ใน่เวลาที่แนวหน้าได้กลับมาถึง และทำการรักษาตัวตลอดจนพักผ่อนนี่เอง พวกมันที่เหลืออยู่ก็ยังก้าวเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด
“ะเิแบบส่งสัญญาณ ทำงานได้ตามปกติสินะ”
ร้อยโทโรวัน พูดขึ้นมาระหว่างอยู่บนกำแพงใกล้ๆ ประตูทางเข้าของกำแพงชั้นนอก
“อืม” พันตรีอาเซเลีย ตอบกลับ
ะเินี่ใช้หลักการคล้ายๆ ซิมการ์ด ซึ่งติดไว้ที่ตัวรับสัญญาณตามวงจรที่ตั้งไว้ แล้วพอส่งข้อความไป มันจะะเิได้นั่นเอง
“คงจะถ่วงเวลาได้สักพักใหญ่ๆ เลย”
“ใช่ แต่ตอนนี้เราต้องจัดการพวกที่อยู่ตรงหน้าก่อน”
“คัลทิสทสินะ พันตรีอาเซเลีย”
“ใช่ พวกวอล์คเกอร์ทั่วไป ถึงจะมาเยอะมาก แต่แค่นี้ กำแพงเรารับมือได้อยู่แล้ว แต่พวกคัลทิสท มันต่างออกไป”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลีย งอมาด้านหน้าอย่างหดหู่ใจ
ใช่…เป็ไปตามที่บอสพูดเลย พวกมันยิงไกลได้ นั่นหมายถึงจะสามารถยิงพวกบนกำแพง รวมไปถึงอาจจะเจาะกำแพงบางส่วนได้ด้วยซ้ำ
“งั้นเดี๋ยวฉันลงไปตรวจสอบคนเจ็บสักพัก แล้วค่อยไปหาคุกกี้กิน”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลีย เด้งเป็จังหวะ ชะ ชะ ช่า
“ร้อยโทโรวัน ฝากด้วย” พันตรีอาเซเลียค่อยๆ เดินออกไป
“รับทราบ…”
ตึก ตึก ตึก มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นบนกำแพง สาวน้อยผมสั้นสีฟ้าบลูเบอร์รี่ด้านนอก ด้านในสีม่วงอ่อน ยาวถึงบ่า พร้อมถักเปียยาวมาแขนหนึ่งเส้น และยังมีหูและหางเหมือนกับสหายเลนทิล ซึ่งเป็คนสนิดของ ร้อยโทโรวัน
“ร้อยโทโรวันค่ะ พวกเราเตรียมอาวุธเรียบร้อยแล้วค่ะ”
“ดี ขอบใจมากโรม่า”
ตอนนี้ ถึงเวลาของพวกเราแล้ว อาวุธที่จะสยบพวกมันได้อยู่ในนี้แล้วสินะ
“วิงคเอาท (Winkout) สินะ”
ปืนนี้ วิงคเอาท (Winkout) เป็ปืนสไนเปอร์ไรเฟิลที่พัฒนามาโดยกองทัพ ลำกล้องยาว สีดำเงา ไม่หนักมาก และสามารถยิงะุได้หลายขนาดอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้พวกเรามีเหลือแค่ะุคอขวดเรียวยาวเท่านั้น
“ถ้าเป็เ้านี้ เจาะหัวพวกคัลทิสทแบบนัดเดียวจอดได้แน่นอน”
“ตอนนี้ ได้แจกจ่ายให้หน่วยของเรา ทั้ง หนึ่งร้อยสิบเอ็ดคน หมดแล้วค่ะ”
“เรามีเหลืออีกกี่กระบอก โรม่า”
“ประมาณ ยี่สิบห้าสิบกระบอกค่ะ”
มีเหลือก็จริงอยู่ แต่ปืนสไนเปอร์ไรเฟิลแบบนี้ ไม่ใช่ใคร ก็ถือได้ซะด้วยสิ ต้องใช้ความอดทน และต้องรู้จังหวะการยิงอีก จะให้คนในหน่วย ที่ไม่คุ้นชินมาใช้ ก็อาจจะยากอยู่ แถมทหารใหม่นี่ยิ่งแล้วเลย ไม่มีคนที่ถูกฝึกมาเพื่อใช้ไอ้นี่เลยด้วยซ้ำ
“แล้วะุล่ะ”
“ราวๆ สามพันห้าร้อยนัดค่ะ”
“แย่เลยแฮะ งานหนักนะเนี่ย”
ะุเหลือน้อยกว่าที่คิด เพราะส่งไปช่วยเมืองอื่นสินะ
