ตอนที่ 2
โลกทั้งโลกมันช่างดูมืดมิดบรรณรสวิ่งออกมาจากสถานบันเทิงแห่งนั้น มองไปรอบข้างก็ไม่เห็นใครสักคนที่รู้จักเธอเหมือนคนแปลกแยกในสายตาของผู้คน หลายคนมองเธอเพราะการแต่งตัวเชยแหลกบางคนก็มองเธอที่วิ่งออกมาพร้อมเสียงกรีดร้องแต่ทุกสายตาไม่มีใครคิดจะเข้ามายุ่งกับเธอ คนเ่าั้คงคิดว่าเธอ ‘บ้า’
เธอกวาดตามองไปรอบๆก็พอรู้ว่าคงมีแต่คนสมเพช
เกิดมาในชีวิตนี้ ก็ไม่เคยทำตัวน่าอายอย่างนี้มาก่อนกับแค่ผู้ชายคนเดียว ทำไมตัวเองต้องฟูมฟายไร้สติอย่างนี้ ก็ไม่เข้าใจ
แต่คงเพราะอาการเมาที่มากกว่าความอายบรรณรสจึงวิ่งไม่หยุด เลาะไปตามริมบาทวิถี แต่โชคก็ไม่เข้าข้างเธออีกครั้งเมื่อร้องเท้าส้นเข็มที่คนใส่ไม่ถนัด เกิดประท้วงเธอด้วยการหักเอาขณะวิ่งเสียดื้อๆปลายเล็กแหลมของรองเท้าหลุดเข้าไปคาอยู่ในร่องปูน หักลำทันที
หญิงสาวล้มลงหน้าคะมำ ขาเรียวครูดกับพื้นปูนจนเป็รอยถลอกมีเืออกซิบๆข้อศอกที่ยันกับพื้นก่อนหัวจะกระแทก ก็ถูกลากไปตามพื้นจนเป็แผลสดแผลตามร่างยังไม่เจ็บแสบ เท่ากับแผลที่อยู่ในใจสักนิดเดียว
ซ้ำร้าย...กระโปรงที่ใส่อยู่ทั้งแคบและลีบแม้จะผ่ากลางหลัง แต่ก็ไม่สามารถควบคุมสภาพให้คงเดิมเมื่อเสียงแควกดังขึ้นในตอนที่ล้ม พร้อมกับกระโปรงตัวเก่งเป็รอยขาดจนสูงขึ้นเผยให้เห็นถึงขาอ่อนที่หวงแหนมานานนับยี่สิบกว่าปี
ทั้งอายทั้งเจ็บ...มองไปรอบกายก็ยังแอบหัวเราะตัวเองพร้อมกับร้องไห้ที่ไม่มีใครได้เห็นภาพอันน่าสมเพชเวทนาของเธอ ดูไปช่างเหมือนกับเธอนั้นเป็คนบ้าบอเพราะพิษรัก
เธอถอดรองเท้าข้างที่ชำรุดทิ้งเขวี้ยงมันไปยังเชิงสะพานด้านหน้า ส่วนอีกข้างก็ถอดออกแล้วทุบกับพื้นอย่างที่อยากระบายความแค้น
“ทำไม...ทำไมมันซวยอย่างนี้”
บรรณรสก้มหน้ามองพื้นนั่งขาอ่อนเป็ ‘ขาเป็ด’ หมดแรงน้ำตาที่ไหลมันทะลักออกมาจากความน้อยเนื้อต่ำใจ ผสมกับความเมาเหมือนยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งเมาขึ้นไม่รู้ตัว
ทันใดนั้นรถยนต์ยุโรปคันหรูสีขาวก็แล่นเข้ามาจอดเทียบอยู่ข้างถนนด้านหน้าเธอ ผู้ชายคนขับเดินลงมาจากรถในอาการเมาไม่แพ้กัน แต่ก็ไม่ขนาดหัวทิ่มเท่าเธอ
ระกากลลงนั่งยองๆข้างหญิงสาวพร้อมเอ่ยขึ้น “เป็ยังไงบ้างครับคุณ...ไหวไหมครับ”
บรรณรสไม่ทันเงยหน้าขึ้นมองจึงไม่อาจรู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังทอดถอนใจอย่างหนัก นั่นอาจเป็เพราะเขาคงจำเธอได้ลางๆแต่หากสภาพของเธอตอนนี้ คงเป็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีสภาพอันน่าสมเพชเวทนาอย่างดีเขาก็คงทำได้แค่เห็นใจ
“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองไปตามเสียงของชายหนุ่ม...ด้วยฤทธิ์เหล้าที่ตกค้างก็สั่งการให้สมองบันทึกภาพชายตรงหน้าเป็ผู้ชายคนที่ทิ้งเธอไปทันที
