ความมืดมิดที่ห้อมล้อมเสิ่นเมิ่งเฟยนั้นทั้งเย็นและหนักอึ้งราวกับเธอกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงน้ำที่ไร้ก้นบึ้งเลยทีเดียว
ทว่าท่ามกลางความเงียบอันไร้หัวใจนั้นกลิ่นอับชื้นที่รุนแรงก็ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในโสตประสาทของเธอมันเป็กลิ่นของไม้เก่าที่ผุพัง ผสมกับกลิ่นดินชื้นๆ และกลิ่นยาจีนจางๆที่ติดอยู่ในอากาศ กลิ่นนั้นทั้งแปลกแยกและชวนให้คลื่นไส้ มันค่อยๆดึงสติของเธอให้กลับคืนมาอย่างเชื่องช้า
เปลือกตาของเธอหนักอึ้งราวกับมีตะกั่วถ่วงไว้แต่เธอก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะปรือมันขึ้นภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาที่พร่ามัวคือเพดานไม้สีคล้ำที่มีหยากไย่เกาะอยู่ตามมุมคราบน้ำสีน้ำตาลเข้มแผ่เป็วงกว้างดูน่ากลัวราวกับแผนที่โบราณที่บอกเล่าเื่ราวแห่งความเสื่อมโทรมนี่ไม่ใช่เพดานสีขาวสะอาดของโรงพยาบาลที่เธอควรจะอยู่ และยิ่งไม่ใช่ห้องพักเล็กๆแต่เป็ระเบียบของเธออย่างแน่นอน
ความตื่นตระหนกแล่นปราดเข้าสู่หัวใจเสิ่นเมิ่งเฟยพยายามยันตัวลุกขึ้นแต่เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เคยมีกลับหดหายไปจนน่าใจหายร่างกายของเธออ่อนแอและหนักอึ้งอย่างไม่คุ้นเคย ทุกข้อต่อส่งเสียงประท้วงด้วยความเ็ปลำคอแห้งผากจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเธอทำได้เพียงหอบหายใจอย่างอ่อนแรงอยู่บนเตียงไม้แข็งๆ ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนบางๆและสากระคายผิว
หญิงสาวค่อยๆก้มลงมองมือของตัวเองที่วางอยู่บนผ้าห่มเก่าๆ แล้วหัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้นมือนั้นผอมบางจนเห็นกระดูกปูดโปน ผิวซีดเผือดไร้สีเืบนปลายนิ้วมีรอยด้านเล็กน้อยซึ่งเกิดจากการทำงานหนัก ไม่... นี่ไม่ใช่มือของเธอ!มือของเธอที่แม้จะไม่ได้ทาเล็บสวยหรูแต่ก็ได้รับการดูแลอย่างดีจากการเป็นักศึกษาที่ไม่เคยต้องทำงานหนักมาก่อน
แต่ดูมืออันน่าเกลียดคู่นี้สินอกจากผิวแตกแล้ว แม้แต่เล็บก็ยังซีดและฉีกเป็บางจุดด้วย
“ฝัน...ต้องเป็ฝันร้ายแน่ๆ” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงแหบพร่าความเครียดจากการหางานคงทำให้เธอฝันเพ้อเจ้อไปเองเธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ หยิกเข้าที่แขนของตัวเองอย่างแรง
ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมานั้นทั้งจริงและชัดเจนมันกระชากเธอออกจากความคิดที่ว่านี่คือความฝันและผลักเธอให้เผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย
ทันใดนั้นเองความเ็ประลอกใหม่ก็จู่โจมเข้าที่ศีรษะของเธออย่างรุนแรงมันไม่ใช่ความเ็ปทางกาย แต่เป็ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอที่ถาโถมเข้ามาในสมองราวกับคลื่นั์สึนามิ
ภาพของเด็กสาวคนหนึ่งฉายชัดขึ้นมา...เด็กสาวกำพร้าวัย 18 ปีที่ชื่อ"เสิ่นเมิ่งเฟย" เหมือนกับเธอ
ใบหน้าซูบตอบของแม่ที่นอนป่วยอยู่บนเตียงกลิ่นยาจีนที่คละคลุ้งไปทั่วบ้านหลังเล็กๆความโศกเศร้าในวันที่ต้องจัดงานศพให้แม่เพียงลำพัง ใบหน้าละโมบของบรรดาญาติที่เข้ามาทวงถามถึงเงินเก็บที่เหลืออยู่...และภาพสุดท้ายคือความอ้างว้างเดียวดายในห้องเช่าแห่งนี้ที่ซึ่งความเสียใจและความเจ็บป่วยได้พรากชีวิตของเธอไปในที่สุด
เมื่อพายุแห่งความทรงจำสงบลงเสิ่นเมิ่งเฟยนอนนิ่งตัวแข็งทื่อ เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว นี่ไม่ใช่ความฝันเธอไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาลหรือแม้แต่ยุคที่นักศึกษาตกงานเป็ใบไม้ร่วงที่สำคัญที่สุด... ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอเธอได้เข้ามาอยู่ในร่างของเด็กสาวอีกคนที่เพิ่งจะสิ้นใจไป!