“พวกเรา ประจำที่พร้อมหมดแล้วสินะ”
จะให้หน่วยอื่นมาช่วยยิงดีไหม…ไม่สิ มันเสี่ยงเกินไป หน่วยอื่นชอบการโจมตีระยะใกล้มากกว่า ความไม่คุ้นชิน น่าจะทำให้เราเสียะุเปล่าๆ ไป อย่าเลย
ส่วนหน่วยของ ร้อยโทเมอร์เทิล เองก็เหนื่อยอยู่ด้วยสิ
“ค่ะ ตอนนี้ทั้งพลชี้เป้า ทั้งสไนเปอร์ และผู้ช่วยที่อยู่หลังใบบังป้อมตามกำแพง ช่องยิง ป้อมค่ายทั้งใน และนอก พร้อมหมดแล้วค่ะ”
“โอเค งั้นก็…”
ฉัน หยิบปืนวิงคเอาทขึ้นมาแล้ว เดินไปยังใบสอแถวกลางกำแพง แล้วก็…
“ถึงเวลาบรรเลงเพลงของเราแล้ว ถ้าอย่างนั้น ก็เริ่มเลยก็แล้วกัน”
ตอนนี้สไนเปอร์ทุกคนประจำที่แล้ว ตามกำแพง หลังใบบังป้อม ในกำแพงที่มีรูช่องยิง และป้อมค่าย กำลังรอ รอให้พวกคัลทิสท์เข้ามาใกล้ เข้ามาใกล้กว่านี้
สนามรบบนกำแพงนี้ เงียบเชียบลง ลมมาทางขวาอย่างเบาบาง เสียงนกร้อง ตอนนี้ได้ยินแต่เสียงของทหารในกำแพงชั้นใน และเสียงฝีเท้าของมัน เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นของคัลทิสท มันตัวใหญ่กว่า เสียงเลยดังกว่า ตอนนี้ มันอยู่ในสนามรบของพวกเราแล้ว
“มีประมาณ หกร้อยตัวครับ”
หน่วยลาดตระเวนประกาศข้อมูลออกมาแล้ว หกร้อยตัวนี่เป็ คัลทิสท สินะ ถ้าใช้นัดละตัวได้ก็คงจะดีไม่น้อย และ
เพราะ เป็ศัตรูแนวหน้าสินะ เลยยังมีไม่มาก พวกที่เหลือบางส่วนเอง ก็น่าจะโดนกำแพงไฟ ไม่ก็ยังมาไม่ถึง เอาละ…
“12 นาฬิกา หนึ่งกลุ่ม หนึ่งพันห้าร้อยเมตร ชุดสีแดง”
“10 นาฬิกา สองกลุ่มติดกัน หนึ่งพันเจ็ดร้อยเมตร”
“1 นาฬิกา สองกลุ่มติดกัน หนึ่งพันสามร้อยห้าสิบเมตร ชุดลายทางสีฟ้า”
พลชี้เป้าเริ่มบอกเป้าหมายแล้วสินะ
3...2…1
“คอนบริโอ…”
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ เสียงปืนดังขึ้นเล็กน้อย ตัวเก็บเสียงชั้นยอดทำให้เสียงหายไป พวกมันจะระบุเราได้ยากขึ้น ถ้าเป็ปกติจะเสียงดังสนั่นมาก ถึงคนที่ถูกยิงจะไม่ได้ยินเสียงก็ตาม เพราะความเร็วของะุนั้นไปเร็วกว่าเสียง เสียงจึงจะได้ยินหลังจากที่โดนเป้าไปแล้วนั่นเอง
ะุเรียบๆ ได้พุ่งหมุนควงสว่านออกไปตามลำกล้อง พุ่งตัดผ่านอากาศไวกว่าเสียง ไปยังชิ้นผ้าเนื้อเน่าเฟะ แล้วทะลุเข้าไป ผ่านสมองที่ไร้สีสัน เจาะผ่านกระดูก แล้วแฉลบเล็กน้อย
จากนั้น หัวของมันก็ะเิ เหมือนแตงโมถูกตีที่ชายหาดหน้าร้อน เืสาดกระเซ็นไปทั่วเหมือนน้ำพุ ร่างที่ไร้หัวค่อยๆ ล้มลงคุกเข่า แล้วค้างแบบนั้นไปกับพื้น
โอ้ ทำได้ดีนี่ทหาร ะุพุ่งออกไปเป็ระยะๆ ยิงแล้วก็หลบ สลับไปมา พวกมันเหมือนจะไม่รู้ตัว…ไม่สิ มันไม่สนใจด้วยซ้ำกับพวกที่ล้มลงไป
“ยืนยันการสังหาร”
“ซ้าย สองเมตร”
