ราเชลเดินเลี้ยวไปมาซ้ายทีขวาทีแต่ก็ยังไม่พบคุณนมหรือใครสักคน ที่จริงเธอรู้ดีว่า่นี้เป็เวลาพักจิบน้ำชายามบ่ายของทุกคน แต่เธอเพิ่งเข้ามาอยู่ใหม่จึงไม่คุ้นกับห้องต่างๆนัก นอกจากทำความสะอาดตามที่ได้รับคำสั่งมาเธอก็จะอยู่กับราฟาเอลในห้องพัก เมื่อถึงเวลาทานอาหารก็จะเดินตรงไปยังครัวที่อยู่ติดห้องซักรีด แต่ตอนนี้เธอเดินวนไปวนมาหลายรอบจนรู้สึกงงไปหมด จะอ้าปากถามใครก็ไม่ได้ ได้แต่ลองเดินไปเรื่อยๆดูก่อน...
แล้วสาวน้อยราเชลก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นร่างของชายคนหนึ่งที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่มข้างหน้า ดูจากเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็คสีน้ำเงินนั่นท่าทางจะเป็พวกเดียวกับปีเตอร์กระมัง คิดแล้วหญิงสาวก็เดินตรงเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนหันหลังให้ก่อนจะเรียกถามด้วยน้ำเสียงแสดงความยินดีอย่างปิดไม่มิด
"สวัสดีจ้ะ! เธอพอจะรู้ไหมว่าคุณนมเดบอร่าอยู่ที่ไหน?"
เ้าของร่างสูงหันมาอย่างช้าๆพร้อมแก้วไวน์ในมือและตาคมแฝงแววดุที่ราเชลจำได้ไม่ลืม...
"คุณ..." สาวน้อยอึกอักขึ้นมาทันที
"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" ลีโอขมวดคิ้วมุ่นขณะถาม จำได้ว่าเขาให้ปีเตอร์ยึดโฉนดที่ดินของเธอ ได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอดังลั่นแต่เขาก็ยังทำใจแข็งเดินจากมา ต่อหน้าบัตเลอร์คนสนิทอย่างปีเตอร์ก็ยังอุตส่าห์เงียบไว้ ไม่ถามถึงอีก แล้วเธอมาปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไงกัน...
" ฉัน..." ราเชลยิ่งพูดไม่ออกเมื่อถูกจับจ้องไม่วางตา
"ตกลงว่าไง!?" ลีโอหนุ่มเริ่มอารมณ์เสีย 'ให้ตายสิ! ผู้หญิงคนนี้! ทำไมต้องหน้าซีดตัวสั่นทุกครั้งที่เห็นเขาด้วย! คราวก่อนก็เหมือนจะเป็ลมไปแล้วไม่ใช่หรือ?'
"ฉันมาทำงานใช้หนี้ตามที่คุณแม่บ้านบอก..." ราเชลพูดเบาๆ ยังใจสั่นไม่หายที่บังอาจไปทักถามเ้านายราวกับคนระดับเดียวกัน
"แล้ว?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามด้วยเสียงเครียดยิ่งขึ้นเมื่อเห็นอาการเกร็งของอีกฝ่าย
************************
อ่านแล้วเป็ไงบ้างคะ
อย่าลืมวิจารณ์กันน้าาาา