เช้าวันต่อมายิ้มต้องตื่นแต่เช้าเพราะปวดหลังจากการนอนบนพื้นมาร่วมห้าวันเขาต้องเดินไปตักน้ำหลายเที่ยวจากแม่น้ำมารดต้นองุ่นทั้งไร่หลังจากนั้นก็ต้องปั่นจักรยานไปหมู่บ้านที่อยู่ถัดออกไปเพื่อซื้อของสดมาไว้ทำกินในตอนเที่ยงและตอนเย็นเขาออกจากไร่ั้แ่เช้าตรู่กว่าจะเดินทางมาถึงกว่าจะจัดการธุระเสร็จก็ปาไปเกือบสายแล้วระหว่างทางกลับไร่ยิ้มเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังโบกมือเรียกเขาอยู่ตรงข้างทาง
“ว่าไงครับ”เขาเอ่ยทัก
“คือว่าขอโทษนะคะแถวนี้พอจะมีที่พักบ้างรึเปล่าพอดีฉันมาเที่ยวแล้วไม่ได้หาเื่ที่พักมาก่อนค่ะ”หญิงสาวถามเขา เธอสวมแว่นกันแดดเรแบนเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนขาสั้นโชว์ขาขาวเรียวของเธอใส่หมวกทรงฮิปฮอปสีดำสะพายกระเป๋าเป้เหมือนพวกแบ็คแพ็คเกอร์
“เอ่อ..คือ”ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบเธอก็พูดขัดเขาขึ้นมา“เดี๋ยวก่อนนะ นี่ยิ้มรึเปล่า”เธอทักเขา
“ครับ?”เขาตอบกลับแบบงงๆ“เค้านุ่นไง เธอจำเราได้ไหม”เธอถอดแว่นออกและส่งยิ้มให้เขามือกลองในอกของยิ้มเริ่มบรรเลงเพลงอีกครั้ง
“ชะใช่” เขาพูดตะกุกด้วยความเขินอายใบหน้าร้อนผ่าวและเป็สีแดงระเรื่อนุ่นดูสวยกว่าที่เขาจำได้มาก
“ไม่ได้เจอกันตั้งนานเธอมาทำอะไรที่จังหวัดนี้หรอ”
“กะก็มารับ่ต่อไร่องุ่นของปู่น่ะท่านเสียไปไม่นานนี้เองพ่อแม่เลยให้เรามาดูแลไร่แทนท่าน”เขาพยายามเค้นคำพูดออกมาจากกล่องเสียงมือไม้อ่อนเปลี้ยจนเกือบจะจับจักรยานไม่อยู่
“ออดีจังเลย ตอนนี้เธอเป็ยังไงบ้าง”
“ก็ดีนะได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาซะทีแหะๆ” เขาหัวเราะแห้งๆออกไปพลางหลบตาเธอ
“เธอ…กินอะไรรึยัง”เขาถามนุ่น “ยังเลยเดินหลงมาั้แ่เช้าแล้ว”ยิ้มเห็นว่านี้เป็โอกาสอันดีที่เขาจะได้ชวนเธอกลับไปที่ไร่ด้วย
“งั้นไปกินข้าวที่ไร่เราก่อนไหมเราซื้อของมาไว้พอดีเลย”เขาเอ่ยปากชวนเธอทั้งๆที่มือกลองในอกรัวเท้าใส่กระเดื่องคู่แบบรัวๆ
“อืมมมม…โอเค เค้าจะได้นั่งวางแผนด้วยว่าจะเอายังไงต่อดี”
“อื้มงั้นขึ้นมาเลย”นุ่นยกตัวขึ้นไปนั่งบนเบาะของจักรยานก่อนที่ยิ้มจะออกแรงถีบรถไปข้างหน้าเขาเหลือบไปเห็นนาฬิกาข้อมือของเขาแสดงเวลาสิบโมงสิบสี่นาที