โอเค ดี…ดูเหมือนทุกคนจะยังมีสมาธิอยู่ ถึงจะพลาดบ้าง แต่ก็ยังโอเคอยู่ ว่าแต่ว่า พวกมันจะเริ่มตอบโต้ตอนไหนกันแน่นะ ยังไม่ยิงกลับนี่ รู้สึกไม่ชอบมาพากลเลย
ฟุ่บ ฟุ่บ
“ยืนยันการสังหาร”
หืม…สหายโรม่า นี่ยิงแม่น และรวดเร็วดีจัง กลับไปให้ลองใช้สไนเปอร์ไรเฟิลต่อต้านวัตถุดีไหมเนี่ย
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ะุปืนได้พุ่งเข้าหัวพวกคัลทิสท จนล้มลงไปมากมาย ค่อยๆ เก็บไปทีละตัว สองตัว เดี๋ยวก็หมดเองน่า กำแพงเพลิงก็ยังอยู่ดี วอล์คเกอร์ก็ค่อยๆ เข้ามาช้าๆ
วอล์คเกอร์ค่อยๆ เดินมาแล้ว
จะถึงแล้ว…
ตึง…
เสียงนั่นดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบ เป็เสียงของวอล์คเกอร์ตัวหนึ่ง เดิน เดินมาชนกับประตูชั้นนอกของเมืองนี้ แล้วเสียงนั้นก็เลือนหายไป…
“แย่ล่ะสิ…”
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ
“ยืนยันการสังหาร”
ลางสงหรณ์ไม่ดีเลยแฮะ…
จู่ๆ พวกคัลทิสททั้งหมด ก็ยกมือขึ้นทำท่าคล้ายๆ ท่าปางประทานอภัยของพระพุทธรูป เืเริ่มไหลรินร่วงหล่น แล้วจับตัวที่กลางฝ่ามือ จากก้อนกลมๆ ก้อนใหญ่ ค่อยๆ เล็กลงเหลือเพียงขนาดเท่าลูกแก้ว แล้วจากนั้นก็..
ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว
สายเืขนาดเล็ก พุ่งเป็ทางยาวด้วยความเร็วสูง มายังบนกำแพงของปราสาทนี้
“หมอบ”
!?
ตูม ตูม ตูม กำแพงถูกยิง เจาะทะลุไปข้างในแล้วสายเืก็หยุดลง ใบบังป้อมบางอันก็พังเป็เศษๆ บางอันก็มีรูถูกเจาะ ฝุ่นกระจายเล็กน้อย มีใครเป็อะไรบ้างไหม
“ทางนี้ โดนยิงครับ…”
“กำลังย้ายจุดยิงค่ะ”
อ่า…แย่ละสิ อุตส่าห์หวังว่ามันจะไม่โต้กลับแท้ๆ แย่จังแฮะ พวกแนวหน้านั่น ก็คงเจอแบบนี้สินะ งั้นพวกเราเอง ก็ต้องสู้ไม่ถอยบ้างแล้ว
โรม่า หยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา
“ทั้งหมดเตรียมตัวให้ดี คัลทิสทโต้กลับมาแล้ว พวกมันก่อนจะยิงต้องเตรียมตัวสักพักนึง หาจังหวะ เด็จหัวมันซะ”
“ครับ/ค่ะ”
หืม…เริ่มที่จะยกมือยิงรอบต่อไปแล้วสินะ
“ร้อยโทโรวันครับ 11 นาฬิกา สามกลุ่มแถวตอนเรียงสาม หนึ่งพันหนึ่งร้อยห้าสิบเมตร”
“โอเค…”
ร้อยโทโรวัน หลังจากระบุตำแหน่งได้แล้ว กดลั่นไก อย่างรวดเร็ว และแม่นยำ ะุพุ่งทะลุคัลทิสทตัวแรกแล้วทะลุไปยังตัวข้างหลังด้วย
“ยืนยันการสังหาร”
“ร้อยโทโรวัน สุดยอดไปเลยค่ะ”
“มันจะยิงแล้ว โรม่า”
เืที่ฝ่ามือมัน เริ่มเล็กลงแล้วสินะ
“หลบ”
ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว
มันยิงกลับมาเยอะเลย แจ้งขอโล่สักหน่อยดีกว่า
“โรม่า แจ้งขอหน่วยป้องกันที”
“ค่ะ” สหายโรม่า หยิบอุปกรณ์สื่อสารอีกแบบขึ้นมา แล้วแจ้งไปยังอีกหน่วยหนึ่ง ในขณะที่ ร้อยโทโรวันกำลังยิงสวนกลับไป
