายรุมรักรุมตอมแต่หนึ่งในผู้ชายคนนั้นดันไม่มีฉันที่ผู้หญิงร่านสวาทอย่างเธอ้าจนตัวสั่น”
เมษาอยากถามเขารู้ได้ยังไงว่าเธอเป็ดั่งเช่นที่เขาพูด เขาเคยเห็นเธอทำตัวเหลวไหล เหลวแหลกไปกับผู้ชายมากหน้าหลายตากับสองตาตัวเองแล้วใช่ไหมหรือเพียงแค่ฟังจากปากคนอื่นแล้วเอามาพูดต่อให้เธอเจ็บทั้งร่างกายและจิตใจหัวใจของเบนนิโต้ทำด้วยอะไรกันแน่ ทำไมถึงชอบเห็นความเ็ปของเธอนัก!
“เธอคงจะอยากรู้จนตัวสั่นแล้วใช่ไหมฉันจะพาเธอไปที่ไหน เอาเป็ว่าฉันใจบุญสงเคราะห์ให้รู้ก็ได้นะเมษาฉันจะพาเธอไปเกาะสองรักไง เกาะที่ห่างไกลความเจริญ ชาวบ้านยากจนขาดการศึกษา ทำแต่งานไม่มีเวลามาป้อนความสุขทางกามมารมย์ให้ผู้หญิงร่านราคะอย่างเธอแล้วตอนนี้เธอก็ควรจะนอนพักเอาแรงก่อนที่จะไปเจออะไรหนักๆ ดีกว่า”
เบนนิโต้บอกเสียงเข้มและเยือกเย็นมือก็ตบหน้าเมษาเบาๆ หัวเราะดังลั่นรถข่มขวัญใจหญิงสาวที่ร่วงหล่นไปแล้วแทบจะเรียกกลับคืนไม่ได้แล้วชายหนุ่มยังยิ้มให้หญิงสาวอย่างเหี้ยมเกรียม
“ฉันบอกแล้วไงเมษา เธอจะต้องได้รับโทษอย่างสาสมและจะต้องจำไปจนวันตาย”ร่างสูงใหญ่เอนตัวพิงเบาะรถสองมือกอดอกหลับตาหนี
“อ๋อ...แล้วเธอก็ไม่ต้องคิดหนีหรอกนะเมษาเพราะรถคันนี้จะไม่จอดจนกว่าจะถึงท่าเรือถ้าเธอปวดท้องเข้าห้องน้ำก็ต้องอดทนจนจะถึงท่าเรือนะหรือไม่ก็ถ่ายมันในรถนี่แหละแต่ฉันว่าผู้หญิงอย่างเธอคงไม่อายหรอกที่จะให้ผู้ชายกลัดมันหุ่นลำบึกสองสามคนในรถเห็นว่ารูปร่างเธอมีอะไรตรงไหนเท่าไหร่”เบนนิโต้พูดออกมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่
เมษาอยากตอบโต้กลับไปแต่ตอนนี้ความผิดหวังในตัวเบนนิโต้ทำให้เธอหมดจิตใจที่จะคิดจะทำอะไรแม้กระทั่งหาทางหลบหนี
“นี่ๆ คุณคาร์เมน คุณปล่อยกานกับหนูเมย์ไปเถอะนะ อย่าทำอะไรเราสองคนเลยเราสองคนกลัวแล้ว” กานพลูนั่งตัวสั่น กระไออุ่นจากร่างสูงใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆแผ่กระจายมาทำเอาเธอหน้าร้อนผ่าว นี่เขาจะทำให้เธอหวั่นไหวไปถึงไหนกัน
คาร์เมนถอดเสื้อสูทที่ใส่ห่มให้กานพลูจับศีรษะเธอให้ซบกับคอ “ผมว่าคุณหลับดีกว่า ยังอีกไกลกว่าจะถึงที่หมายเตรียมตัวสำหรับงานพรุ่งนี้”