เย็นวันนั้นยิ้มกับนุ่นนั่งกินข้าวด้วยกันสองคนโดยมีนางฟ้าองค์เดิมคอยดูอยู่ห่างๆดูเหมือนว่าจะมีเพียงยิ้มคนเดียวที่มองเห็นเธอเพราะนุ่นเดินทะลุร่างเธอไปตอนที่เดินเข้าบ้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งคู่กินข้าวด้วยกันอย่างออกรสออกชาติจ้อกันได้เป็ชั่วโมงไม่หยุด
“เธอนี่เป็ผู้ชายที่ทำอาหารเก่งจังเลยนะใครได้เป็แฟนนี่สบายตัวเลย”นุ่นแซว
“ฮาๆพอดีว่าพ่อแม่ไม่ค่อยอยู่บ้านน่ะเลยต้องทำกินเองตลอด”ยิ้มใจสั่นขึ้นมาเมื่อพูดถึงพ่อกับแม่
“แล้วเธอมาทำอะไรแถวนี้หรอ”ยิ้มพยายามเก็บอาการพร้อมซดแกงจืดจากช้อน
“ก็พอดีมหาลัยที่ต่างประเทศปิดเทอมพอดีก่อนกลับบ้านก็เลยอยากมาเที่ยวคนเดียวสักหน่อย”
“อ่าวแล้วพ่อกับแม่เธอไม่เป็ห่วงหรอเป็สาวเป็แส้มาเที่ยวคนเดียวในที่แบบนี้ไม่กลัวหรอ”ยิ้มพยายามทำเสียงให้ดูตลกพร้อมกับหรี่ตามองเหมือนกับโอตาคุหื่นๆ
“ก็อย่าไปบอกท่านซิจะไปยากอะไร ฮิๆตอนอยู่ต่างประเทศเค้าแอบไปเมืองอื่นคนเดียวออกจะบ่อย”เธอหัวเราะคิกคัก
ยิ้มมองเธอและคิดในใจว่านุ่นมีความคิดเป็เด็กต่างประเทศไปแล้วอยากทำอะไรก็ทำตามใจอยากไปไหนก็ไปเธอก็คงจะเปรี้ยวไม่เบาเลยั้แ่ไปเรียนอยู่ต่างประเทศคงโดนสังคมที่นั่นกลืนกินความเป็เด็กเรียนไปแล้วละซินะ
“โหร้ายนะเรา แต่ก็แปลกเหมือนกันนะปกติเราก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่เลยตอนอยู่ที่คณะทำไมจำเราได้ละ” ยิ้มถามลองเชิงดูถึงแม้ว่าเขาจะดีใจจนแทบจะกรี๊ดเป็เพลงชาติไทยทันทีที่เธอเอ่ยปากว่าจำเขาได้
“แหม่ยิ้มก็จริงอยู่นะว่าตอนอยู่ที่คณะเราแทบจะไม่ได้คุยกันเลยแต่ว่าฉันก็คอยตามแชนแนลแคสเกมของเธออยู่ตลอดเลยนะ…Ystriker”เธอขยิบตาให้เขาอย่างรู้กันมือกล้องในอกของยิ้มตอนนี้แทบจำจับกลองทุ่มทะลุออกมาแล้วเขาไม่คิดเลยว่าดาวมหาลัยที่เปรียบเสมือนดอกฟ้าบนยอดเขาสูงจะคอยตามแชนแนลของเขาอยู่ด้วยถึงแม้ว่าเขาจะเคยได้ยินก็เถอะว่านุ่นเป็ผู้หญิงที่ชอบการเล่นเกมไม่ต่างจากผู้ชายเลย
“อะแหม่ อะ อื้ม”ความคิดในหัวของยิ้มพันกันยุ่งเหยิงไปหมดจนพูดออกมาไม่เป็คำยิ้มใช้นิ้วเขี่ยพื้นไปมาพยายามควบคุมมือไม่ให้สั่นหน้าเขาร้อนผ่าวขึ้นมาเหมือนกับอยู่ในเตาอบตัวสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น