“หน่วยป้องกัน เสริมกำลังด้วยค่ะ” โรม่าแจ้งไปยังหน่วยป้องกัน
“รับทราบครับ”
หลังจากนั้นผ่านไปสักพักหนึ่งก็มีเสียงดังขึ้น…
ตึก ตึก ตึก หน่วยป้องกันวิ่งมาพร้อมกับโล่อันใหญ่ โล่พวกนี้กันได้อยู่หมัดแน่
“มาแล้วครับ”
“ฝากป้องกันด้วยนะคะ”
หน่วยป้องกันเริ่มยกโล่มากันข้างหน้าแล้ว ถ้าสไนเปอร์อย่างพวกเราหาจังหวะดีๆ ได้ละก็ สวนกลับได้แน่
ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว
“มันยิงมาแล้วครับ” พลชี้เป้าพูดขึ้นมา
“หลบ”
ตึง ตึง ตึง เสียงะุสายเืกระทบโล่ โล่ไม่เป็อะไรมากเท่าไหร่ มีรอย แต่ว่า ะุนั่นก็พุ่งมาแรงจนเท้าขยับจากจุดเดิมเล็กน้อยเลย
“แย่ละสิ”
ตูม ตูม ตูม กำแพงถูกเจาะเยอะขึ้น มันไม่ได้เล็งแค่พวกเราสินะ แบบนี้แย่แน่ๆ ถึงจะเสริมเหล็ก เสริมไม้ ปรับปรุงไปก็เถอะ แต่ถูกยิงรัวๆ แบบนี้ กำแพงมีหวังทลายลงได้
และในจังหวะนั้นเอง หลังจากสายเืพุ่งผ่านไป สหายโรม่า หยิบวิงคเอาท ชักปืนยิงสวนกลับไปอย่างสวยงาม ว้าว…เข้าเต็มหัวเลยแฮะ
ฟุ่บ ฟู่ว ฟุ่บ ฟู่ว ฟุ่บ ฟู่ว เสียงยิงสลับไปมาดั่งโน๊ตเพลงที่บรรเลงขึ้นลงเป็จังหวะสลับไปมา
“หืม…”
เืพุ่งตรงมายังที่ที่ สหายโรวันหลบอยู่
แต่ว่า ร้อยโทโรวัน กลิ้งหลบอย่างรวดเร็ว มือจับปืนแน่น แล้วกลับมาท่าเดิม จากนั้นก็…
“11 นาฬิกา หนึ่งตัว หนึ่งพันห้าสิบเมตร”
ฟุ่บ ร้อยโทโรวัน ยิงกลับอย่างรวดเร็วหลังจากจบเสียงของพลชี้เป้า
“ยืนยันการสังหาร”
“ขะ ขอโทษครับ พอดีมองไม่ทันน่ะครับ”
“ไม่เป็ไรน มีสมาธิหน่อย สไนเปอร์ฝากชีวิตไว้ กับโล่อย่างคุณอยู่นะ”
“ครับ” ทหารถือโล่กลับมาตั้งมั่นใหม่แล้ว ดีๆ
“เหลือประมาณ…สองร้อยตัวครับ”
“ได้ยินแล้วนะ เหลือแค่หยิบมือเท่านั้น คนละนัดน่าจะพอ” ร้อยโทโรวัน ประกาศจากอุปกรณ์สื่อสารของตนไปยังสไนเปอร์ทุกคน
“ค่ะ ร้อยโทโรวัน”
“ครับ/ค่ะ”
เอาล่ะ พลชี้เป้า กำลังสื่อสารกันเอง กำลังกระจายกันว่า ใครจะเอาฝั่งไหนกันสินะ ดังนนี้ตอนนี้ ก็แค่รอ…
“2 นาฬิกา หนึ่งตัว หนึ่งพันยี่สิบห้าเมตร”
ได้เวลาปิดฉากรอบแรกแล้ว…สายตามองผ่านไปยังกล้อง นิ้วมือที่อยู่ในไกพร้อมกด หายใจแ่ลง จนกระทั่งหยุดลง ตาไม่กระพริบ สายลมหยุดนิ่ง มันกำลังมาแล้ว…มาแล้ว…นิ้วมือค่อยๆ กดลงไปอย่างนุ่มนวลและ…ฟุ่บ
คัลทิลท ที่เหลือค่อยๆ ล้มลงอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้…ไม่มีเหลือแล้ว เหลือแต่วอล์คเกอร์ธรรมดาที่มาถึงประตูหลายหมื่นตัว…ไม่สิ อาจจะถึงแสนก็ได้ละมั้ง แต่ด้วยกำลังของมันที่ไม่สามารถดันพังกำแพงได้ ด้วยจำนวนที่น้อยเกินกว่า จะทับถมมาจนถึงข้างบน พวกเราก็ยังปลอดภัยดี
“ยืนยันการสังหาร”
