เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        เมื่อพวกเขากลับไปถึงกองบัญชาการในหุบเขา หยางเฉินก็พบกับเฮลิคอปเตอร์สีดำลำหนึ่งจอดอยู่ มันดูปราดเปรียวและดุดันในเวลาเดียวกัน

        ยามรักษาความปลอดภัยกำลังอารักขาตรงทางเข้าเต็นท์ทหารด้านนอกอย่างสง่างาม คล้ายเป็นการต้อนรับการกลับมาของทีมมังกร

        หยางเฉินอยู่ด้านหลังของอาจารย์หยุนเหมี่ยว เมื่อคนของกองพลน้อยเหยียนหวงมากันครบแล้ว เขาก็เห็นคนคนหนึ่งกำลังเดินสำรวจแถวของทีมมังกร ชายคนนั้นใส่ชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม และเมื่อเขาสังเกตว่ามีสมาชิกบางส่วนของทีมมังกรหายไปก็ถอนหายใจออกมา

        “ภารกิจนี้เต็มไปด้วยความยากลำบาก ผมเชื่อว่าคนในประเทศต่างส่งกำลังใจมาให้พวกคุณทุกคน ส่วนต้วนเหรินที่ทรยศนั้นเราก็เคยคาดการณ์มาก่อนแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง... อย่างไรก็ตามผมดีใจอย่างมากที่พวกคุณยังคงยืนอยู่ต่อหน้าผมโดยที่ไม่มีใครบาดเจ็บมากเกินไปนัก”

        เสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้น มันเป็นเสียงที่หยางเฉินคุ้นเคยเป็นอย่างดีเมื่อชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้กับอาจารย์หยุนเหมี่ยว หยางเฉินก็จำใบหน้าของเขาได้ทันที!

        โดยไม่คาดคิด คนคนนี้ก็คือปู่ของหลินรั่วซี หลินจื้อกั๋ว!

        หลินจื้อกั๋วเมื่อเห็นหยางเฉินก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร เขาเดินเข้าไปหาอาจารย์หยุนเหมี่ยวกับฮุ่ยหลินด้วยท่าทีรักใคร่

        “เจ้ามาแล้ว” หลินจื้อกั๋วมองหยุนเหมี่ยวด้วยสายตาที่เป็นประกายปนโหยหา ด้านหลังของหลินจื้อกั๋ว ฮุยอีกำลังมองมายังคนทั้งสองพลางเผยรอยยิ้มให้เห็น

        อาจารย์หยุนเหมี่ยวมองหลินจื้อกั๋วด้วยสีหน้าซับซ้อน เธอหันไปหาสมาชิกที่เหลือก่อนจะพูดขึ้นว่า “ออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่านนายพลเป็นการส่วนตัว”

        เทียนหลงและคนอื่นๆ ค่อนข้างจะไม่ชอบใจสถานการณ์แบบนี้แต่พวกเขาจะทำอะไรได้? หลังจากที่เห็นสีหน้าที่ซับซ้อนของหยุนเหมี่ยวกับหลินจื้อกั๋วพวกเขาก็ตัดสินใจที่จะเดินออกไปบ่นอุบอิบข้างนอกแทน

        ในตอนนี้ภายในเต็นท์เหลือเพียงหลินจื้อกั๋ว หยุนเหมี่ยว ฮุ่ยหลิน ฮุยอี และหยางเฉินเท่านั้น

        หยางเฉินกำลังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างช้าๆ ดูท่าแล้วตาแก่นี่จะเป็นปู่ของหลินรั่วซี ดูเหมือนว่าปู่ของเธอและตัวเธอเองจะไม่ค่อยลงรอยกันสักเท่าไร นั่นทำให้เขาคิดไม่ตกว่าจะเผชิญหน้าอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ไหนดี

        การจะเดินกลับไปถามความเห็นจากภรรยาของเขาตอนนี้ ก็ดูจะเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก

        หลินจื้อกั๋วที่ถูกหยุนเหมี่ยวมองด้วยสายตาระมัดระวังก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเศร้าโศก “หยุนเอ๋อร์ นี่ก็ผ่านมาสามปีแล้ว ที่ผ่านมาเจ้าช่างโหดร้ายกับข้านัก เจ้าจะไม่ให้อภัยและไม่ยอมรับข้าเป็นสามีของเจ้าอีกเลยใช่หรือไม่?”