แล้วความเคียดแค้นเจ็บใจก็สิงสู่เข้าแทนที่...แรงมหาศาลที่มีเหลืออยู่รวบรวมส่งพลังไปยังลำแขนส่งผ่านไปยังปลายนิ้ว ก่อนจะวาดมือออกกว้างแล้วเสียงฉาดที่ปลายนิ้วกระทบเข้ากับแก้มเขาเต็มรัก...ระกากลหน้าเกือบหันแต่ก็ไม่วายกระพุ้งแก้มกระเพื่อม
“อะไรวะ”คนถูกตบเดือดดาลขึ้นทันที อุตส่าห์หวังดีแต่จู่ๆก็โดนฝ่ามือตบอรหันต์โดยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะโต้กลับหญิงสาวก็คว้าคอเสื้อขึ้นมาพร้อมกับกระชากอย่างแรงจนชายหนุ่มที่นั่งเท้าไม่ติดดินข้างหนึ่ง ตัวเอียงแล้วหงายตึงไปพร้อมกับคนกระชาก
“ไอ้คนเลว...ไอ้คนชั่วไอ้ผู้ชายเฮงซวย...ทำไม...ทำไมต้องทำกับฉันแบบนั้น”
บรรณรสปล่อยมือจากคอเสื้อเขาแต่ก็ยังนอนเอียงข้างกับพื้นถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นทรายในเขตก่อสร้าง...เธอเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนพูดจาไม่รู้เื่
แต่คนหวังดีกลับหมดความอดทน...เมื่อจู่ๆความหวังดีก็ถูกผู้หญิงเชยบันลือโลกคนนี้ทำร้ายเข้าอย่างจัง เขาจึงลุกขึ้นยืน ปัดเศษทรายที่ติดอยู่ตามกางเกงออกแล้วก็มองหน้าเธอคนนั้นอย่างเหลืออด...กัดฟันแน่นกรอดจนเป็สันนูน
ผู้หญิงหนอผู้หญิง...รู้อย่างนี้ไม่ลงมาดูหรอก
แล้วระกากลก็ไม่สนใจเธอ กลับขึ้นไปนั่งอยู่บนรถของตัวเองผ่อนลมหายใจยาว เพื่อให้อารมณ์กลับมาอยู่ในระดับปกติ เขานั่งนิ่งอยู่ที่เบาะคนขับร่วมสิบนาทีจึงสตาร์ทรถยนต์ออกไป
แต่ก็ไม่วายแอบมองทางกระจกข้างยังคงเห็นเธอนอนราบอยู่กับพื้นถนนหมดสภาพ คิดแล้วก็อดสู จะใจดำทิ้งเธอลงคอได้อย่างไรคิดซะว่าเป็เพื่อนมนุษย์คนหนึ่งละกัน
เดี๋ยวพอหายเมามีสติ ค่อยขับรถไปส่งเธอกลับบ้านชายหนุ่มจึงตัดสินใจถอยรถกลับมาจอดที่เดิม ก่อนจะรีบลงไปหิ้วปีกคนเมาจนหมดสติที่อยู่กับพื้นเปิดประตูรถด้านหน้า แล้ววางเธอลงบนเบาะอย่างทุลักทุเล
เขาปาดเหงื่อที่ผุดอยู่บนหน้าผาก “คนอะไรวะตัวหนักฉิบหาย”
หนุ่มหน้าตี๋หันไปมองรอบด้านก็เห็นว่าหนทางรอบตัวนั้นมืดสนิท...ไม่มีคนอยู่แถวนั้นเลย นึกแล้วก็คิดเตลิดว่าหากปล่อยเธอไว้อาจจะโชคร้ายกว่าที่เป็อยู่ก็ได้
แต่ก็ไม่มีใครรู้...ความโชคร้ายของเธอยังไม่หมดสำหรับคืนนี้
ระกากลขับรถออกไปแล้ว หากปรากฏเงาดำซึ่งยืนอยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุไม่ไกลนักกำลังโทรศัพท์ถึงใครบางคน รายงานสิ่งที่เห็นเบื้องหน้าให้คนทางปลายสายรับรู้
“นายครับ...มีคนพาคุณหนูโบขึ้นรถเก๋งไปแล้วครับนาย”
“เอ็งตามไปอย่าให้คลาดสายตา...แล้วไอ้โย...เอ๊ย...นังโยมันไปไหน...คนของเอ็งตามมันไปรึเปล่าวะ”
“ตามไปครับ”
คนรายงานรีบวางสายก่อนจะขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดไว้ไม่ห่างกันแล้วห้อรถบึ่งตามรถยนต์ของระกากล ชนิดประกบติดไม่ให้คลาดสายตา
.........................................
916
