เื่:จะรักกันกี่โมง?
ตอนที่12 แผนล้วงความลับของเอกภพ
ผู้แต่ง: รัตนาภรณ์
ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง
ทางด้านเอกภพ ที่วันนี้เขาได้ควงน้ำฝน พนักงานการเงินที่เขาเองแอบเลี้ยงเอาไว้ เพื่อเเก้เหงาออกมาช๊อปปิ้ง
"น้ำฝน คุณอยากได้อะไรเลือกได้ตามใจชอบเลยนะครับ วันนี้ผมเปย์คุณเต็มที่"พูดกับเ้าหล่อนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ที่มั่นใจว่าสาวคนไหนได้เห็นต่างต้องหลงใหลในเสน่ห์ของชายหนุ่มเป็แน่
"จริงหรือคะคุณภพ คุณภพใจดีที่สุดเลยค่ะ"
"จริงสิครับ วันนี้ผมตามใจคุณทั้งวันเลยนะ ในฐานะที่คุณเชื่อฟังผมมาตลอด"
"คุณภพน่ารักที่สุดเลยค่ะ" พร้อมกับซบใบหน้าสวยลงบนหัวไหล่ของชายหนุ่มอย่างเอกภพทันที หญิงสาวเดินเลือกชื้อเสื้อผ้า กระเป๋ารองเท้า จนเอกภพแทบจะหิ้วเดินตามหลังเ้าหล่อนไม่ไหว
"น้ำฝนเริ่มหิวแล้วค่ะคุณภพ เที่ยงแล้ว เราไปหาอะไรกินกันดีกว่านะคะ"ส่งน้ำเสียงออดอ้อนชายหนุ่มออกมา
"โอเค วันนี้ผมตามใจคุณทั้งวันเลยครับ"ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันเข้าไปในร้านอาหาร พร้อมกับสั่งอาหารมากิน ระหว่างที่กำลังกินอาหารเพลินๆ อยู่นั้นเอกภพจึงถามขึ้นว่า
"ฝน! ่นี้ทางบ้านคุณมีปัญหาติดขัดอะไรไหม หากคุณมีปัญหาอะไร คุณบอกผมได้เลยนะครับ ผมยินดีช่วยคุณได้นะครับ"สายตาคมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าว่าเธอมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างไรบ้าง แล้วเอกภพก็ได้เห็นเเววตาหญิงสาววูบไหวไปหนึ่งครั้ง แต่ก็เพียงเวลาแค่ชั่วครู่แค่นั้น แล้วแววตาอ่อนไหวคู่เดิมของเธอก็กลับมาร่าเริงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนเดิม
"บ้านของฝนไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ"บอกปัดชายหนุ่มข้างกายออกไปเบาๆ เช่นนั้นหากเอกภพกลับไม่เชื่อ
"โอเคคุณว่าไม่มี ก็คือไม่มี แต่คุณคงรู้แล้วนะ หากใครหน้าไหน มันคิดที่จะหักหลังหรือทรยศผม ผมไม่เก็บมันไว้แน่"พอพูดออกไปแบบนั้น สายตาฝ่ายตรงข้ามก็วูบไหวหนักกว่าเดิม
"อิ่มแล้วใช่ไหม? งั้นเรากลับกันเถอะ"พนักงานเดินมาคิดค่าอาหาร ชายหนุ่มจึงยื่นบัตรเครดิตให้จ่ายเป็ค่าอาหาร พร้อมกับเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชายหนุ่มจึงกดรับสายแล้วเดินออกไปคุยหน้าร้านอาหาร
"วันนี้เข้ามาร้านแต่วันหน่อยนะมึง กูกับไอ้อาร์มมีธุระจะคุยด้วย"เสียงภาวินเล็ดลอดเข้ามาให้ได้ยินในปลายสาย