        สามี!?

        หัวของหยางเฉินกำลังมึนงงอยู่ชั่วขณะ หยุนเหมี่ยวเป็นภรรยาของหลินจื้อกั๋ว?! ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องเป็นย่าของหลินรั่วซีด้วยเช่นกัน? แล้วทำไมภรรยาของเขาถึงจากบ้านมากลายเป็นแม่ชีอยู่บนป่าบนเขาอย่างนี้?

        หยุนเหมี่ยวยักคิ้วขึ้น “อดีตนั้นมันผ่านไปแล้ว ข้ากับเจ้าตัดขาดกันมานาน แม้กระทั่งเด็กนี่ก็ไม่ใช่หลานของเจ้าอีกต่อไป เรื่องระหว่างเราไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้ว”

        เมื่อได้ฟังดังนั้นฮุ่ยหลินก็ร้องไห้ออกมา หญิงสาวกล่าวด้วยความคร่ำครวญ “ย่าจะไม่ยอมให้อภัยปู่จริงๆ เหรอคะ? หนูไม่ได้เกลียดปู่และหนูก็รู้ว่าย่าก็ไม่ได้โกรธปู่ขนาดนั้น เรากลับไปเป็นครอบครัวที่มีความสุขอีกครั้งไม่ได้เหรอคะ?”

        “หุบปาก! เด็กอย่างเจ้าจะไปเข้าใจอะไร!” อาจารย์หยุนเหมี่ยวตวาดใส่ฮุ่ยหลินด้วยเสียงดัง “อีกอย่างข้าไม่อนุญาตให้เจ้าเรียกชายคนนี้ว่าปู่!”

        “แต่ย่าบอกว่าหนูสามารถเรียกได้ในที่ส่วนตัว แน่นอนว่าตอนนี้หนูก็ควรเรียกเขาว่าปู่...” ฮุ่ยหลินโต้แย้งด้วยความมั่นใจ

        “ไม่มีแต่!” หยุนเหมี่ยวห้ามนางอย่างเด็ดขาด “เขาไม่สมควรที่จะเป็นปู่ของเจ้า ตอนที่พ่อแม่ของเจ้าตายไปเขาไปอยู่ที่ไหน คนแบบนี้เจ้ายังจะมีหน้าไปเรียกว่าปู่อีกเรอะ!”

        หยุนเหมี่ยวกล่าวด้วยความโกรธแค้นดวงตาของนางแทบจะเป็นสีแดงที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด หยางเฉินค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องได้ทีละน้อย!

        “เกิดอะไรขึ้น? หยุนเหมี่ยวกับหลินจื้อกั๋วเป็นสามีภรรยากัน ส่วนฮุ่ยหลินเป็นลูกหลานของพวกเขาจริงๆ?”

        ถ้าคิดตามที่นางเล่ามา พ่อแม่ของฮุ่ยหลินนั้นประสบอุบัติเหตุ ทำให้เธอต้องมาอยู่กับหยุนเหมี่ยว และนางก็ยังคงโกรธเคืองหลินจื้อกั๋วอยู่?