“จะให้นอนได้ยังไงกันล่ะถูกคุณมัดมืออยู่อย่างนี้ ยังไงฉันก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้วถ้านายจะมีใจกรุณาอยู่บ้าง ก็ปล่อยมือฉันก่อนซิ” กานพลูเอ่ยเสียงหวาน
คาร์เมนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก้มมองคนใกล้ตัว
“น่านะคาร์เมนอยู่ในรถ กลางค่ำกลางคืน เงินทองอะไรก็ไม่มีติดตัว เสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่เรียบร้อยฉันไม่กล้าคิดหนีหรอกน่า” แต่ถ้ามีโอกาส เธอเอาแน่ไม่ยอมให้ถูกจับตัวพาไปไหนก็ไม่รู้แบบนี้หรอก
“ได้ข่าวมาว่าคุณฤทธิ์มากไม่ใช่น้อยปล่อยแล้วแน่ใจได้ยังไงว่าจะไม่ทำร้ายผม”
“เพิ่งจะรู้ว่าผู้ชายตัวใหญ่อย่างคุณกลัวผู้หญิงตัวเล็กเท่ามดอย่างฉันก็ได้...ไม่แก้มัดก็ได้” กานพลูทำเสียงขึ้นจมูกก่อนจะหาทางทำให้เงื่อนที่ผูกรัดข้อมือคลายออก
“โอ๊ย!” ไม่ได้เจ็บหรอก แต่เธอจะร้องเรียกความสนใจ “บ้าจริง อย่าให้หลุดไปได้นะแม่จะเอาเืหัวไอ้คนใจร้ายออกให้ได้เชียว” หญิงสาวเอ่ยเสียงเครือ
“คุณนี่นะ...”
“ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเลยไอ้บ้า”กานพลูพยายามขยับกายให้ห่างจากคาร์เมน แค่โดนจับตัวมาเธอก็กลัวมากพอแล้วยังถูกเขาจับมือไพล่หลังแล้วมัดเหมือนหมูเหมือนมาอีก
“สัญญาก่อนถ้าแก้มัดแล้วจะไม่หนี ไม่คิดทำร้ายผมด้วย”
กานพลูขบกัดฟันบนกลีบปากก็เธอคิดทำร้ายและหนีอยู่ทุกขณะจิต ถ้ารับปากไปแล้วก็ทำไม่ได้นะซิแต่...หนีไปตอนนี้เห็นทีจะทำให้ตัวเองและเมษาลำบากและเป็อันตรายด้วย ยอมๆอีตาบ้านี่ไปก่อนก็ได้ ถึงเวลาแล้วเธอจะเอาคืน คิดบัญชีแบบทบต้นทบดอกด้วยเลย
“ฮือ...”หญิงสาวรับคำในลำคอ
“ว่าไงตกลงไหม”
“ก็ฮือไปแล้วไงแปลว่าตกลงแล้วซิ จะหาเื่อะไรฉันอีกล่ะ ถ้าจะแก้มัดก็รีบหน่อยซิเจ็บจะแย่อยู่แล้ว” กานพลูสะบัดเสียงใส่ หันหลังให้คาร์เมนรีบแก้มัดมือ
แม้ไม่แน่ใจในคำพูดของหญิงสาวตัวร้ายที่น่าจะรับปากส่งเดชไปก่อนแต่เขาก็ยอมปล่อย แล้วค่อยรับมือกานพลูในภายหลัง
“ขอบใจ”กานพลูเอ่ยอย่างเสียไม่ได้เมื่อได้รับการปล่อยตัว เธอขอบคุณคาร์เมนด้วยการปล่อยหมัดใส่ชายหนุ่มแรงๆ
“เฮ้ย! ไหนว่าจะไม่ทำร้ายกันไง” คาร์เมนยกมือลูบมุมปากที่ถูกต่อยเบาๆ
