ตอนที่ 1: กลับชาติ
เสียงลมฤดูใบไม้ผลิพัดโบกผ่านบานหน้าต่างไม้เก่าที่เอียงกระเท่เร่กลิ่นดอกเหมยจางๆลอยคลุ้งในอากาศ ัับางเบานั้นทำให้หญิงสาวผู้หนึ่งลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า...แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยแรงแค้นที่กัดกินใจ
เซี่ยลั่วหานหอบหายใจถี่ใบหน้าเปียกชื้นด้วยเหงื่อเย็นแม้ร่างกายจะบอบบางแต่จิตใจของนางกลับหนักแน่นเกินหญิงใด
"ข้ายังไม่ตายจริงๆ..."
ห้องนี้... โต๊ะนี้... เสียงนกกระจิบหน้าต่าง... ทุกอย่างเหมือนเดิมไม่มีผิดแต่สติปัญญาในหัวของนางนั้นกลับเติบโตไปไกลเกินกว่าสาววัยสิบเจ็ดผู้ไม่รู้จักพิษร้ายของมนุษย์
เซี่ยลั่วหานในชาติก่อนคือหญิงที่ยอมสละทั้งสิ้นให้กับความรัก
แต่นั่นก็เพียงพอแล้วพอแล้วสำหรับบทเรียนที่แลกมาด้วยเื
"คุณหนู..."
เสียงเรียกอ่อนโยนจากสาวใช้ตัวน้อย
“อาเหมย”
ดังขึ้นเบา ๆ
"ท่านฝันร้ายหรือเ้าคะ? เหงื่อเต็มหน้าผากเลย"
ลั่วหานสูดหายใจลึกนางยกมือเช็ดเหงื่อแล้วพยักหน้า
"อาเหมย... วันนี้วันอะไร?"
"วันนี้เป็วันที่หก เดือนห้าเ้าค่ะ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันหมั้นของคุณหนูกับคุณชายอวี้เหวินแล้ว... ท่านยังจำไม่ได้อีกหรือ?"
คำตอบนั้นแทงลึกลงกลางใจนางราวมีด
ใช่แล้ว... อีกสามวันคือวันหมั้นของนางกับบุรุษที่ฆ่านางในชาติก่อน
แต่ครั้งนี้… ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
นางจะไม่เป็เ้าสาวผู้ว่างเปล่าอีกต่อไป
นางจะเป็ “หมาก” ตัวที่อันตรายที่สุดบนกระดานนี้
เซี่ยลั่วหานลุกขึ้นจากเตียง เดินอย่างมั่นคงไปยืนหน้ากระจกสำริดใบหน้าของหญิงสาวในวัยเยาว์สะท้อนในเงาสีทองหม่น
ผิวเนียนนวล ดวงตากลมโต ใบหน้าสะอาดสะอ้านไร้เครื่องแต่งเติมใดๆ
หญิงสาวผู้นี้คือ “เหยื่อ” ของความรักในชาติก่อน
แต่ในตอนนี้...
ใบหน้านี้จะกลายเป็ดาบ
ดวงตาคู่นี้จะกลายเป็กับดัก
และรอยยิ้มของนาง... จะเป็ยาพิษหวานที่ไม่มีใครหลุดรอดได้
"อาเหมย ไปบอกท่านพ่อว่า ข้าประสงค์จะไปเยี่ยมจวนอวี้เหวินในวันนี้"
สาวใช้ตัวน้อยชะงัก
"ท่าน... ท่านจะไปจริงหรือเ้าคะ? แต่ว่า..."
"ไม่มีแต่ ข้าอยากพบเขา ก่อนงานหมั้น"
ลั่วหานกล่าวเสียงเย็นแล้วหันไปแต่งชุดเรียบหรูสีอ่อน ดวงตานิ่งสงบจนน่ากลัว
จวนอวี้เหวิน อีกฟากของเมืองหลวง
อวี้เหวินจวินกำลังอ่านฎีกาในห้องหนังสือ บ่าวรับใช้รีบแจ้งข่าวว่าคุณหนูเซี่ยมาเยือน
เขาเลิกคิ้วน้อยๆเพราะปกตินางเป็คนเรียบร้อย ไม่เคยมาหาโดยไม่แจ้งล่วงหน้าเมื่อประตูเปิด...
หญิงสาวในชุดผ้าห่มไหมสีอ่อนเดินเข้ามาด้วยท่าทีมั่นใจ ทว่าสง่างาม
ไม่มีรอยยิ้มเจื่อนเหมือนเคย
ไม่มีสายตาอ่อนโยนเหมือนอดีต
ไม่มี "นาง" คนเดิมอีกต่อไป...
“ใต้เท้าอวี้เหวิน”
“ข้ามาเพื่อถอนหมั้น”
941