“ยืนยันการสังหารครับ”
“ยืนยันการสังหารค่ะ”
ฟู่ว…เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของ สไนเปอร์ คนชี้เป้า และหน่วยป้องกัน ดังขึ้น ความกดดันหายไปแล้ว ศัตรูของเราตายหมดแล้วละ
“โอเค จบงานแล้ว มีใครเป็อะไรบ้างไหม? โรม่า”
“กำลังตรวจสอบค่ะ”
“หน่วยลาดตระเวน ฝากเฝ้าต่อไปที พลัดเวรกันคนละ สามสิบนาที”
“ครับ/ค่ะ”
ฉัน เดินตามกำแพงต่อไปอีกเล็กน้อย ตรวจสอบว่ากำแพงเสียงหายแค่ไหนกัน
อืม…ถูกเจาะเป็รูเยอะอยู่เหมือนกัน ใบบังเองก็เสียหายเยอะพอสมควร เศษหินเศษอิฐร่วงกราว รอยแตกลุกลามเล็กน้อย ไม่ถึงกับแย่ แต่ก็ไม่ถึงกับวางใจได้ขนาดนั้น
“หน่วยเก็บกวาด ฝากทำความสะอาดคราบเื และซ่อมแซมเท่าที่จะทำได้ด้วย”
“ครับ/ค่ะ”
เอาล่ะ ไปรายงานบอสก่อนละกัน ฉันค่อยๆ เดินตามกำแพงชั้นนอกไปจนถึงบันได้และก็มีเสียงพูดขึ้นมา
“ร้อยโทโรวัน ค่ะ มีรายงานมาแล้วค่ะ”
“ว่ามา”
“สไนเปอร์ของเรา ไม่มีการเสียชีวิต าเ็ สี่คนค่ะ ถูกยิงที่หัวไหล่สองคน และอีกสองคนถูกใบบัง ถล่มลงมาทับาเ็ค่ะ”
“อือ ขอบคุณที่รายงาน”
“ค่ะ”
สี่คนเหรอ…เสียหายในจำนวนที่พอจะรับได้อยู่หรอก แต่สองคนที่ถูกยิง ถ้าไม่ติดเชื้อก็คงจะดี
“โรม่า ไปหา พันตรีอาเซเลียแล้วก็…ไปหาอะไรกินกันดีกว่า”
“ค่ะ ร้อยโทโรวัน”
เอาเถอะ ถือเป็ผลงานที่น่าพอใจ ใช้ได้อยู่ กำจัดพวกคัลทิสทได้หมดก่อน ที่ดวงตะวันจะตกดินได้ แค่นี้ก็สบายใจไปอีกสักพักแล้ว
——————————
หลังจากที่เดินมาถึงแล้ว ตอนนี้ทหารหลายรายกำลังพักผ่อนอยู่ บ้างก็กินอาหาร บ้างก็นั่งเล่นไพ่กัน บ้างก็ขัดปืน แล้วที่ตรงนั่นก็เจอกับ…
“โอ้ พันตรีอาเซเลีย เมอร์เทิล”
“เหนื่อยหน่อยนะคะ โรวัน”
“เรียบร้อยแล้วสินะ”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลีย เด้งเป็รูปเครื่องหมายคำถาม
“อ่า เรียบร้อยแล้ว คัลทิสทหมดแล้ว ในระลอกนี้ ไฟเอง ก็ยังลุกโชติ่ดีอยู่”
“เป็ข่าวดีเลยนะคะ พักทานของหวานกันก่อนค่ะ”
“ใช่ น้ำตาล เป็ของจำเป็นะ จำเป็มากๆ” พันตรีอาเซเลียพูดขึ้นมา เสียงเหมือนคนชอบของหวานเลย หาข้ออ้างเพื่อกินของหวานหรือเปล่านะ
ร้อยโทโรวัน มองไปยังมือของพวกเราทั้งสองคน มีถ้วยขนาดเหมือนโหลปลาทองอยู่
ตอนนี้ พันตรีอาเซเลีย และฉัน กำลังกินไอศกรีมกันอยู่ บอสเลือกรส คุกกี้แอนด์ครีม คุกกี้น้ำผึ้ง คุกกี้เนยเค็มคาราเมล คุกกี้ช็อกโกแลต คุกกี้แบบสเปคคูลอส (Speculoos/Speculaas) * มีแต่คุกกี้ทั้งเลยค่ะ จะคุกกี้ลัฟเวอะไปถึงไหนค่ะนั่น
ส่วนของฉัน เป็รวมรสชาติ หลากหลายสีสัน หลากหลายรส เหมือนสายรุ้งเลยล่ะคะ
“อืม…โรม่า ช่วยไปตักไอศกรีมให้ทีสิ”
“ค่ะ ร้อยโทโรวัน เอารสอะไรดีคะ?”
