หกชั่วโมงผ่านไป…
กวินขับรถมาถึงตัวเมืองในจังหวัดบ้านเกิดของตน ก่อนจะขับรถไปยังหอพักด้านหลังของมหาวิทยาลัยเพื่อไปหาน้องชาย เมื่อมาถึงก็จอดรถอยู่หน้าหอพัก ซึ่งเป็่เวลาเที่ยงพอดี
“ฮัลโหลกรพี่มาถึงแล้ว ยัยฟ้าอยู่ไหน”
“น้องกำลังมาครับ”
“พี่กวิน พี่มาถึงนานหรือยังคะ”
“พี่พึงมาถึง”
กวินมองไปยังรถมอเตอร์ไซดคันเก่าที่เคยเป็ของตนเองั้แ่สมัยเรียน จนตอนนี้ถูกส่งต่อไปยังน้องของเขา
“กร ฟ้า ่บ่ายมีเรียนไหม”
“ไม่มีแล้วคะ ”
“ผมก็ไม่มีแล้วครับ”
“่บ่ายพี่จะพาไปซื้อมอเตอร์ไซด์ให้คนละคัน ”
“พี่จะดีเหรอครับ ผมใช้รถคันเดิมดีกว่าอีกไม่นานผมก็เรียนจบแล้ว”
“กรไม่ต้องกังวลตอนนี่พี่เงินแล้วและทำธุระกิจด้วย แต่ตอนนี้พวกเราไปหาอะไรทานกันก่อน”
“คะ/ครับ พี่”
กวินพาน้องชายน้องสาวไปทานอาหารตามสั่ง เมื่อทานเสร็จก็ขับรถพาน้องชายน้องสาวไปยังร้านขายรถมอเตอร์ไซด์ เมื่อมาถึงกวินให้น้องสาวเลือกรถมอเตอร์ไซด์ที่ชอบ เมื่อน้องสาวเลือกเสร็จก็ทำเอกสาร ในระหว่างนั้นกวินก็หันมาคุยกับน้องชาย
“แน่ใจนะกรว่าไม่เอารถมอเตอร์ไซด์”
“แน่ใจครับพี่”
กวินเห็นน้องชายยืนยันแบบนั้นก็ไม่เอ่ยอะไรอีกก่อนจะไปโอนจ่ายเงินให้กับน้องสาว
“พี่กร ผมจะขับขี่รถมอเตอร์ไซด์คันใหม่ของยัยฟ้าเอง”
“ถ้ายังงั้นพวกเราก็กลับหอพักนำรถมอเตอร์ไซด์ไปจอดไว้ แล้วฟ้ากับกรก็เก็บเสื้อผ้าจะได้กลับบ้านกัน”
เมื่อกวินและน้องชายน้องสาวมาถึงหอพัก น้องชายน้องสาวของกวินก็ไปเก็บเสื้อผ้า จากนั้นไม่นานกวินก็ขับรถเบนซ์ของตนพาน้องชายน้องสาวออกจากหอพักมุ่งหน้ากลับบ้าน
“พี่กวินจะแวะซื้ออะไรไหม”
“พี่ว่าจะแวะซื้ออาหารทะเลและซื้อผลไม้กลับบ้านหน่อย”
กวินขับรถมาจอดยังตลาดแล้วซื้ออาหารทะเลพร้อมทั้งซื้อผลไม้ ก่อนจะบอกน้องชายน้องสาวแล้วเดินไปยังตู้เอทีเอ็มแล้วถอนเงินออกมาสี่หมื่นบาท
หลังจากที่กวินถอนเงินเสร็จแล้วเดินไปที่รถของตน ก่อนจะขับรถกลับบ้านพร้อมน้องชายน้องสาว ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงกว่ากวินก็ขับรถมาถึงบ้าน แล้วเจอเหตุการณ์แม่กับน้องสาวคนเล็กที่กำลังทำหน้าเครียดคุยกับคนแปลกหน้าทั้งสามคนอยู่
“คุณแม่ เกิดอะไรขึ้นครับ”
“ลูกชายคุณขับเบนซ์ซะด้วย ”
“คุณเป็ใคร?”