หากกานพลูกลับไม่สนใจเธอพูดเพียงแค่ว่า “เอาล่ะ ทีนี้ก็นอนหลับได้แล้ว” หญิงสาวมุดตัวเข้ากับกายแกร่งซบหน้ากับบ่ากว้างและหลับตาลง
คาร์เมนได้แต่ส่ายศีรษะไม่รู้ว่าจะจับกานพลูไปลงทัณฑ์หรือพาหญิงสาวไปพักผ่อนพร้อมกับหาทางแกล้งเขากันแน่แม้จะแอบเซ็ง แต่ในใจลึกๆ ของชายหนุ่มก็มีความรู้สึกบางอย่างที่แฝงเร้นอยู่โดยที่ผู้เป็เ้าตัวยังไม่เข้าใจ
รถตู้คันใหญ่วิ่งไปเรื่อยๆดึกขึ้นอากาศก็เย็นขึ้น เมษายกขาเรียวยาวงอเข่าวางเท้าบนเบาะรถ ให้เข่าติดกับอกเอนตัวพิงด้านข้างของรถร่างกายเริ่มหนาวสั่นจากอุณหภูมิใน รถถึงแม้คนขับรถละลดความเย็นของแอร์ให้บ้าง แต่เธอก็ยังไม่หายหนาวอยู่ดีเสื้อยืดตัวเล็กบางและกางเกงขาสั้นไม่ช่วยปกปิดความหนาวที่ได้รับเลยสักนิด
เบนนิโต้เหลือบมองร่างบางที่สั่นเพราะความหนาวเขาถอดเสื้อสูทตัวใหญ่คลุมให้พร้อมกับคำพูดเหน็บแนบที่ทำเอาเมษาถึงกับน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“อย่าคิดว่าที่ฉันทำไปเพราะรัก สงสารหรือพิศวาสเธอนะเมษา และไม่ต้องขอบคุณฉันด้วยเพราะฉันยังไม่อยากให้เธอตายก่อนที่จะได้รับโทษที่เธอบังอาจไปทำร้ายคนที่ฉันรัก”
“ไม่จำเป็หรอกค่ะพี่บี น้องเมย์เป็คนหัวแข็งแค่นี้ไม่ตายหรอกค่ะยังอยู่ให้พี่บีทรมานได้อีกนาน ความเย็นแค่นี้มันทำให้น้องเมย์หนาวตายไม่ได้หรอกค่ะ”เมษาสลัดเสื้อเบนนิโต้จนหลุด ซุกตัวกับเบาะรถให้ช่วยคลายความหนาวที่เกาะกุมร่างกายและจิตใจ
“ฉันรู้ว่าคนอย่างเธอหัวแข็งแต่ฉันไม่อยากเห็นสภาพเหมือนลูกนกที่หนาวสั่นเพราะไร้อ้อมแขนแม่นกมาช่วยให้ความอบอุ่น”
เบนนิโต้เขย่าจนหัวสั่นคลอนนี่ขนาดว่าหนาวจนปากสั่นฟันกระทบกันดังกึกๆ แล้วเมษายังไม่วายปากดีเถียงเขาคำไม่ตกฟากอีก ชายหนุ่มแกะเข็มขัดที่มัดข้อมืออีกฝ่ายไว้ออกก่อนจะหยิบเสื้อสูทตัวใหญ่ที่หล่นไปกองอยู่ปลายเท้าเรียวขึ้นมาคลุมร่างบอบบางอีกครั้ง
“อยู่เฉยๆ ไม่ต้องมาทำสะดีดสะดิ้งฉันไม่พิศวาสเธอนักหรอกไม่ต้องกลัวว่าฉันจะปล้ำเธอบนรถหรอกเมษาแต่ถ้าเธออยากจนทนไม่ไหวก็บอกได้เผื่อฉันจะให้คาร์เมนหรือคนขับรถฉันบริการให้”เบนนิโต้รัดร่างบางแนบอก
“ปล่อยน้องเมย์ดีกว่าคะเดี๋ยวเสนียดจากตัวผู้หญิงไม่ดีคนนี้จะติดกายพี่บีไปถึงแฟนนางฟ้าที่คงจะรับไม่ได้ ถ้ารู้ว่าพี่เอาตัวเองมาแตะต้องอาจม!”