"โอเคเพื่อน มีอะไรอีกไหม? งั้นกูวางเลยนะ"เอกภพจึงเดินกลับเข้ามาข้างในร้านอาหาร และเป็เวลาเดียวกับที่พนักงานคนเดิมเดินถือบัตรเครดิตกลับออกมา พร้อมกับให้ชายหนุ่มกดรหัสบัตรจ่ายค่าอาหาร เสร็จแล้วเอกภพก็รับบัตรกลับมาคืน พอเขาเดินควงน้ำฝนออกมาถึงลานจอดรถ สายตาคู่คมก็สบเข้ากับกลิ่นบุหงาที่เดินลงจากรถมาพร้อมกับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง สายตาที่มองมาทางเอกภพนั้น มันชั่งว่างเปล่าเสียจริง ชายหนุ่มเลยเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมาแบบดื้อๆ จึงรีบเอ่ยปากให้น้ำฝน หารถกลับคอนโดเอง
"เอ่อฝน. ผมนึกขึ้นได้ว่าบ่ายนี้ผมมีธุระ คุณกลับคอนโดเองได้นะ ผมไปละนะผมรีบ"พร้อมกับควักกระเป๋าล้วงธนบัตรจำนวนหนึ่งออกมานับ แล้วยื่นให้หญิงสาว พร้อมกับเดินขึ้นรถขับออกมาอย่างรวดเร็ว หญิงสาวอีกคนจึงทำได้เพียงเดินถือของพะรุงพะรัง เธอหาโบกแท็กซี่กลับคอนโดเอง หากยังไม่ทันได้นั่งหย่อนตูดลงเก้าอี้เลย เสียงคีการ์ดที่บ่งบอกว่ากำลังมีคนมา แล้วเขาผู้นั้นก็เปิดประตูห้องเดินเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาข้างในเรื่อยๆ ปรากฏว่าเป็ชายหุ่นผอมเพรียว ผิวคล้ำหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ
"อี่ฝน! มึงเอาเงินมาให้กูหน่อยสิสัก 50,000 ก็ได้กูจะไปถอนทุนคืน"เป็เสียงของศรศักดิ์ที่เอ่ยออกมาแถมยังท่าท่าทางเกรี้ยวกราด
"ฝนไม่มีหรอกค่ะพี่ศักดิ์ เงินที่ฝนมีพี่ก็เอาไปหมดแล้ว"
"มึงพูดแบบนี้ มึงอยากให้กูโดนเสี่ยปองพลเก็บหรือไง กูติดหนี้บ่อนเสี่ยเขาไว้ตั้งเยอะ"
"แต่พี่ก็ทำงานแลกหนี้ไปแล้วนี่ค่ะ แล้วฝนก็บอกพี่แล้วว่าให้พี่เลิกเล่นมันสักที ไอ้การพนันบ้าๆนี่ แต่พี่ก็ไม่ยอมเชื่อฝนสักครั้ง"
"บ๊ะอี่นี่ กูบอกให้มึงเอาเงินมา" พร้อมกับเดินเข้ามาค้นตัวหญิงสาวแล้วควักเงินสดที่เอกภพให้มา25,000ไปใส่กระเป๋าตนเองจนหมด
"พี่เอาเงินฝนไปหมดแบบนี้ แล้วฝนจะเอาอะไรชื้อกิน" พร้อมกับแย่งจะเอาเงินออกมาจากกระเป๋าคืนมา
เพี๊ยะ! เพี๊ย!
เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าหญิงสาวติดๆ กันสองครั้ง จนใบหน้างามของน้ำฝนหันไปตามแรงตบ
"กูจะเอา มึงจะทำไม แล้วมึงห้ามปริปากบอกใครว่ากูให้มึงยักยอกเงินของผับ ไม่งั้นมึงกับกูได้ตายหมู่แน่นอน หรือมึงอยากให้กูที่ขึ้นชื่อว่าเป็ผัวมึงตาย ก็ลองดู หรือว่ามึงมันหลงในรสสวาท และเงินทองอันน้อยนิดที่ไอ้เอกภพมันให้มึง มึงก็ลองดูได้ หากมึงไม่เชื่อกู กูนี่แหละจะฆ่ามึงเองอี่ฝน"ขู่สำทับแล้วเดินออกไป โดยที่ทั้งสองไม่รู้ว่าเลยว่า เอกภพนั้นได้เเอบเอากล้องหย่อนไว้ในกระเป๋าถือของน้ำฝน ตอนที่หญิงสาวเผลอ ตอนขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แล้วตอนนี้ทั้งภาพทั้งเสียง ก็ได้ปรากฏขึ้นบนโทรศัพท์ของเอกภพเป็หลักฐานมัดตัวทั้งสองคน โดนที่เอกภพเองก็ไม่คิดว่าจะได้หลักฐานเด็ดไวปานนี้
นายมันเ้าแผนการเอกภพ เื่ของเอกภพมี3ตอนแล้ว ยังไปต่อไม่ถูก เอาเื่นี้ให้จบก่อนเด้อ
238