        หยางเฉินรู้สึกสงสารตัวเองขึ้นมา เขาถูกเมินไปโดยปริยาย

        คนทั้งหมดกำลังถกเถียงปัญหาครอบครัวอยู่ ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือเขายังเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวแปลกๆ นี้อีกด้วย และที่แย่ที่สุดคือก่อนหน้านี้เขายังเกือบโดนฆ่าโดยย่าของภรรยาตัวเองอีก

        แต่อย่างน้อยหลินจี้อกั๋วก็ยังดูรักอดีตภรรยาและหลานสาวทั้งสองของเขามาก

        หยางเฉินหัวเราะขึ้นอย่างโง่งม

        หลินจี้อกั๋วกำลังปวดหัว เมื่อเขาเห็นหยางเฉินยิ้มด้วยความสุข เขาก็หันไปสาปแช่งชายหนุ่มด้วยความโกรธ “เจ้าหนู เจ้ายิ้มอะไร เจ้ากำลังหัวเราะผู้อาวุโสอยู่เรอะ!?”

        “...?” หยางเฉินไม่คิดว่าการที่เขาหัวเราะจะเป็นการกระตุ้นต่อมโกรธของชายคนนี้

        เขาเดินเข้ามาพร้อมกับกลั้นขำไปด้วย “ช่วงนี้สมองผมค่อนข้างผิดปกติ จะเป็นไปได้อย่างไรที่ผมจะมาหัวเราะเยาะคุณได้?”

        หยุนเหมี่ยวเค้นเสียงอย่างเย็นชากล่าวว่า “หลินจื้อกั๋ว! เจ้ามันเป็นกบใต้บ่อน้ำมาหลายปีรึไง หยางเฉินเป็นหนุ่มไฟแรงที่มุมานะมากกว่าเจ้า เขาเป็นคนจัดการต้วนเหรินกับพวกลามะที่เหลือ อีกทั้งยังหยุดยั้งพวกบลูสตอร์มเอาไว้อีกด้วย หากไม่มีเค้า พวกเราก็ไม่อาจรอดชีวิตมายืนอยู่ตรงหน้าเจ้าได้หรอก!”

        หลินจื้อกั๋วกำลังพยายามระงับความโกรธอย่างเต็มความสามารถ เขากล่าวว่า “ข้าได้รับรายงานจากไห่เซี่ยวแล้ว อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่ามันจะถูกยกเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ในครั้งนี้ แต่ก็ไม่อาจจะมาหัวเราะเยาะผู้อาวุโสกว่าได้!”

        “เจ้าคิดว่าตัวเองมีความสามารถพอที่จะทำให้มันก้มหัว? ข้าบอกได้เลยว่าต่อให้แปดพิสดารของเจ้าก็ไม่อาจทำอะไรมันได้!”

        หยุนเหมี่ยวกล่าวปกป้องหยางเฉิน

        หลินจี้อกั๋วกล่าวด้วยรอยยิ้มลึกลับ “หยุนเอ๋อร์ เจ้าอยู่ในหุบเขาผู้ฝึกยุทธ์ของปรมาจารย์ฉู่ซานมานาน ข้าจะขอแนะนำให้เจ้ารู้จักสามีของหลานรั่วซีของเราอย่างเป็นทางการอีกครั้งก็แล้วกัน”

        คำพูดนี้ทำให้หยุนเหมี่ยวและฮุ่ยหลินตกตะลึงทันที นางมีหลานสาวคือฮุ่ยหลินกับหลานสาวอีกคน แน่นอนว่าหยางเฉินไม่ใช่สามีของฮุ่ยหลิน ถ้าเช่นนั้นก็แสดงว่าเขาจะต้องเป็นสามีของ...

        “เจ้าบอกว่า... เจ้าบอกว่า...” หยุนเหมี่ยวดูไม่เชื่อที่หลินจื้อกั๋วพูด มือของนางสั่นสะท้านเล็กน้อย ฮุ่ยหลินรู้สึกแปลกใจกับความลึกลับของหยางเฉิน เธอเริ่มที่จะมองสำรวจเขาอย่างรอบคอบอีกครั้ง

        หลินจื้อกั๋วพยักหน้ากล่าวว่า “เขาเป็นสามีของรั่วซีโดยที่ไม่ถามความเห็นเจ้าแม้แต่น้อย อีกอย่างรั่วซีก็เป็นครอบครัวเชื้อสายตรงที่สืบทอดกันมายาวนานจากข้าและเจ้า ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับ แต่เจ้าสารเลวน้อยนี้ก็ยังคงเป็นสามีตามกฎหมายของหลานเรา!”