“ผมเสี่ยชัยเดชเป็เ้าหนี้แม่ของคุณ คุณเดือนกู้เงินกับทางเราเอาไว้เมื่อเจ็ดปีก่อน ถึงแม้จะใช้ให้ทุกเดือนแต่มันก็ไม่ลดลงเลย ทางเราจึงมาเสนอทางออกให้คุณเดือนให้ขายที่นาทั้งสิบห้าไร่ที่ติดถนนจ่ายหนี้พวกเรา ”
“ฉันไม่ขายเด็ดขาด”
“แม่ผมกู้เงินกับคุณเท่าไหร่”
“ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม่ของคุณเป็หนี้หนึ่งล้านสามแสนบาท”
“ผมขอโอนจ่าย และขอสัญญาเงินกู้นั้นด้วย”
“ตกลงหากคุณจ่ายครบ”
กวินโอนเงินเสร็จ แล้วโชว์สลิปการโอนให้ดู
“นี้คือสัญญาเงินกู้ พวกเรากลับ”
“กวินลูก..”
“คุณแม่ไม่ต้องเครียดนะครับ คุณแม่ติดหนี้ที่ไหนอีกไหมครับผมจะจ่ายให้หมดเอง”
กวินเอ่ยกับแม่ของตนเพราะที่ผ่านเดือนผู้เป็แม่สู้ชีวิตส่งเสียลูกทุกคนมาโดยตลอด แม่ไม่เคยเอ่ยถึงหนี้สินให้ลูกได้ฟัง
“แม่ติดหนี้ป้ากับน้าของลูกคนละหกหมื่นบาทแล้วยังเป็หนี้…”
“แม่บอกผมเถอะครับ แม่ไม่ต้องกังวลผมมีเงินเยอะมากจากการทำธุระกิจ”
“แม่เป็หนี้ธนาคารการเกษตรแห่งรัฐอยู่แปดแสนบาท”
“ถ้ายังงั้นวันจันทร์ผมจะแม่ไปชำระหนี้นะครับ ตอนนี้ผมหิวแล้ว”
หลังจากกวินทานข้าวกับครอบครัวเสร็จ
“คุณแม่ ผมซื้อของฝากมาให้คุณแม่ด้วยนะเปิดดูซิครับ”
“นี้มันสร้อยคอ สร้อยข้อมือ แหวนทอง กวินนี้ลูก..”
“ผมซื้อมาให้แม่ แถมยังซื้อโทรศัพท์รุ่นใหม่มาให้คุณแม่ด้วยนะครับ”
“พี่ชายมีของฝากให้น้องไหมคะ”
กวินยิ้มให้กับน้องสาวคนเล็กของบ้าน
“จะไม่มีได้ยังไงพี่มีให้น้องทุกคน”
กวินนำของฝากที่ซื้อมาให้กับน้องชายน้องสาว
“มุกลูกของที่พี่ชายซื้อให้ไม่ว่าจะสร้อยทอง สร้อยข้อมือ และแหวนทองแม่จะเก็บเอาไว้ให้ลูกเอง”
“คะคุณแม่”
“ส่วนกรกับฟ้าลูกโตแล้วเก็บรักษาเอาไว้เองนะลูก”
“ครับ/คะ คุณแม่”
กวินอยู่คุยกับครอบครัวสักพักก่อนจะขึ้นไปที่ห้องเพื่อที่จะอาบน้ำแล้วนอนพักผ่อน
เช้าวันใหม่…
{ติ๊ง! โฮสต์ได้รับรางวัลโบนัสเป็เงินหนึ่งพันล้านบาท เงินจะถูกโอนเข้าไปในบัญชีของโฮสต์}
กวินที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบถึงกับสะดุ้งตัวจากที่นอน
“พี่เป็อะไรหรือเปล่า”
“พี่ไม่ได้เป็อะไร”
“กรพี่จะสอนเราขับรถสนใจไหม”
“สนใจครับพี่”
“่สายค่อยไปฝึกหัดขับรถกัน”
“ครับพี่”
