ตัวร้ายอย่างข้า จะต้องรอดจนถึงตอนจบให้ได้

"ท่านแม่ทัพหยาง...!"

จางเหวินเซียวแทบจะทำสีหน้าของตัวเองไม่ถูก เมื่อเห็นว่าหยางจ้าวฉวนยืนมองมาที่ตนเอง ทั้งสีหน้าและแววตาของหยางจ้าวฉวนในเวลานี้ ก็ช่างน่ากลัวยิ่งนัก

หยวนเทียนลู่เห็นว่าใบหน้าของจางเหวินเซียวเปลี่ยนไป เขาจึงได้หันมองตามไปและเข้าใจว่าเหตุใดจางเหวินเซียวถึงมีท่าทางแบบนี้ มุมปากของเขายกยิ้มเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปยืนข้างๆ จางเหวินเซียวทันที แล้วย่อตัวลงตรงหน้าของเฟยหลง

"เฟยหลงน้อยกำลังจะไปที่ไหนกันหรือ"

หยวนเทียนลู่รู้ว่าถ้าตนเองเข้าทางเด็กน้อย ก็เหมือนเข้าใกล้จางเหวินเซียวอยู่แล้วเขาจึงทำแบบนี้ และเขาก็รู้ด้วยว่าจางเหวินเซียวรักเด็กคนนี้มากเพียงใด

"ท่านพี่เหวินเซียวกำลังจะพาเฟยหลงไปกินซาลาเปาขอรับ"

"อย่างนั้นหรือ ถ้าพี่เทียนลู่จะขอเฟยหลงไปด้วย จะได้หรือไม่นะ"

เด็กน้อยไม่ตอบคำถามของหยวนเทียนลู่แต่หันไปมองจางเหวินเซียวแทน

"ท่านพี่เหวินเซียวขอรับ ท่านพี่เทียนลู่ไปกินซาลาเปากับพวกเราได้หรือไม่ขอรับ"

จางเหวินเซียวมองไปที่หยวนเทียนลู่เพียงเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่หยางจ้าวฉวนอีกครั้ง ภายในใจก็ได้แต่คิดว่า ถ้าหยวนเทียนลู่ไปกับตนมีหรือที่หยางจ้าวฉวนจะไม่ตามไปด้วย จางเหวินเซียวจึงยังไม่ได้พูดอะไรออกมา

"..."

ในขณะที่จางเหวินเซียวยังอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่นั้น ว่าจะพูดปฏิเสธทั้งสองออกไปเช่นไรดี ก็ได้มีเสียงเอ่ยทักหยางจ้าวฉวนกับหยวนเทียนลู่ดังขึ้นเสียก่อน

"ท่านแม่ทัพหยาง คุณชายหยวนเทียนลู่"

หลัวชิงเยี่ยนเดินเข้ามาหาทั้งสองด้วยท่าทางที่งดงาม ก่อนจะทำท่าทางเอียงอายให้กับหยางจ้าวฉวน

ทุกการกระทำของนางอยู่ในสายตาของจางเหวินเซียวหมดทุกอย่าง จึงทำให้จางเหวินเซียวนึกถึงคำพูดของชายวัยกลางคนขึ้นมาทันที ที่ว่าแม่ทัพหนุ่มหยางจ้าวฉวนกำลังคบหาดูใจกับแม่นางหลัวชิงเยี่ยน อาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้

"ตายจริง!...คุณชายเหวินเซียวต้องขออภัยด้วยนะเจ้าคะ ไม่ทราบว่าท่านสบายดีหรือไม่เจ้าคะ"

จางเหวินเซียวได้เห็นท่าทางของหลัวชิงเยี่ยนก็รู้แล้วว่านางแกล้งทำ เพียงแค่หันไปส่งยิ้มให้นางเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหันมายิ้มให้กับหยวนเทียนลู่ แล้วหันมาเอ่ยพูดกับเฟยหลงด้วยรอยยิ้ม ภายในใจก็ได้แต่คิดว่าตนเองจะต้องออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

"เฟยหลงน้อย คุณชายหยวนเทียนลู่กับท่านแม่ทัพหยาง คงจะไปกับพวกเราไม่ได้ได้แล้วล่ะ"

"ทำไมหรือขอรับท่านพี่เหวินเซียว"

"เฟยหลงน้อยไม่เห็นหรือ ว่าท่านแม่ทัพหยางกับคุณชายหยวนเทียนลู่มีแขกคนสำคัญอยู่ คงจะไปกับพวกเราไม่ได้แล้ว"

จางเหวินเซียวหันไปมองที่หยางจ้าวฉวนอีกครั้ง แล้วหันมาเอ่ยพูดกับเด็กน้อยต่อทันที เพราะสายตาที่หยางจ้าวฉวนใช้มองมาที่ตนเองในเวลานี้ น่ากลัวกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

"ถ้าเช่นนั้น เราก็ไปกันเถอะเฟยหลง เสี่ยวจิน"

"ขอรับท่านพี่เหวินเซียว"

"ขอรับคุณชาย"