        หยุนเหมี่ยวเผยสายตาเย็นชาออกมา นางเยาะเย้ยหลินจื้อกั๋วด้วยความสมเพช “หลินจื้อกั๋ว ดูเหมือนนี่จะเป็นแผนการเกี่ยวดองของเจ้าสินะ ดูท่าเจ้าคงจะวางแผนนี้มาอย่างยาวนานโดยไม่บอกข้า เจ้านี่มันชั่วช้าเสียจริง”

        “ข้าสาบานว่าไม่ได้ทำ” หลินจี้อกั๋วแก้ตัว

        เมื่อเห็นว่าหลินจื้อกั๋วปฏิเสธ นางก็เริ่มสงสัยเรื่องนี้ขึ้นมาทันที คนอย่างหลินจื้อกั๋วนั้นเป็นลูกผู้ชายพอที่จะกล้ายอมรับ แต่หนนี้เขากลับปฏิเสธว่าไม่ได้วางแผนใดๆ ขึ้นมา

        “เจ้าไม่ได้วางแผนไว้จริงๆ?” หยุนเหมี่ยวถาม

        หลินจื้อกั๋วมองหยางเฉินด้วยสายตาทิ่มแทง “ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป” เขาเค้นเสียงอย่างเย็นชา “ลองบอกมาซิ ว่าเจ้าทำอะไรกับหลานสาวของข้า!”        

        เมื่อหยางเฉินเห็นว่าหยุนเหมี่ยวและหลินจื้อกั๋วหันมาหาเขาด้วยสีหน้าต้องการคำตอบ

        ชายหนุ่มได้แต่เพียงร่ำร้องในใจอย่างขมขื่นเท่านั้น “มันก็ไม่มีอะไรมาก วันนั้นผมไปเจอรั่วซีที่บาร์แห่งหนึ่ง ดูเหมือนว่าเธอจะกำลังเศร้าใจอยู่ หลังจากนั้นผมก็เข้าไปทักทายเธอและดูเหมือนว่าเธอจะเมาไม่ได้สติ หลังจากนั้นก็อย่างที่พวกคุณรู้กันนั่นแหละ...”

        “หมายความว่าไง? ที่รู้ๆ กันหมายถึงอะไรเหรอ?” ฮุ่ยหลินถามด้วยความสับสนและไร้เดียงสา

        แต่หยุนเหมี่ยวรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างคนทั้งสอง นางผ่านร้อนผ่านหนาวมามากทำไมจะไม่รู้ว่าชายหนุ่มหมายความว่าอย่างไร?

        นางดึงกระบี่ที่ห้อยอยู่ตรงเอวออกมาชี้ไปที่หยางเฉินด้วยความโกรธแค้น “เจ้าสามารถเข้าใจคัมภีร์บ่มเพาะจิตกำเนิดชีพถึงขั้นที่แปด แต่กลับไม่มีความยับยั้งชั่งใจในเรื่องกามารมณ์เนี่ยนะ?!!”

        “นี่... อาจารย์หยุนเหมี่ยว คุณต้องเข้าใจว่ามันเป็นธรรมชาติของผู้ชาย วันนั้นผมก็เข้าบาร์เพื่อไปหาผู้หญิงมานอนด้วย ใครจะไปรู้ว่าเป็นเธอล่ะ อีกอย่างยิ่งเป็นรั่วซีด้วยแล้วใครมันจะไปทนไหวกัน!” หยางเฉินเริ่มที่จะพูดแก้ตัว

        “อะไรนะ!?” หลินจื้อกั๋วจ้องมองหยางเฉินด้วยความโกรธอีกคน “สารเลวน้อย! เจ้ากำลังจะบอกว่าที่เจ้ากับเธอกลายเป็นสามีภรรยาก็เพราะความมึนเมา!?”

