ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
2
ครูกะทิ
ธิษณามดีเร่งฝีเท้าจนเกือบจะเป็วิ่งตรงไปที่ลิฟต์ เมื่อรู้สึกได้ว่ามีคนเดินตามและคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ผู้ชายหน้าตาดีแต่ปากสุนัขนั่นเอง เธอเดินเข้าไปในลิฟต์แล้วขยับยืนตรงมุมที่ว่าง ธนภูมิก็ไม่ช้าที่จะเดินลอยหน้าลอยตาเข้าไปยืนข้าง ๆ แม้หญิงสาวจะหันมาถลึงตาใส่ ใช่เขาจะสน ยังปักหลักไม่ไปไหน แถมขยับเข้าใกล้เรื่อย ๆ เมื่อมีคนขึ้นมาโดยสาร นั่นยิ่งสร้างความไม่พอใจให้กับธิษณามดีเป็อย่างมาก เวลาเพียงไม่กี่นาทีในลิฟต์แทบทำเธอกระอักจะขาดใจตาย ไม่รู้ทำไมมันรู้สึกนานราวกับเป็ชั่วโมง ดังนั้นเมื่อประตูลิฟต์เปิด หญิงสาวก็ไม่รอช้ารีบก้าวเท้าออกแล้วเดินตรงไปที่ลานจอดรถอย่างไว ไม่แม้แต่จะเหลียวหลัง ไม่สนใจว่าใครจะตามมาทั้งนั้น จนกระทั่ง…
“เดี๋ยวสิป้า จะรีบไปไหน”
เธอจำได้เสียงนั้นได้เข้าเส้นเืทั้งที่เพิ่งได้ยินเสียงเขาวันนี้ ไอ้ผู้ชายปากปีจอ กล้าดียังไงมาเรียกเธอว่าป้า ธิษณามดีหยุดแล้วหันขวับไปจ้องร่างสูงที่กำลังเดินตามหลังมาราวกับจะกินเืกินเนื้อ ผิดกับคนเรียกที่กดยิ้มมุมปากและยักคิ้วให้อย่างท้าทาย
“อ้าว นึกว่าจะไม่รู้ตัวเสียอีก”
“เรียกใครป้า” เธอถามกลับเสียงห้วน
“ก็คุณน่ะสิ ป้ากะทิ…” ชายหนุ่มลากเสียงยาวอย่างยียวน แต่ก็โดนอีกฝ่ายสวนกลับจนต้องสะดุ้ง
“เดี๋ยวแม่ตบปากด้วยรองเท้าเลยนี่” ไม่พูดเปล่า ธิษณามดีถอดรองเท้าข้างหนึ่งขึ้นมาถือง้างเตรียมจะฟาดได้ทุกเมื่อ
“โอ๊ะ ๆ ใจเย็น ๆ ครับ” ธนภูมิรีบห้ามเสียงกลั้วหัวเราะ ไม่ได้กลัว แต่นึกทึ่งและสนุกที่อีกฝ่ายยุขึ้นง่าย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องระวังตัวด้วยเหมือนกัน เพราะยิ่งยุขึ้นง่ายนั่นหมายถึงยั่วง่าย รองเท้าในมือของหญิงสาวจะถูกขว้างมา ‘ตบปาก’ ของเขาตอนไหนก็ได้ “ใจร้อนแบบนี้เสียอิมเมจหมดเลยนะ”
“อย่ามาทำเป็รู้ดีว่าอิมเมจของฉันเป็ยังไง คุณมันก็พวกมองผู้หญิงแค่ภายนอก มีอะไรก็ว่ามาเลยดีกว่า” ธิษณามดีตัดบทเข้าประเด็น แน่ใจว่าที่เขาตามเธอมาเพราะมีเื่ที่จะคุยแน่ ๆ เขาคงไม่ใจดีตามมาส่งเธอที่รถหรอกมั้ง
“ก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากบอกว่าตัดใจจากคุณรามซะ คุณก็รู้ดีว่าเขามีคู่หมั้นแล้ว และคู่หมั้นคนนั้นก็คือพี่สาวผม” พอพูดถึงเื่นี้ขึ้นมา สีหน้าของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไป ความยียวนกวนประสาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความดุดัน จนธิษณามดีเองยังรู้สึกกลัวและหวั่นใจว่าเขาจะต่อยเธอหรือเปล่า แต่คนอย่างเธอในเมื่อไม่ผิดเื่อะไรจะยอมรับ
“ฉันรู้ แต่เื่ตัดใจฉันคงขอปฏิเสธ” ธิษณามดีเลือกใช้ประโยคกำกวมแกล้งให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดอย่างหมั่นไส้
“นี่คุณ!” ธนภูมิหมดความอดทนเข้าไปกระชากต้นแขนเล็กแล้วบีบอย่างลืมตัว
“ปล่อยนะ ฉันเจ็บ!” ธิษณามดีทำหน้าเหยเกบอกเสียงเข้มพลางสะบัดตัวหวังให้มือที่บีบต้นแขนของตัวเองหลุด แต่ก็ไม่เป็ผล แถมไอ้ผู้ชายปากสุนัขยังยิ้มยั่วอย่างไม่สนใจว่าเธอนั้นจะเจ็บแค่ไหน ในเมื่อเป็อย่างนั้นเธอก็ขอใช้กำลังบ้างแล้วกัน ว่าแล้วธิษณามดีก็กระแทกส้นรองเท้าลงไปที่หลังเท้าของธนภูมิเต็มแรง มันได้ผลชะงัด เขาปล่อยมือแล้วเต้นขาเดียวเหยง ๆ เหมือนสุนัขไม่มีผิด
“โอ๊ย! ยายบ้า!”
“จำเอาไว้อย่ามาลองดีกับฉัน และขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่าเื่ระหว่างฉันกับพี่รามถ้าไม่รู้จริงอย่ามาเที่ยวพูดชุ่ย ๆ” เอ่ยจบก็สะบัดหน้าหมุนตัวกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่รถ โดยมีเสียงะโของธนภูมิไล่หลัง
“ไม่จริงตรงไหน คอยดูนะถ้าคุณกับไอ้หมอนั่นทำพี่ผมเสียใจ ผมจะทำพวกคุณให้รู้จักนรกอย่างแท้จริง”
6K
