13
รองแม่ทัพกลับมายังกระโจมในตอนเช้า ก่อนจะต้องตามหมอยกใหญ่ เมื่อฮูหยินมีอาการปวดท้องรุนแรง หมอลงความเห็นเป็เพราะอาหารไม่ย่อย และไม่คุ้นชินกับรสชาติของอาหารที่รับประทานไป ทำให้นางมีอาการเช่นนี้
"สายมากแล้ว ท่านไปทำงานเถิด ข้ายังมีหวานเอ๋อร์อยู่"
"แต่.."
"ข้าสบายมาก อย่าได้เอาเื่เล็กน้อยมาทำให้งานใหญ่พัง"
ฮูหยินยิ้มเตือน นางได้ยินมาว่าตอนนี้ฝ่ายศัตรูตั้งค่ายอยู่ฝั่งตรงข้าม นิ่งเงียบมานานหลายสิบวัน แล้ว แต่นางรู้ดีว่าอีกไม่นานจะต้องเกิดศึกใหญ่ ศึกสำคัญแน่
สายๆ ของวันหลังจากที่อาการปวดท้องของฮูหยินดีขึ้น นางก็บอกให้หวานเอ๋อร์พาตนไปยังโรงครัว และอยู่ในนั้นเกือบทั้งวัน รู้สึกผิดที่เมื่อวานทำไม่ดีกับอาหารไป ก่อนจะเดินเรียบๆ ไปพบโรงหมอ นางถึงได้รู้ว่ามีชาวบ้านมากมายที่เข้ามารักษาตัวที่นี่
"คารวะฮูหยินน้อย"
หมอประจำสนามทำความเคารพนาง ก่อนที่จะคอยตอบคำถามนั่นนี่ยามที่นางสงสัย หลายวันมานี้หลังจากที่นางได้เกิดใหม่อีกครั้ง คุณหนูใหญ่ก็สนใจเื่พืชสมุนไพร ยารักษาโรคเป็อย่างมาก นางพอจะรู้จักอาการและยารักษาเบื้องตนทั้งยังบอกว่าจะติดต่อบิดาให้ส่งยาหายากที่จำเป็มาให้
การมาของนางสร้างขวัญกำลังใจให้เหล่าชาวบ้านและทหารไปไม่น้อย เพียงแค่รู้ว่านางเป็ลูกสาวคุณนางใหญ่แต่ไม่คิดรังเกียจคนยากไร้ ต่างก็ชื่นชมนาง ไม่วายเอ่ยไปถึงท่านรองแม่ทัพที่คนดีสองคนมีวาสนาได้เกิดมาคู่กัน
อีกด้านรองแม่ทัพหารือการศึกกับแม่ทัพใหญ่ และนายกองอย่างขมักเขม้น คาดเดายุทธศาสตร์ของอีกฝ่าย และหายุทธวิธีตั้งรับไปค่อนวัน กว่าจะได้ออกจากกระโจมแดดก็หายร้อนแล้ว
"ฮูหยินอยู่ข้างในหรือไม่?"
"เรียนท่านรองแม่ทัพ ฮูหยินออกไปั้แ่สายแล้วขอรับ"
รองแม่ทัพขมวดคิ้วสงสัย นางหายไปไหน นั่นคือสิ่งที่เขาคิด
'คงไม่หนีกลับเมืองหลวงแล้วหรอกนะ แต่..นางจะออกไปอย่างไรได้'
เมื่อคิดถึงความเข้มงวดภายในกองทัพ ท่านรองแม่ทัพก็ส่ายหน้าไล่ความคิดตนเองออกไป ก่อนจะเดินไปทั่วค่ายเพื่อหาฮูหยิน ครั้นจะถามหานางกับเหล่าทหารก็รู้สึกแปลกๆ
"คารวะท่านรองแม่ทัพ"
นายทหารผู้หนึ่งยืนขึ้นทำความเคารพ ก่อนที่ท่านรองแม่ทัพจะเพ่งพินิจดูก็จำได้ว่าเขาคือนายทหารที่นำขบวนเ้าสาวมา ความคิดดีๆ ก็พุดขึ้นมาในหัวทันที คิดสั่งให้นายทหารคนนั้นไปตามหาฮูหยินแทนตน
"เรียนท่านรองแม่ทัพ มิตรสหายท่านหนึ่งอยู่หน้าค่ายเอ่ยปากขอเข้าพบขอรับ"
"ใคร?"
"แจ้งว่าแค่เรียนท่านว่า..เอ่อ.. ยังจำเพื่อนเกลอที่เคยเที่ยวชมจันทร์หอนารีได้หรือไม่?"
'เฮ้อ..'
รองแม่ทัพถอนหายใจออกมา ก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณ
"เอ่อ ไล่ให้กลับไปใช่หรือไม่ขอรับ?"
"เชิญให้เข้ามา!"