จางเหวินเซียวไม่รอช้า เขารีบจับมือของเด็กน้อยเดินออกไปทันที ปล่อยให้หยวนเทียนลู่ หยางจ้าวฉวน หลัวชิงเยี่ยน เพียงแต่มองตามไปเท่านั้น

แต่ใครจะรู้เล่าว่า คำพูดที่จางเหวินเซียวได้เอ่ยออกมานั้น จะสร้างความไม่พอใจให้กับหยางจ้าวฉวนเป็นอย่างมาก เขายืนมองดูจางเหวินเซียวเดินจากไปด้วยความไม่พอใจอยู่อย่างนั้น

ผิดกับใบหน้าของหลัวชิงเยี่ยน ที่นางมองดูจางเหวินเซียวเดินออกไปด้วยรอยยิ้มและความพอใจ ก่อนที่นางจะหันไปส่งยิ้มให้กับหยวนเทียนลู่อีกเพียงเล็กน้อย

...

จวนสกุลหลัวในเวลานี้ กับมีเสียงพูดคุยที่ดูจะคึกคักอยู่ไม่น้อย ผิดกับหยางจ้าวฉวนที่ใบหน้าของเขายังคงมีแต่ความบึ้งตึง และไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

เสียงพูดคุยที่ดังขึ้นเป็นระยะ คงจะหนีไม่พ้นหลัวเหวินเทียนกับหยวนเทียนลู่ ทั้งสองพูดคุยกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม โดยมีหลัวชิงเยี่ยนนั่งคอยรินสุราให้กับทั้งสามอยู่ตลอด สร้างความสุขสำราญได้เป็นอย่างดี

"ท่านแม่ทัพหยาง ข้ารินสุราให้นะเจ้าคะ"

"..."

หยางจ้าวฉวนไม่ได้ตอบอะไรออกไป เขาเพียงแต่ส่งแก้วสุราที่ตนเองดื่มให้กับหลัวชิงเยี่ยนเท่านั้น

รอสักครู่นะเจ้าคะ"

นางรับแก้วสุราที่หยางจ้าวฉวนดื่มแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะมุมห้อง มุมปากของหลัวชิงเยี่ยนยกยิ้มด้วยความพอใจกับสิ่งที่บ่าวสาวหยิบส่งมาให้ นางมองของที่อยู่ในมือตัวเองอีกครั้ง แล้วเทสิ่งนั้นลงไปในแก้วสุราของหยางจ้าวฉวน

หลัวชิงเยี่ยนยังคงดูแลหยางจ้าวฉวนและนั่งอยู่ข้างกายของเขาไม่ห่าง นางนั่งมองใบหน้าที่เริ่มเปลี่ยนไปของหยางจ้าวฉวนด้วยความพอใจ กับสิ่งที่นางใส่ลงไปในสุราให้กับแม่ทัพหนุ่มได้ดื่มกินในวันนี้

ความร้อนรุ่มเริ่มเข้าสู้ร่างกายของหยางจ้าวฉวนทีละน้อย ในเวลานี้เขาแทบจะนั่งอยู่ไม่เป็นสุข หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่ทราบสาเหตุ แก่นกายของเขาที่เคยหลับใหลกับเริ่มแข็งตัวขึ้นอย่างช้าๆ หยางจ้าวฉวนทำได้เพียงสะกดกันอารมณ์ที่เกิดขึ้นอย่างยากลำบาก

การพูดคุยยังคงดำเนินไปด้วยดีจวบจนตะวันเริ่มลาลับขอบฟ้า หยวนเทียนลู่จึงหันไปทางหลัวเหวินเทียนก่อนจะเอ่ยพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

"เหวินเทียน นี่ก็มืดค่ำแล้วข้าคงจะขอตัวกลับก่อน เอาไว้วันข้างหน้าข้าจะมาที่จวนของเจ้าอีก"

เอ่ยพูดกับหลัวเหวินเทียนจบแล้ว หยวนเทียนลู่ก็หันไปทางหยางจ้าวฉวนทันที ก่อนจะเอ่ยพูดออกมาอีกครั้ง

"หยางจ้าวฉวนนี่ช่างคออ่อนเสียจริง ดื่มสุราเพียงไม่กี่จอกก็เมามายเสียแล้ว"

"คงจะเป็นอย่างที่เจ้าว่าจริงๆ หยวนเทียนลู่ ท่านแม่ทัพหยางช่างเป็นคนที่คออ่อนยิ่งนัก"

หยวนเทียนลู่ยืนมองดูหยางจ้าวฉวนเพียงชั่วครู่เท่านั้น ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปประคองร่างแม่ทัพหนุ่มขึ้นมา ก็ได้มีเสียงของหลัวเหวินเทียนเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

"เอาแบบนี้ดีหรือไม่หยวนเทียนลู่ คืนนี้เจ้ากับแม่ทัพหยางก็พักที่จวนของข้าสักคืนดีหรือไม่ ดูท่าแล้วแม่ทัพหยางคงจะเมาอยู่ไม่น้อย"

หยวนเทียนลู่มองไปที่ใบหน้าของหลัวเหวินเทียน และคิดตามคำพูดที่เอ่ยบอกกับตนเอง

"ก็ดีเหมือนกัน ข้าเองก็รู้สึกมึนหัวอยู่เช่นกัน"