        “ไม่ใช่ไม่ใช่... คุณสุภาพบุรุษวัยชรา ตัวผมเป็นผู้บริสุทธิ์นะ!” หยางเฉินกล่าว

        “เจ้าเนี่ยนะเป็นผู้บริสุทธิ์ บริสุทธิ์กับผีน่ะสิ!?” หยุนเหมี่ยวเอ่ยเสียงแข็ง

        ถึงแม้หยางเฉินจะมีร้อยปากก็ไม่อาจแก้ตัวได้ เขาทำได้แต่เพียงยิ้มอย่างขมขื่นเท่านั้น

        แต่ตอนนั้นเองหลินจื้อกั๋วเอ่ยขึ้นมาอย่างประหลาดใจ “เดี๋ยวก่อน เจ้าว่าอะไรนะ? หยางเฉินสามารถใช้คัมภีร์บ่มเพาะจิตกำเนิดชีพได้?!”

        หลินจื้อกั๋วถามด้วยความตกใจ หยุนเหมี่ยวค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น นางมองมาที่เขาอย่างลึกซึ้ง “เจ้าเด็กนี่สามารถใช้วิชาบ่มเพาะจิตกำเนิดชีพได้ นอกจากนี้ยังอยู่ในขั้นที่แปด ซึ่งนั่นหมายความว่าหยางเฉินเป็นศิษย์สืบทอดของพี่ใหญ่!”

        หลินจื้อกั๋วรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า

        ฮุยอีที่อยู่ด้านหลังเขายังคงนิ่งเงียบแต่ก็ไม่สามารถปิดบังใบหน้าที่ดูตื่นตระหนกเอาไว้ได้

        “พี่ซ่ง... พี่ใหญ่ซ่งเป็นอย่างไรบ้าง?” หลินจี้อกั๋วถาม

        หยุนเหมี่ยวเงียบก่อนจะพูดกับฮุ่ยหลิน “ฮุ่ยหลิน เจ้าจงเล่าให้ตาเฒ่านี่ฟังซะ”

        ฮุ่ยหลินหันไปหาหลินจี้อกั๋วก่อนจะเอ่ยขึ้น “คุณปู่...”

        เธอเปลี่ยนคำเรียกของเขาด้วยความเฉลียวใจอีกครั้งอีกครั้ง “ท่านนายพล หยางเฉินได้เล่าว่าผู้อาวุโสซ่งนั้นหลายปีที่ผ่านมา...”

        ภายใต้การอธิบายของฮุ่ยหลิน เธอพยายามเป็นอย่างมากที่จะบังคับไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

        “พวกเราช่างไร้ความยุติธรรมต่อพี่ใหญ่ นั่นเป็นเหตุให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมา” หลินจื้อกั๋วกล่าวด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว

        หยุนเหมี่ยวนั้นเจ็บปวดจิตใจไม่แพ้ฮุ่ยหลิน นางค่อยๆ ลืมตาที่เต็มไปด้วยหยดน้ำก่อนจะกล่าวขึ้นมา “สิ่งที่เราทำได้คือการเคารพการตัดสินใจของพี่ใหญ่ซ่งเท่านั้น ไม่ว่าจะสำนึกผิดมากเท่าไร เขาก็ไม่อาจกลับมาได้ อีกอย่างหยางเฉินก็ถือเป็นศิษย์สืบทอดของพี่ใหญ่ เราควรจะชดเชยความผิดส่วนนี้ด้วยการยอมรับเขาเข้ามาในบ้าน...”

        “ยอมรับ ยอมรับอย่างไร?” หลินจี้อกั๋วมองหยุนเหมี่ยวด้วยความงุนงง

        หยางเฉินเองก็ไม่เข้าใจสิ่งที่หญิงสาวต้องการจะสื่อเช่นกัน

        หยุนเหมี่ยวยกยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุขก่อนกล่าวขึ้นมา “ข้าจะให้ฮุ่ยหลินเป็นภรรยาของหยางเฉินอีกคน!”