“เธอนี่มัน...ปากอย่างนี้น่าจะเอาแปรงขัดห้องน้ำมาล้างจะได้หยุดพูดประชดประชันเสียบ้าง”
“ใครเลยจะเอ่ยวาจาแสนหวานปานน้ำผึ้งหกใส่อย่างแฟนนางฟ้าของพี่บีได้ละน้องเมย์ก็แค่เด็กที่ชอบทำเื่ไม่ดี...ร่าน ชอบยั่วผู้ชายให้มาต่อยตีกัน”
“หนาวจนตัวสั่นอย่างกับลูกนกพลัดตกในบ่อน้ำแต่ยังจะทำปากดีอยู่อีก ปากดีให้ตลอดนะเมษา ถ้าฉันได้ยินเธออ้อนวอนขอร้องให้ปล่อยตัวเมื่อไหร่จะพาไปแช่น้ำทะเลสักวัน”
“ต่อให้ต้องตาย น้องเมย์ก็ไม่มีทางขอร้องอ้อนวอนให้พี่บีเมตตาแน่นอนค่ะ”
เมษาปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้มหลับตาลงเพราะเหนื่อยและอ่อนแรง หมดกำลังใจที่จะสู้รบปรบมือกับเบนนิโต้ที่ไม่เคยฟังเลยสักครั้งถึงเถียงไปเธอก็ไม่ชนะเขาอยู่ดี สู้เก็บแรงที่มีไว้ช่วยการพลูและหาทางหนีจากเขาให้ได้ดีกว่าอีกอย่างถึงเบนนิโต้จะทำอะไรรุนแรงไป เธอก็ทนได้อยู่แล้ว ในเมื่อทุกวันนี้มันก็ไม่มีอะไรจะแย่ไปมากกว่าที่เป็อยู่
ตู้ม!!
เสียงร่างเมษาลอยกระทบพื้นน้ำทะเล
“กรี๊ด! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”เมษาชูแขนตะเกี่ยตะกายว่ายน้ำ สมองขาวโพลนใบหน้าซีดเผือดดวงตาเบิกกว้างสองเท้าถีบขึ้นลงหวังเอาชีวิตรอดจากน้ำ
“เธอจะร้องกรี๊ดอะไรนักหนาเมษาน้ำไม่ได้ลึกจนเธอยืนไม่ถึงสักหน่อย”
เบนนิโต้ยืนหัวเราะร่าอยู่บนกาบเรือมองร่างเมษาดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างอามรณ์ดีเรือถึงที่หมายนานแล้ว ส่วนเขาทีแรกก็อยากจะปลุกยายตัวแสบนี่อยู่หรอกนะสงสัยว่าแม่ตัวดีคงจะลืมไปว่ามากับเขาเพราะเหตุใดหรือไม่ก็คงจะเหนื่อยกับการเดินทางและยังต้องสู้รบปรบมือกับเขามาตลอดเกือบทั้งคืนถึงยังหลับตาพริ้มคงจะรอให้เ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยขนาดว่าเขาอุ้มขึ้นจากเตียงแม่เ้าประคุณยังหลับสบายใบหน้ายังมีรอยยิ้มอยู่เลย
เขาไม่ชอบให้เชลยมีความสุขเลยใช้วิธีนี้ มันก็สนุกดีที่ได้เห็นเมษาในสภาพใหม่ที่ไม่ใช่คนค่อยกลั่นแกล้งคนโน้นคนนี้ตัวเองโดนแกล้งซะบ้าง จะได้รู้สึก!
เมษาจับคำพูดเบนนิโต้ได้จึงลองยืนดูทั้งที่ใจเต้นแรง กลัวจนตัวสั่นขาสั่นสองเท้าเธอเหยียบถึงพื้นน้ำทะเลอยู่ประมาณหน้าอกก็ค่อยผ่อนหายใจอย่างโล่งอก
“โอ๊ย! “
เมษารีบยกมือชูขึ้นเหนือศีรษะทันทีเจ็บแปลบไปหมดทั้งแขนและข้อมือเมื่อน้ำทะเลถูกที่แผล แต่เพราะไม่อยากมองคนที่ทำให้าเ็ด้วยความน้อยใจระคนขุ่นเคืองเธอจึงเลือกหันไปในทิศทางที่ไม่มีเบนนิโต้อยู่