“ขอรัมเรซิ่น กับวานิลลา”
“รับทราบค่ะ”
——————————
*คุกกี้แบบสเปคคูลอส (Speculoos) เป็ รสชาติที่นำบิสกิตเครื่องเทศสไตล์เบลเยี่ยม หรือเนเธอร์แลนด์ที่มีความหอมของอบเชย และน้ำตาลทรายแดง มาผสมกัน
สหายโรม่า เดินไปยังจุดตักไอติมที่อยู่ข้างใน
“พันตรีอาเซเลีย นับั้แ่ที่พวกมันมา ตอนนี้ผ่านมาแล้วกี่ชั่วโมง”
“ราวๆ ห้าชั่วโมง”
“ไฟน่าจะถ่วงได้อีกสักพักใหญ่ๆ สินะ”
“ค่ะ เรายังสามารถสร้างกำแพงเพลิงได้อีกสองชั้นเลยนะคะ แบบนี้ น่าถ่วงเวลาจนสามารถอพยพออกไปได้ก็ได้ค่ะ”
“คอยเด็จหัวพวกคัลทิสทไม่ให้ยิงกำแพงก็พอแล้ว”
“ใช่”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียหมุนไปมาเหมือนใบพัดเฮลิคอปเตอร์ เหมือนกำลังกังวลอะไรบางอย่าง
“ตอนนี้ก็พักก่อนเถอะคะ โรวัน”
“อ่า” ร้อยโทโรวัน นั่งลงข้างๆ ฉัน และบอส รอคอยการมาถึงของไอศกรีมที่สั่งไป พลางคุยกัน ทั้งแผนการ คนเจ็บ รวมถึงสิ่งที่ควรจะทำต่อไป…
และในขณะเดียวกันนั่นเอง
สหายโรม่า เดินมาถึงหน้าตู้ไอศกรีมแล้ว ที่นี่เป็แบบเลือกรสเองได้ จะมีคนตักเป็ลูกกลมๆ ขนาดเท่ากำปั้น
“เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า โรม่า เอารสอะไรดี?”
เสียงน่ารักๆ ดังขึ้น นั่นเป็เสียง สหายไนเจลล่านั่นเอง ที่กำลังยืนตักไอศกรีมให้ทหารคนอื่นอยู่ พร้อมๆ กับอีกหลายคนที่มาช่วยกัน
“ค่ะ ร้อยโทโรวัน ขอให้ฉันมาเอาของหวานไปให้น่ะคะ”
“เอารสอะไรดี รสอะไรดี?”
“รั่มเรซิ่น กับวานิลลา อย่างละสิบลูกค่ะ” สหายโรม่า พูดออกไป พลางคิดว่า อย่างละสิบลูกน่าจะพอดี สำหรับร้อยโทโรวัน
“โอเค เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
สหายไนเจลล่า ตักไอศครีมขึ้นมาทีละลูก ทีละลูก ใส่ชามใหญ่ทรงกลมเหมือนอ่างปลาทอง
“ท็อปปิ้งล่ะ เอาอะไรดี?”
“มาร์สเมโล่ กับซอสช็อกโกแลตค่ะ”
สหายไนเจลล่า หยิบขวดซอสช็อกโกแลตมา แล้วบีบอย่างสุดแรง ซอสหอมหวานสีดำอ่อนๆ ค่อยๆ ไหลเยิ้มลงบนไอศครีมเย็นๆ
“ได้แล้วจ้า แล้ว โรม่า ละ เอาอะไรไหม?”
“นั่นสินะคะ ขอดูก่อนนะคะ…” สหายโรม่า ยืนคิดอยู่ จะทานอะไรดีนะคะ หลายรสชาติแบบนี้ อากาศร้อนแบบนี้ด้วย…
“โอ้ส นึกว่าใคร ที่แท้ก็ โรม่า เองเรอะ มาหาของหวานกระแทกปากเหมือนกันสินะ”
มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลัง
“ค่ะ เลนทิล”
เสียงของ สหายเลนทิล ดังขึ้น แล้วเดินเข้ามาใกล้
“ระวัง ยัยหัวฟ้านี่ด้วยละ มันชอบทำอะไรแปลกๆ เป็บ้าเลย”
“เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
“คุณเป็คนทำของหวานในวันนี้ด้วยสินะคะ? ไนเจลล่า”
“ถะ ถะ ถูกต้องนะค้าาาาาาาาาาาา”
สหายไนเจลล่า เชิดหน้า กางอกเอามือเท้าสะเอวทั้งสองข้าง ยิ้มแป้นปากแมวอย่างภูมิใจ
“แกสั่งไปหรือยังเนี่ย?”