“อากาศร้อนจังเลยนะ”เธอพูดพร้อมกับจับคอเสื้อกระพือไปมาเพื่อให้อากาศไหลผ่านทรวดทรงส่วนบนของเธอยิ้มเหล่ไปเห็นเนินอกขาวผ่องที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจนสะท้อนกับแสงไฟในห้องเป็มันวาวสายตาของเขาจับจ้องหยดเหงื่อไหล่จากไหปลาร้าลงไปตามร่องอกผ่านลงไปใต้เสื้อเหมือนเขาจะได้ยินนุ่นครางเบาๆเพราะความเหนี่ยวเหนอะหนะ
ยิ้มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนเงยหน้าขึ้นไปสบตาเธอดวงตาสีน้ำตาลของเธอกลมโตเหมือนกำลังจะกลืนกินเขาเขาไปทั้งตัว
“อะไรหรอ”เสียงของเธอดึงสติที่กำลังเตลิดของเขากลับมา
“อะเปล่า” เขาส่ายหน้าอย่างมีพิรุธ“กำลังมองอะไรอยู่”เธอหรี่ตามองเขาอย่างรู้ทัน
เขาอมยิ้มส่ายหน้าเหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่ากำลังมองหน้าอกผู้ใหญ่ก่อนเอามือเกาหัวไปมา
ทั้งคู่นิ่งเงียบไม่มีสียงอื่นใดนอกจากเสียงลมที่พัดเอื่อยๆยิ้มหลบตานุ่นหลายครั้งขณะที่เธอยังคงจ้องเขาอยู่ไม่ขยับยิ้มคิดถึงพรของนางฟ้าขึ้นมาแวบหนึ่งว่าสิ่งที่เขาขอนั้นมันเป็จริงหรือเพราะการที่นุ่นจะมาอยู่ที่นี่ได้นั้นไม่ใช่เื่บังเอิญแน่ๆ
“ยิ้ม…“ เสียงของนุ่นดังขึ้นปลุกเขาจากภวังค์
ยิ้มหันขวับขึ้นมาสบตาเธอ
“เธอชอบเค้าไหม”นุ่นกระซิบ ยิ้มหายใจกระตุกตัวแข็งเกร็ง
“ระระ เรา อะ”ก่อนที่เขาจะทันพูดจบนุ่นก็พุ่งเข้ามาประกบริมฝีปากเข้ากับเขา เหมือนกับโลกทั้งใบหยุดหมุน
ยิ้มสูดลมหายใจของนุ่นเข้าไปเต็มปอดเขาค่อยๆ เอื้อมมือไปวางบนไหล่ของเธอทั้งสองข้างก่อนจะค่อยๆกดร่างเธอลงไปมืออีกข้างไซร้เข้าไปใต้เสื้อผ้าสีขาวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของหญิงสาวอย่างไม่อาจต้านทานพายุที่โหมกระหน่ำภายในใจอย่างบ้าคลั่งหญิงสาวครางเบาๆเป็เหมือนกับอนุญาตให้เขาทำตามใจปารถนาได้
ยิ้มรู้สึกเหมือนว่าตอนนี้โลกทั้งใบมีเพียงเขากับนุ่นสองคนจนไม่สนใจนางฟ้าประจำตัวที่กำลังมองพวกเขาทั้งคู่อยู่ข้างหลังนางฟ้าเบี่ยงสายตาออกมาจาดภาพเบื้องหน้าก่อนจะลอยหายออกไปจากห้องปล่อยให้ยิ้มได้มีความสุขกับพรข้อแรกของเขา
เช้าวันต่อมาหลังจากที่ยิ้มมองดูนุ่นนั่งรถโดยสารออกจากหมู่บ้านไปจนลับสายตาเมื่อคืนนี้เขารู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนยิ้มออกแรงถีบจักรยานกลับบ้านไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ในหัวของเขากำลังคิดถึงแต่พรข้อต่อไปที่เขาจะใช้อำนาจของนางฟ้าให้มากกว่านี้ยังไงดี
2K