เกาะสองรัก...หาดทรายสีขาวนวลแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาทำให้เห็นน้ำทะเลเป็สีเขียว สวยจนเธอลืมไปว่าตัวเองถูกจับมาทำไมสายตาไม่อาจละจากปลาตัวเล็กที่ว่ายวนรอบๆ ตัวได้ บรรยากาศอันสดใสยามเช้าทำให้เมษาเผลอยิ้มออกมา
“ไม่ต้องยิ้มจนหน้าระรื่นหรอกเมษานี่เป็เพียงบทเรียนแรกที่เธอและเพื่อนจะได้รับ เธอไปรอฉันบนหาดนั่น อ๋อ...ถ้าอยากจะหนีก็เชิญได้เลย พอดีว่าบนเกาะนี่นะมีพวกหนุ่มๆกลัดมันที่เพิ่งพ้นคุกพ้นตะราง ไม่ได้แตะต้องผู้หญิงมาหลายปีแล้วมันคงจะพอใจถ้ามีสาวๆ สวยๆ ให้ลิ้มลอง”
เบนนิโต้ขู่เสียงเย็นลอดจากไรฟันดวงตาวาวจ้าเมื่อเห็นใบหน้าสดชื่นสดใสของเมษาเริ่มซีดเผือดลง ปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างสะกดกลั้นอารมณ์
“อุ้ย...ขอบชอบของน้องเมย์เลยละคะถ้าพี่บีจะกรุณา คืนนี้ขอหนุ่มกลัดมันมานอนเป็เพื่อนสักสองสามคนด้วยซิคะ”เมษาประชดใบหน้าระรื่น
“เธอนี่มัน...ไม่รู้เกิดมาเป็น้องของมีนาได้ยังไงนิสัยต่างกันราวกันราวฟ้ากับเหว”
“อุ้ยจะให้น้องเมย์ทำตัวสงบเสงี่ยมเป็ผ้าพับไว้อย่างแฟนนางฟ้าแต่จิตใจหยาบช้าสามานของพี่บีนะหรือคะไม่ล่ะคะ น้องเมย์กลัวจะขึ้นคาน” เมษาลอยหน้าตอบ
เบนนิโต้สบถ“ไปให้พ้นหน้าฉันเร็วๆ เมษา ก่อนฉันจะทนฟังคำพูดเธอไม่ได้ บีบคอสวยๆให้หักเป็สองท่อน”
“ทนฟังความจริงไม่ได้หรือคะ...ได้คะน้องเมย์จะไปรอพี่บีอยู่ตรงหาด รอให้พี่ลงโทษจนสาแกใจเมื่อไหร่ที่น้องเมย์ไปจากเกาะนี้ได้ พี่บีก็เตรียมตัวไว้ด้วยละกันเพราะน้องเมย์จะไม่ยอมปล่อยเื่นี้ให้ผ่านไปง่ายๆ แน่”
เมษาหันหลังเดินไปยังหาดทรายขาวสะอาดขอบตาร้อนผะผ่าว น้ำตาเอ่อล้นรินไหลออกจากตา เธอยกมือเรียวขึ้นจับหัวใจที่าเ็เือาบเพราะการกระทำของเบนนิโต้
น้องเมย์จะรอรับบทลงโทษจนกว่าพี่บีจะพอใจแม้จะต้องตายไปก็จะไม่อ้อนวอนขอความเมตตา เพราะอยากจะรู้ว่าพี่บีจะใจดำ เห็นน้องเมย์ตายไปต่อหน้าต่อตาได้จริงๆ
เมษาทรุดตัวลงนั่งบนหาดทรายเงยหน้ามองท้องฟ้า หมู่นกนางนวลบินว่อนหาปลากินเป็อาหาร เห็นกานพลูเดินหัวยุ่งลงเรือดวงตาเพื่อนสาวเป็ประกาย ฉันขอโทษจริงๆ กานที่ทำให้แกต้องมาลำบากด้วยขอโทษจริงๆ เพื่อน
เพียงกานพลูเดินมาถึงเมษาผวาเข้ากอดหญิงสาวในทันที
“แกไม่เป็ไรนะกานคาร์เมนทำอะไรแกบ้างหรือเปล่า” กานพลูส่ายหัวหน้าแดงระเรื่อขึ้น
“คาร์เมนไม่ได้ทำอะไรแล้วทำไมแกต้องหน้าแดงด้วยกาน บอกฉันมาดีกว่าไอ้หน้าเตารีดทำอะไรแกหรือเปล่า คาร์เมนรังแกเธอใช่ไหม”
“เปล่าจริงๆจ๊ะหนูเมย์เพียงแต่ว่าเมื่อตอนเช้า...เอ่อ...”
1K