“ยังค่ะ เชิญก่อนได้เลย”
“รสที่นำเสนอในวันนี้เลยคือ ไอสกรีมรสพิซซ่า เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
“เห…น่าลองดีนี่หว่า ขอเจ็ดลูก แล้วก็วานิลลาสาม สตรอว์เบอร์รี่ แปด ท้อปปิ้งด้วยเกล็ดน้ำตาลลูกปัดเรนโบว์ และน้ำผึ้ง”
“โอเค เดี๋ยวแถมรสปูอัดให้ด้วย”
“ไม่ได้ขอโว้ย ไอ้บ้า ไม่ต้องใส่มาเลยนะ”
สหายไนเจลล่า ตักให้แบบไม่สนใจ
“ดิฉันขอ ช็อกโกแลต สามลูก มะนาวสี่ลูก ท็อปปิ้งด้วยเกล็ดน้ำตาลเรนโบว์ไรช์ แบบคลุมมิดไอศกรีมค่ะ”
“ได้เลยจ้า”
สหายไนเจลล่า ตักไอศกรีมเสร็จแล้ว ตอนนี้กำลังโรยเกล็ดน้ำตาลลงไป ในภาชนะที่เหมือนอ่างปลาทองนั่น ใส่เรนโบว์ไรช์ลงไป ค่อยๆ สูงขึ้น สูงขึ้นอีก สูงขึ้นอีก จะถึงปากโถแล้ว…เลยแล้ว…ยัง ยัง ยังโปะไม่หยุด ใส่เข้าไปอีก ใส่อีก จนตอนนี้สูงกว่าภาชนะนั่นราวๆ หนึ่งฝามือเห็นจะได้
“เสร็จแล้วจ้า เชิญเลย โรม่า”
“ขอบคุณมากค่ะ” ตาสหายโรม่า เป็ประกาย กองเรนโบว์ไรช์พูนๆ นี่มันช่างเติมเต็มความฝันในวัยเด็กได้ดีจริงๆ
“ทานให้อร่อยน้าาาาาาา” สหายไนเจลล่า โบกมือลา
ทั้งสอง เดินออกมา ในมือของ สหายโรม่า มีไอศกรีมอยู่ทั้งสองมือ และสหายเลนทิล ก็เดินพร้อมกอดถ้วยไอศกรีมมาด้วยเหมือนกัน
“แม่ง…มันแถมไอศกรีมรสปูอัดมาให้จริงๆ ด้วยว่ะ”
“ค่ะ ลองเอาไปแบ่งให้คนในหน่วยดูสิค่ะ”
“นั่นสินะ”
ตึก ตึก ตึก…หืม กลับมาแล้วสินะคะ สหายโรม่า มาพร้อมไอศกรีมในมือ ว่าแต่ สิ่งที่กองพูนๆ จนล้นถ้วยนั่น มันอะไรกันค่ะนั่น เรนโบว์ไรช์เหรอค่ะ เยอะจนถมที่ได้เลยนะคะ สหายเลนทิล เองก็มาด้วย มาพร้อมกับ…ไอศกรีมสีเหลือง ขาว แล้วเหมือนมีก้อนเนื้อนั่น มันรสอะไรกันแน่นะ?
“นี่ค่ะ ร้อยโทโรวัน”
“อ่า…ขอบใจ”
ร้อยโทโรวัน ตักไอศกรีมเข้าปาก
“อืม…หวานลงตัวดีจังแฮะ คนทำเ้านี่ คงเก่งน่าดูเลย”
“ใช่ค่ะ ไนเจลล่า น่ะนะ เก่งในเื่แบบนี้แหละค่ะ”
แต่เื่อื่น…ขอไม่พูดถึงละกันค่ะ
“พันตรีอาเซเลีย ลองหน่อยไหม?” ร้อยโทโรวัน ถามขึ้น
ปอยผมชี้ขึ้น ในขณะที่กำลังกินไอศกรีมอยู่ แล้วจ้องมองมายังไอศกรีมในถ้วยนั่น
“ไหนคุกกี้?”
“ไม่มี”
“ไม่มีคุกกี้ แล้วเธอเรียกสิ่งนั้นว่าของหวานงั้นเหรอ?”