่สายกวินพาน้องชายไปฝึกหัดขับรถ กวินสอนขับรถให้กับน้องชายอยู่สี่ชั่วโมงก่อนจะขับรถกลับบ้าน กวินเมื่อมาถึงบ้าน เขาดูเวลาเมื่อเห็นว่าจะบ่ายโมงแล้วจึงเอ่ยชวนน้องๆไปทานข้าวเพราะแม่ของเขาไปทำงาน กวินคิดเอาไว้ ว่าหลังแม่เลิกงาน่เย็นจะคุยกับแม่
่เวลาเย็น…
“แม่ครับ”
“กวินมีอะไรหรือเปล่าลูก”
“ผมอยากให้แม่ลาออกจากงาน ตอนนี้ผมสามารถดูแลแม่กับน้องๆได้แล้ว”
กวินไม่พูดเปล่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเข้าไปที่แอพธนาคารก่อนจะโอนเงินไปที่บัญชีของแม่ตนเอง ฝ่ายเดือนผู้เป็แม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ถึงกับตะลึงเพราะเป็เสียงแจ้งเตือนของยอดเงินเข้าสองร้อยล้าน
“นี้ลูกโอนเงินมาให้แม่สองร้อยล้านเหรอ”
“ครับ ผมอยากให้แม่เชื่อว่าต่อไปนี้ผมสามารถดูแลแม่ได้ แม่ไม่ต้องทำงานแล้วนะครับ”
เดือนผู้เป็แม่ถึงกับน้ำตาไหลออกมา เพราะตลอดหลายปีมานี้ตนเองรู้สึกเครียดและลำบากมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ความรู้สึกที่หนักอึ้งบนบ่าได้รับการปลดปล่อย
“จ๊ะลูกแม่จะไปลาออกที่ทำงาน”
“คุณแม่ครับ ผมคิดว่าจะพาคุณแม่กับน้องไปอยู่ที่เมืองหลวงด้วยกันหลังจากที่น้องสาวเรียนจบมัธยมปลายในอีกสองเดือนผมจะให้น้องไปเรียนต่อในเมืองหลวง ส่วนเ้ากรอีกหนึ่งเดือนก็จะเรียนจบแล้วเหมือนกัน ”
“ยัยฟ้าละลูก น้องจะไม่เหงาเหรอ”
“ผมก็จะให้น้องย้ายมหาวิทยาลัยและให้เทียบโอนวิชาเรียนเอาที่เมืองหลวง”
“ถ้ายังงั้นแม่ก็จะไปกับลูก ส่วนบ้านและที่นาก็จะให้ญาติดูแลให้”
กวินคุยกับแม่เสร็จก็ไปบอกน้องทั้งสามคน ทำให้ทั้งสามดีใจกันมากหลังบอกน้องๆของตนกวินก็เดินขึ้นห้องไป
เช้าวันใหม่..
[ติ๊ง! โฮสต์ได้รับรางวัลโบนัสเป็นาฬิการุ่นปาเต็ก ฟิลิปป์ ราคาหนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาท นาฬิกาของโฮสต์ถูกวางไว้บนตู้เสื้อผ้า]
กวินได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบก็เดินไปเอานาฬิกาที่อยู่บนตู้เสื้อผ้า แล้วเปิดออกมาดูก่อนจะลองใส่
“กวินมาทานข้าวได้แล้วลูก”
“ครับแม่”
กวินเดินลงมาข้างล่างเพื่อที่จะมาทานข้าวโดยมีแม่กับน้องๆมารออยู่ก่อนแล้ว
“คุณแม่่เย็นผมจะไปส่งเ้ากร กับยัยฟ้านะครับ”
“พี่ชายมุกไปด้วยนะคะ”
กวินพยักหน้าให้กับน้องสาว
่เวลาสายกวินก็พาน้องชายไปหัดขับรถอีกครั้งใช้เวลาสองชั่วโมงในการหัดขับก่อนจะพาน้องชายขับรถกลับบ้าน และทานข้าวเที่ยงก่อนจะพักผ่อนใน่บ่าย
849
