ทั้งสองใช้เวลาเกือบสองชั่วยามกว่าจะพ้นแนวป่าออกมาได้ ที่ด้านหน้ามองเห็นแนวกำแพงเมืองอยู่ลิบตา คาดว่าอีกราวครึ่งชั่วยามก็คงเข้าเขตกำแพงเมืองเหยียนเฉิง ระหว่างทางทั้งสองไม่พบเจอกับสิ่งผิดปกติใด ๆ นอกจากชาวบ้านที่ออกมาหาของป่าอยู่ไม่กี่คน เป็อย่างที่เซียถิงคาดเดาเอาไว้ ผู้ที่ลอบทำร้ายมีเป้าหมายอยู่ที่ส่านอ๋องมิใช่พวกตนสองคน
ออกเดินทางั้แ่เช้าจนเลยเวลาเที่ยงแล้ว เสียนฟ่างมิได้เร่งม้าจนเร็วเกินไปด้วยเกรงว่าอาจจะกระทบกับาแของเซียถิงที่ยังไม่หายดี เซียถิงยังคงไม่ยอม ปล่อยตัวของเสียนฟ่างที่โอบกอดเอาไว้ตลอดการเดินทาง ทั้งยังอยากจะให้เวลาเดินช้าลงอีกสักหน่อย ไออุ่นที่ถ่ายทอดให้แก่กันอบอุ่นกว่าเสื้อคลุมกันหนาวใดที่เซียถิงเคยสวมใส่ คนในอ้อมกอดรูปร่างผอมบางกว่าที่เซียถิงคิดเอาไว้ มือเพียงข้างเดียวก็แทบจะโอบอุ้มเอวที่บางไว้ได้ทั้งหมด
เมื่อทั้งสองมาถึงที่ประตูเมืองก็พบเจอกับองครักษ์หนึ่งในห้าคนที่ติดตามอารักขาเสียนฟ่างมาั้แ่เมืองฉางอาน หลังจากที่ทั้งสองคนหลบหนีการไล่ล่าไปได้ไม่นาน กลุ่มของหลี่หลินฝู่ที่หนีรอดออกมาได้ก่อนก็กลับเข้ามาถึงที่เมืองเหยียนเฉิง จากนั้นองครักษ์ทั้งห้าของเสียนฟ่างจึงเร่งรีบออกตามหาทั้งคืนวันแต่ก็ไม่พบตัว ต้องขอบคุณ์แล้วที่หลังจากผ่านไปสองวัน เสียนฟ่างกับเซียถิงก็ปรากฏตัวที่ประตูเมืองในท้ายที่สุด ไม่เช่นนั้นองครักษ์ทั้งห้าคงต้องออกไปขอความช่วยเหลือจากเ้าเมืองเหยียนเฉิงเพื่อให้ช่วยส่งคนตามหาอีกแรง
องครักษ์ที่มองเห็นรีบะโลงมาจากกำแพงเมืองเข้าหาทั้งสองคนอย่างกระวนกระวายใจ “คุณชายใหญ่ ท่านแม่ทัพ พวกท่านกลับมาแล้ว หากพรุ่งนี้พวกท่านยังไม่กลับมา พวกข้าคงไม่มีหน้ากลับไปพบนายท่านอีกแล้ว คุณชายรองรอพวกท่านอยู่ที่โรงเตี๊ยม หลายวันมานี้คุณชายรองไม่ยอมกินข้าวจนแทบจะล้มป่วย”
เสียนฟ่างขยับตัวออกจากอ้อมกอดของเซียถิง บอกเล่าเื่ราวโดยคร่าว ๆ จากนั้นติดตามองครักษ์ที่มารอรับกลับไปที่โรงเตี๊ยมผ่านบูรพาที่อยู่อีกด้านหนึ่งของเมือง
เมื่อมาถึงยังไม่ทันที่จะลงจากหลังม้า เสียนเฉิงที่นั่งรอข่าวอยู่บริเวณด้านหน้าของโรงเตี๊ยมก็วิ่งออกมารับทั้งน้ำตานองหน้า
“พี่ใหญ่ ฮือ ฮือ พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว” เสียนเฉิงโถมตัวเข้าใส่เสียนฟ่าง โอบกอดคนเอาไว้จนแน่น ั้แ่รู้ข่าวการลอบทำร้าย เสียนเฉิงก็กินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายวัน เพราะว่าตัวเองยังเด็กอยู่จึงไม่อาจติดตามองครักษ์ทั้งหลายออกไปตามหาเสียนฟ่างด้วยตัวเองได้ วันทั้งวันได้แต่เฝ้ารออยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยมกับอาเป่า อาเป่าเองเมื่อเห็นเสียนฟ่างกับเซียถิงกลับมาได้อย่างปลอดภัยก็อดปาดน้ำตาความดีใจของตัวเองไม่ได้