“ของหวานบนดาวนี้ ไม่ได้มีแต่คุกกี้นะ พันตรีอาเซเลีย”
“ไม่เอา” บอสหันกลับไปกินของตัวเองต่อ
เอิ่ม..คุกกี้ลัฟเวอะจริงๆ ค่ะ
“ร้อยโท ลองหน่อยไหม?” สหายเลนทิล ตักไอศกรีมยื่นมาให้ลองชิมลูกนึง ลองหน่อยละกันค่ะ
“งั่ม…รสชาตินี่มัน…”
รสชาติของครีมชีสที่นุ่มนวล ผสานกับชีสอีกสี่ชนิดอย่างลงตัว เพลิดเพลินกับชีสทั้งสี่ ในระดับความเค็มที่ต่างกัน พร้อมกับกลิ่นอายเบาๆ ของ ออริกาโน่ และโหระพา รสเปรี๊ยวชวนสดชื่นของมะเขือเทศ อีกทั้งซาลามี่นี่ ยังนุ่มแน่น เหมาะกับความเย็นของไอศกรีมนี้อีก
“อืม ใช้ได้เลยนะคะ”
“จริงอะ ไหนๆ ฉันลองมั่งดีกว่า…งั่ม”
รสชาติของพิซซ่าที่อบในยามเช้าของวันที่ฝนตกเบาๆ แป้งที่ถูกหมักถูกนวดอย่างพิถีพิถัน ซอสมะเขือเทศที่ทำจากมะเขือเทศลูกโตเงาวับจากไร่ปลอดสารพิษ โหระพาพร้อมออริกาโน่ที่หอมขึ้นจมูก ชีสสี่ชนิดที่ใส่อย่างพอเหมาะลงตัวไม่ตัดรสชาติกันเอง ซาลามี่ที่หมักหลายเดือนอย่างดี…และสุดท้ายนี้ ได้โรยบางอย่างลงไป…รสชาตินี่มัน…มันก็คือ…
“ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย แล้วจะใส่สับปะรด ลงไปทำไมวะ!?”
ได้ยินเสียง สหายไนเจลล่า หัวเราะเลยค่ะ สหายเลนทิล เริ่มส่งเสียงดังอีกแล้ว สหายไนเจลล่า นี่ช่างสรรหาทำจริงๆ ค่ะ
“ให้ตายสิว่ะ แล้วไอ้นี่มัน…ไอศกรีมรสปูอัดใช่ไหมวะ?”
เห สหายไนเจลล่า ทำไอศกรีมรสแบบนั้นเป็ด้วยเหรอค่ะเนี่ย น่าชื่นชมในความสามารถจริงๆ ค่ะ
“เอาเถอะ! มันอาจจะดีกว่าไอศกรีมพิซซ่าหน้าสับปะรดก็ได้ ไหนชิมสิ…งั่ม…รสชาตินี่มัน…”
รสชาตินี่มัน…รสชาติ แห่งความหลอกลวงกระจายเต็มปาก ที่คิดว่าปูอัดทำมาจากปู แต่จริงๆ แล้วมันคือปลา ปลาบดละเอียด ผสมเข้ากับน้ำตาลที่เป็วายร้ายของการไดเอท เกลือที่ทำให้เกิดโรคไต แป้งที่ทำให้อ้วนลงพุง และแต่งกลิ่นปูอย่างไร้หัวใจ
“ร้อยโทเมอร์เทิล ขอตัวไปโขกกะบาลมันแปบ นี่มันปูอัดแท้ๆ แม่ให้มาชัดๆ”
“อย่าทำรุนแรงเกินไปนะคะ”
อะ อ้าว ไม่ใช่ไอศกรีมเหรอค่ะนั่น หรือว่ารสปูอัดมันแรงเกินกันแน่นะ
สหายเลนทิลเดินกลับไปยังที่นั่น ที่ๆ สหายไนเจลล่ายืนอยู่
“ทุกคน กินเสร็จแล้วพักผ่อนตามอัธยาศัยได้ แต่ขอให้ใกล้ๆ กับจุดที่ประจำอยู่”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลีย ตั้งลุกขึ้นชูชัน ตอนนี้ทานเสร็จหมดแล้ว
“ได้เลย/ค่ะ”
พันตรีอาเซเลียเดินเอาช้อน และโหลปลาทองไปเก็บในโรงอาหารแล้ว เดี๋ยวคงจะไปตรวจตราต่ออีกสินะคะ
“เมอร์เทิล จะไปไหนต่อไหม?”
“ว่าจะไปตรวจดูอาวุธน่ะคะ”
“งั้นเหรอ…ชั้นเองก็ว่าจะไปดูสักรอบเหมือนกัน”
“ฉันไปด้วยค่ะ ร้อยโทโรวัน” สหายโรม่าพูดขึ้นมา พร้อมยกมือขึ้น ไอศกรีมยังติดอยู่ข้างๆ แก้มที่นุ่มนิ่มนั่น
“อ่า ได้สิ มีคนมาช่วยก็ดี”
สหายเลนทิลกลับมาแล้ว เหมือนจะเขกได้…ไม่สิ สีหน้าโมโหนั่น ไม่ได้เขกสินะคะ น่าจะหนีไปแล้ว
“เลนทิลไปตรวจตราด้วยกันไหมคะ?”
“หืม? ...ก็ได้…ยังไงก็ว่างอยู่แล้วนี่นะ”
พวกเราทั้งหมด มองไปยังท้องฟ้า
“ศึกนี้ยังอีกยาวนะคะ”
“อ่า พวกเราไม่แพ้หรอกนะ”
“ค่ะ”
พวกเราทุกคนก็นั่งทานไอศกรีมต่อไป ความเย็นนี้ ช่วยได้จริงๆ ค่ะ
752
