พยัคฆ์ร้าย สิ้นลายรัก

      เรือนขวัญเดินเข้ามาใกล้   หล่อนจุ๊ปากพร้อมกับโบกมือไล่   พวกมันจึงพากันวิ่งหลบไป   แต่ก็ไม่ห่างนัก  หลายตัวหยุดเห่า   เหลือเพียงบางตัวที่ยังรั้นเห่าอยู่อย่างดื้อดึง  คงกะเล่นงานเขาให้ได้อย่างคราวที่แล้ว

                 “คุณมีธุระอะไรกับดิฉันหรือคะ”

           หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเรียบทั้งที่ยังยืนอยู่ห่างกันหลายเมตร  แต่เกริกเกียรติก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้มากกว่านี้  เพราะเกรงใจเ๽้าพวก องครักษ์ทั้งเจ็ดที่ยังยืนห้อมล้อมเธออยู่

                  “ผมจะไปกับคุณ”

               เขาตอบตรงๆ

                  “ดิฉันจะไปเก็บสายบัว”

                  หล่อนรีบบอก   เพราะคิดว่าเขาอาจจะกำลังเข้าใจอะไรผิด   แต่เขาก็ตอบว่า

                  “ผมทราบ    คุณอาบัวขาวบอกผมแล้ว”

                  “แล้วคุณจะไปกับดิฉันทำไม”

                   ระหว่างที่โต้ตอบกันอยู่นั้นทั้งสองยังยืนอยู่ห่างกันเช่นเดิม

                  “ก็...เอ่อ...ผมอยากไป”

                  เมื่อหาเหตุผลไม่ได้  ชายหนุ่มก็ตอบไปทื่อๆอย่างนั้นเอง

                   ช่างเป็๲คำตอบที่บ่งบอกถึงความเป็๲คนเอาแต่ใจตัวเหลือเกินจนหญิงสาวนึกหมั่นไส้   จึงหันหลังจะเดินจากไปด้วยคร้านจะเจรจาด้วยอีก

        “เดี๋ยวก่อนสิคุณ”

        ชายหนุ่มร้องเอะอะพร้อมกับขยับตาม    แต่ได้แค่ครึ่งก้าวก็ต้องชะงัก   เมื่อเหล่าองครักษ์ของหล่อนส่งเสียงขู่แฮ่ๆขึ้นมาอีก   ท่าทางพวกมันคงจะหวงนายสาวน่าดู   ชายหนุ่มยกมือเกาศีรษะอย่างหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ  ให้ตายสิ คนอย่างนายเกริกเกียรติต้องมาจนแต้มเพราะพวกสุนัขนี่นะเหรอ

        “มีอะไรอีกค่ะ”   

        เรือนขวัญทำเสียงเหมือนรำคาญ

        “ผมไปด้วย”   

        เขากล่าวเหมือนเด็กเล็กขี้อ้อน

        “ก็ตามมาสิคะ” 

        หญิงสาวกล่าวอย่างไม่สนใจท่าทางของเขา

         “ไปได้ไง  ดูเหล่าบอดี้การ์ดของคุณสิ”  

        ชายหนุ่มพูดเสียงขึ้นจมูกอย่างขัดใจ    

        “กลัวหรือคะ”

        หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเหมือนจะเยาะ     ชายหนุ่มรู้สึกหน้าชาวูบ   นึกหาเหตุผลเป็๲พัลวันว่ามันเ๱ื่๵๹อะไรกันที่คนอย่างเขาจะต้องมาเป็๲ตัวตลกให้คนครอบครัวนี้หัวเราะเยาะกันอยู่ได้  ทั้งพ่อ ทั้งแม่  ทั้งลูก  แต่ก็นั้นแหละตอนนี้เขายังหาเหตุอะไรไม่พบเลยสักข้อ

        หญิงสาวเดินกลับมาที่เขาอย่างนึกสมเพชผู้ชายตัวโตที่ทำท่าเหมือนเด็กตัวเล็กๆ

        “เดินก่อนสิคะ”

        ชายหนุ่มมองหน้าหล่อนนิดหนึ่ง    ก่อนทำตามที่หล่อนบอก   โดยมีหล่อนเดินตามมาและองครักษ์ทั้งเจ็ดวิ่งตามอยู่รั้งท้าย

        ชายหนุ่มเดินนำหน้า  แต่ก็คอยหันไปมองคนข้างหลังอยู่เสมอเพราะใจจริงแล้วเขาอยากเดินคู่กับเธอมากกว่าเพราะมันได้มองใบหน้าเนียนที่งามซึ้งใจนั้นถนัดกว่า

        ฝ่ายหญิงสาวก็แอบพิจารณาดูร่างสูงสง่าเบื้องหน้าที่ก้าวอย่างไม่ค่อยมาดมั่นผิดฟอร์มจากยามปกติอยู่บ้างนั้นอย่างแอบยอมรับอยู่ในใจว่าเขาเป็๞ผู้ชายที่มีรูปร่างและบุคลิกดีไม่น้อยคนหนึ่ง  ไม่แปลกหรอกที่มีข่าวว่าตกเป็๞เป้าหมายปองของผู้หญิงหลายคนเหลือเกิน

        ทั้งสองเดินตามกันไปเงียบๆโดยที่ไม่มีใครพูดอะไร ครู่ใหญ่ของการเดินทางเกริกเกียรติก็มองเห็นน้ำใสใสในลำคลองที่ตัดผ่านท้ายไร่  เส้นทางที่เดินมาสิ้นสุดลงตรงริมชายคลองและมีสะพานไม้ยื่นลงไป   ใกล้กันนั้นมีเรือลำหนึ่งลอยอยู่   โดยผูกเชือกติดไว้กับเสาที่หัวสะพาน