"ขอรับ"
ในชีวิตนี้แม้จะมีผู้คนมากหน้าหลายตาเข้ามาในชีวิต แต่มิตรที่กล้าพูดเล่นกับท่านรองแม่ทัพแบบนี้มีไม่กี่คน อีกทั้งหอนางโรมที่มีสตรีชื่อนารีที่ว่า เขาเคยไปแค่ครั้งเดียวสมัยเริ่มแตกเนื้อหนุ่ม ตอนใช้ชีวิตในเมืองหลวงใหม่ๆ และคนที่รู้เื่นี้มีเพียงสามคนเท่านั้น หนึ่งคือรัชทายาท แต่รัชทายาทคงไม่มีกิจธุระสำคัญที่ต้องเสด็จมาด้วยตัวเองถึงชายแดนเวลานี้ จึงเหลือเพียงหนึ่ง มิตรสหายผู้นี้ทะเล่นนักแต่ก็เป็มิตรที่พึ่งพาน่าเชื่อถือได้อยู่ไม่น้อย
'ได้ยินว่าฮ่องเต้รับสั่งให้ไปทิศใต้เหตุใดถึงมาหาเขาที่บูรพาได้?'
"เป็ถึงรองแม่ทัพ ใยถึงมานั่งเศร้าซึมเหมือนถูกนารีทิ้งเช่นนี้เล่า"
คำทักทายแรกเมื่อพบหน้าก็สร้างความหงุดหงิดใจให้ท่านรองแม่ทัพไม่น้อย 'อี้เฟยหลง' มิตรสหายศิษย์สำนักเดียวกันเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าหมองคล้ำของเขา
"มีธุระอันใด"
"ฮ่าๆ ไม่เจอกันตั้งนาน พบหน้าเ้าก็ถามหาธุระจากข้าเลยรึ เหตุใดเ้าไม่คิดบ้างว่าข้าคิดถึงเ้ามากกกกก.. เลยต้องมาหา"
"อย่ามัวพิรี้พิไร!"
"เอาละๆ ข้าไม่เล่นแล้ว ข้าออกมาสืบราชการ งานของข้านั่นแหละ ระหว่างทางบังเอิญพบเห็นโจรกลุ่มหนึ่ง ได้ยินมาว่า..."
รองแม่ทัพดูจะสนใจขึ้นมา เขาหันมามองหน้าสหายอย่างตั้งใจฟัง
"เ้าอย่าจ้องหน้าข้าหนักสิ เขินอย่างไรไม่รู้"
แม่ทัพได้แต่ถอนหายใจออกมา สหายผู้นี้ทั้งยียวนกวนประสาทผิดกับภาพลักษณ์ภายนอกเป็ไหนๆ
"ข้าพูดๆ ข้าได้ยินมาว่าพวกมันออกราดตะเวนมาถึงเขตแดนของเราปะทะกับก๊กโจรเล็กน้อยก่อนจะทำข้อตกลงให้ก๊กโจรพวกนั้นคอยตัดเส้นทางการเดินทางส่งเสบียง สองสามวันมานี้เ้าคงได้ข่าวเื่เสบียงอาหารถูกปล้นมาบ้าง"
ท่านรองแม่ทัพพยักหน้า วันนี้เพิ่งมีการพูดถึงเื่เสบียงถูกปล้นในที่ประชุม
"เื่นี้ข้าต้องรีบจัดการ.."
"เื่นั้นเอาไว้ก่อนยังมีเวลา ตอนข้าเข้ามา ได้ยินว่าเสือไร้ใจอย่างเ้ามีความรักรึ สาวบ้านไหนใยถึงแต่งกับเ้าได้ ไม่ใช่ว่าเ้าไปดักตีหัวข่มเหงนางมาเป็เมียหรอกนะ"
"ก็คล้ายๆ"
"ฮะ อย่างเ้านี่นะ ฮ่าๆ"
อี้เฟยหลงแปลกใจเมื่อได้ยินคำตอบนั้น เขาเพียงแค่พูดเล่นไม่คิดว่าจะเป็จริง ั้แ่ที่รู้จักกันมาเขาไม่เคยเห็นไป่หนิงหลงจะชอบพอสาวคนไหนมาก่อน
"ข้าแค่บังเอิญ บังเอิญอาจจะทำให้ชื่อเสียงนางต้องด่างพร้อย ข้าก็เลย..."
ไป่หนิงหลงคิดไปถึงตอนที่ถูกพบใต้ต้นไม้ในคืนนั้นกับนาง
"แล้วเ้าพึงใจนางบ้างหรือไม่?"
"แน่นอนว่า ใช่! แต่.."
"อันใด?"
"ข้าไม่เข้าใจนางเลยสักนิด เมื่อคืน..."
#ส่งท้ายจาก เซียนหนวี่เยาเยา
???????? ใครว่าผู้ชายชอบเม้าส์คะ เถียงขาดใจเลยค่ะ.. เขาไม่ได้เม้าส์ค่ะ เขาแค่ปรึกษาหารือกันเฉยๆ เนอะ..ท่านรองแม่ทัพ ท่านอี้เฟยหลง
6K