เสียนฟ่างเอ็นดูน้องชายต่างมารดาคนนี้ขึ้นมากั้แ่ฟื้นขึ้นมาในคราวนั้น ไม่คิดว่าเสียนเฉิงจะเป็ห่วงตัวเองถึงเพียงนี้ ยังคิดว่าโชคดีนักที่ไม่ได้พาเสียนเฉิงออกไปด้วยในวันนั้น “อาเฉิง อย่าร้อง พี่ใหญ่กลับมาแล้ว”
ก่อนที่จะกลับฉางอานคงต้องพาเสียนเฉิงออกไปเที่ยวเล่นให้มากหน่อยเพื่อปลอบใจ จากนั้นทั้งหมดจึงกลับเข้าไปที่เรือนพักด้านใน ที่โรงเตี๊ยมในตอนนี้มีเพียงกลุ่มของเสียนฟ่างเท่านั้นที่พำนักอยู่ หลายวันที่ผ่านมา หลังจากที่ส่านอ๋องจากไปก็ไม่มีแขกอื่นเข้ามาพำนัก
โรงเตี๊ยมผ่านบูรพาอยู่ในความดูแลของอู๋เฉิงจี้อย่างลับ ๆ เมื่อเสียนฟ่างกลับมาถึง คนของโรงเตี๊ยมก็รีบส่งข่าวกลับไปที่ป่าไผ่ในแทบจะทันที คนของอู๋เฉิงจี้เองก็ออกตามหาทั้งสองคนไปจนทั่วแต่ก็ไม่พบเจอเช่นกัน หลายวันมานี้อู๋เฉิงจี้ร้อนใจจนแทบจะระดมคนเกือบทั้งหมดออกไปตามหา หากเสียนฟ่างกลับมาถึงช้ากว่านี้ ไม่แน่ว่าอู๋เฉิงจี้จะขอราชโองการจากเมืองหลวงเพื่อให้กองทหารรักษาเมืองเหยียนเฉิงออกตามหาด้วยอีกแรง
“ฝ่าา คุณชายเสียนปลอดภัยแล้ว ทรงพักผ่อนบ้างเถิดพะยะค่ะ อีกหลายวันค่อยเสด็จไปเยี่ยมก็ยังไม่สาย” ขันทีชราที่คอยรับใช้อู๋เฉิงจี้กล่าว อู๋เฉิงจี้เองก็แทบจะไม่ได้นอนมาหลายวันแล้วจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าอยู่บ้าง
“ขอเพียงเขาปลอดภัยก็ดีแล้ว ระหว่างนี้ให้คนของเราเฝ้าคุ้มครองอยู่ห่าง ๆ จนกว่าพวกเขาจะกลับไปที่เมืองหลวง” อู๋เฉิงจี้กล่าว มีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นมาก
เสียนฟ่างให้อาเป่าออกไปเชิญหมอมาดูาแจ่ายยาให้กับเซียถิงอีกครั้งหนึ่ง หมอที่เมืองเหยียนเฉิงความรู้ไม่อาจสู้เมืองหลวงฉางอานได้ แต่การรักษาาแเพียงเท่านี้ยังคงพอกระทำได้ หมอวัยกลางคนเปลี่ยนยาผ้าพันแผลให้ พร้อมทั้งกำชับให้คอยเปลี่ยนผ้าใส่ยาวันละครั้ง ระหว่างนี้แผลไม่ควรถูกน้ำทั้งยังมอบยาใส่แผลไว้ให้จำนวนหนึ่ง
"คุณชายท่านนี้ ต้องอย่าลืมใส่ยาเปลี่ยนผ้าพันแผลทุกวัน ไม่เช่นนั้นอาจจะอักเสบได้ ฮูหยินท่านอยู่ที่ใดข้าจะได้สอนนางใส่ยาเปลี่ยนผ้าให้ท่าน" หมอวัยกลางคนกล่าวกับเซียถิงทั้งยังทำทีมองหาคน
อาเป่าที่รอรับใช้อยู่ไม่ไกลกำลังจะขยับปากกล่าววาจาก็เจอกับเสียนฟ่างที่นั่งฟังหมออยู่ที่ข้างเตียงถลึงตาใส่มิให้พูดมาก เป็เซียถิงที่ลอบมองมาที่เสียนฟ่าง กล่าวกลับหมอยาว่า "ขอบคุณท่านหมอ ