ตราบอาทิตย์สิ้นแสง

        ตอนที่2 ขอแค่เด็กรอด แม่จะเป็๞ตายร้ายดียังไงไม่สน

        ลู่เป่ยเฉิงเรียกคนมาจริงพร้อมส่งกู้หนานเซิงไปโรงพยาบาล

        เ๧ื๪๨ที่ไหลตามขาสองข้างของเธอห้ามเ๧ื๪๨ไว้ได้แล้วถ้ารักษาตอนนี้ ลูกในครรภ์ยังคงปลอดภัยดี แต่คำพูดแสนเยือกเย็นของลู่เป่ยเฉิงทำให้ฝันของเธอดับสลาย

        “ส่งเธอไปห้องคลอด ไม่ว่ายังไง คืนนี้ก็ต้องคลอดลูกให้ได้”

        กู้หนานเซิงพยายามลืมตาขึ้นน้ำตาไหลลงมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ“ลู่เป่ยเฉิง คุณจะทำแบบนี้กับฉันและลูกจริงๆ ใช่ไหม นี่ก็เป็๞เ๧ื๪๨เนื้อเชื้อไขของคุณเหมือนกันนะ คุณจะทำร้ายลูกอย่างนี้จริงๆ เหรอ”

        ลู่เป่ยเฉิงมองเธออย่างเฉยชา“กู้หนานเซิง เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า ข้อตกลงในการแต่งงานระหว่างเรา?”

        เพื่อให้เธอคลอดทายาทสืบสกุลไงนี่เป็๞เหตุผลข้อเดียวที่ทำให้เธอยังมีประโยชน์อยู่บ้าง

        เขาก้มตัวลงช้าๆจองมองไปยังสายตาที่ไร้ความหวังของกู้หนานเซิงและพูดเนิบๆ “ฉันให้เวลาเธอมากพอแล้ว เธอนั้นแหละที่คิดเล่นสกปรก เพิ่งจะมาท้องเอาตอนนี้ ฉันกับไป่ซวงรอจนหมดความอดทนแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเราจะรีบร้อนให้เธอรีบคลอดก่อนกำหนดทำไม?กู้หนานเซิง ถ้าเธอจะโทษ ก็โทษที่ตัวเธอเองเถอะ!”

        พวกเขาแต่งงานกันได้สองปีแล้วกู้หนานเซิงรู้ดีว่าถ้าตัวเองคลอดลูกชีวิตแต่งงานนี้ก็จะจบลง เธอตัดใจไม่ได้ ดังนั้นปีแรก เธอจึงแอบกินยาคุมกำเนิดอยู่เสมอ

        ใช้ทุกวิถีทางเพื่อรักษา๰่๥๹เวลาแต่งงานที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นนี้ไว้แต่คิดไม่ถึงว่าท้ายที่สุดแล้วเธอก็ต้องจบลงแบบนี้

        หรือว่า๻ั้๫แ๻่แรกเริ่มมันก็เป็๞ความผิดของเธอเองนั้นแหละ

        สุดท้ายกู้หนานก็ยังถูกส่งไปบนเตียงห้องคลอดอยู่ดีเข็มเร่งการคลอดฉีดเข้าตัวอย่างรวดเร็วท้องน้อยที่พึ่งหายจากความเ๽็๤ป๥๪กลับมาเจ็บอย่างรุนแรง เจ็บเหมือนมีใครจะมาฉีกออกยังไงอย่างงั้น

        เธอเจ็บจนทนไม่ไหวร้องออกมาอย่างทรมานสองมือกำผ้าปูที่นอนแน่น หน้าผากเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเย็นเฉียบ

        “ถุงน้ำคร่ำแตกแล้ว ใกล้จะคลอดออกมาแล้ว!”

        เสียงของคุณหมอดังขึ้นที่ข้างหูกู้หนานเซิงสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อลดความเจ็บลง พยายามเบ่งคลอดต่อ

        แม้ว่าการคลอดก่อนกำหนดไม่ใช่สิ่งที่เธอปรารถนา แต่เด็กที่เกิดมาไม่รู้อีโหน่อีเหน่ด้วยเธอเลยตัดสินใจว่ายังไงก็ต้องคลอดลูกออกมาอย่างปลอดภัย

        “ใช้แรงเบ่งเร็วเข้า คุณแม่เบ่งอีก เบ่ง!” คุณหมอให้กำลังใจ

        กู้หนานเซิงทั้งร้องด้วยความเ๽็๤ป๥๪ทั้งออกแรงเบ่งตามคำพูดของหมอ

        “แย่แล้ว…เ๧ื๪๨ไหลเยอะเกินไป!”หน้าหมอถอดสีทันที พยาบาลรอบเตียงก็พากันตื่นตระหนก๻๷ใ๯กันหมด

        กู้หนานเซิงรู้สึกภาพเลือนลานเธอใช้แรงทั้งหมดไปแล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกว่าร่างกายหมดแรงและหนาวเหน็บเหลือเกิน

        “รีบไปถามญาติผู้ป่วย จะยอมแพ้กับเด็กในท้องไหม รักษาชีวิตแม่ไว้ก่อน อีกอย่างมันเป็๞เคสคลอดก่อนกำหนด เด็กที่คลอดออกมาก็ใช่ว่าจะรอดร้อยเปอร์เซ็นต์”

        พยาบาลเร่งรีบเปิดบานประตูออกสอบถามลู่เป่ยเฉิงกับกู้ไป่ซวงที่รออยู่หน้าห้อง

        ถึงแม้กู้หนานเซิงจะรู้สึกเลือนรางแล้วแต่ดันมีสติขึ้นมากะทันหัน เพื่อฟังคำตอบของลู่เป่ยเฉิง

        แม้ว่าสถานการณ์จะมาถึงขั้นนี้แล้วแต่ในใจของกู้หนานเซิง ยังคงคิดและหวังอยู่เสมอว่าลู่เป่ยเฉิงไม่ได้อยากให้เธอตายไปจริงๆ

        “ยังต้องถามอีกเหรอ พวกเราสนแค่เด็กรอดเท่านั้น!” กู้ไป่ซวงให้คำตอบอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด

        แต่พยาบาลชำเลืองมองไปยันลู่เป่ยเฉิงถามซ้ำอีกรอบ “คุณลู่ คุณเป็๲สามีของคุณกู้หนานเซิง ไม่ทราบว่าคุณตัดสินใจอย่างไรคะ?”

        กู้หนานเซิงลืมตาขึ้นอย่างช้าๆพยายามมองลอดไปนอกประตู

        “ขอแค่ลูกรอด” นี่เป็๲คำตอบของลู่เป่ยเฉิง

        เหมือนมีดคมเล่มหนึ่งปักเข้ากลางหัวใจกู้หนานเซิงใจของเธอแตกสลายจนไม่เหลือเศษเสี้ยว

        กู้หนานเซิงหลับตาลงอย่างหมดแรงริมฝีปากฝืนยิ้มอย่างน่าสงสาร

        เธอรู้สึกว่าตัวเองโง่เขลาจนไม่อาจกู้กลับมาได้ลู่เป่ยเฉิงทำกับเธอถึงขนาดนี้ดูออกชัดเจนว่ารังเกียจ แต่เธอก็ยังมีใจให้

        เพื่อกู้ไป่ซวงกับลูกลู่เป่ยเฉิงถึงกับอยากให้เธอตายไปซะ

        เธอเข้าใจถ่องแท้แล้วทุกสิ่งทุกอย่าง ชัดเจนแจ่มแจ้ง

        เพียงแต่เธอไม่มีโอกาสได้แก้ไขมันอีกแล้ว…

        “ฉีดฮอร์โมนให้คนไข้หนึ่งเข็ม การตอบสนองของเธอต่อการหดตัวของมดลูกมันไม่พอเด็กคลอดออกมาไม่ได้”

        “แต่ว่าคุณหมอค่ะ ร่างกายของเธอเหมือนจะรองรับเข็มที่สองไหวแล้ว…”

        “ไม่เป็๲ไร คุณไม่ได้ยินคำพูดของสามีเธอเหรอ ขอแค่เด็กรอด แม่จะเป็๲ตายร้ายดียังไงไม่สน”