ความจริงอันน่าเหลือเชื่อนี้ทำให้เธอแทบหยุดหายใจเธอค่อยๆ เชื่อมโยงเื่ราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน...
“ถ้าเพียงแต่ฉันเกิดเร็วกว่านี้สักยี่สิบสามสิบปีก็คงจะดี...ชีวิตยุคนี้นมันยากเกินไปแล้ว!”
ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตระหนกสุดขีดเธอแทบจะะโออกมาแต่กลับมีเพียงเสียงหัวเราะแห้งๆ ที่หลุดออกมาจากลำคอ
“คงไม่ใช่หรอกนะ...เป็ไปไม่ได้น่า!” เธอพูดกับตัวเอง สติเริ่มกระเจิดกระเจิง“์คงจะไม่ลงโทษฉันเพราะแค่คำบ่นลมๆ แล้งๆ นั่นหรอกนะ? พวกเขาคงจะไม่จริงจังกับคำพูดของคนธรรมดาเดินดินขนาดนั้นใช่ไหมล่ะ! ...นี่ฉันทะลุมิติมาจริงๆเหรอเนี่ย!”
ความกลัวและความสับสนตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบะเิแต่แล้วความจริงที่ว่าเธอรอดชีวิตมาได้ก็ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาแม้จะเป็ในร่างของคนอื่น ในยุคสมัยที่แตกต่าง แต่เธอยังมีลมหายใจ…
เสิ่นเมิ่งเฟยพยายามปลอบใจตัวเองจากนั้นเธอก็นึกได้ว่า อันที่จริงแล้วถึงจะพูดเหมือนกับเป็เื่ง่ายก็เถอะแต่ความสามารถพิเศษส่วนใหญ่ของเธอมักจะเป็ความคล่องในการทำงานด้วยโปรแกรมทันสมัยเสียมากกว่า
แม้จะมาจากครอบครัวยากจนแต่เธอก็ยังทำงานพาร์ทไทม์ในร้านกาแฟเพื่อส่งตัวเองเรียนได้
นอกจากเื่พื้นฐานเหล่านี้แล้วเธอก็ไม่มีทักษะอื่นเลย…
เมื่อมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่าอีกครั้งถึงแม้เธออาจจะรอดตายมาได้ แต่ตอนนี้เธอคือเด็กกำพร้าที่ไม่มีใคร ไม่มีเงินและอยู่ในยุค 1990 ที่เธอรู้จักเพียงผ่านคำบอกเล่าและหนังสือประวัติศาสตร์เท่านั้น
ขณะที่ความสิ้นหวังระลอกใหม่กำลังจะเข้าครอบงำเธออีกครั้งแสงสว่างจางๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า จอโปร่งใสค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอากาศที่ว่างเปล่าพร้อมกับตัวอักษรที่ส่องสว่าง...
[ระบบกล่องสุ่มทักษะรายวันได้เริ่มทำงาน]
เสิ่นเมิ่งเฟยจ้องมองภาพตรงหน้านิ่งงันความตกตะลึงครั้งใหม่เข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวนี่คือความหวังเดียวของเธอในโลกที่มืดมนและไม่คุ้นเคยแห่งนี้...
นิ้วทองของเธอมาถึงแล้ว!
827
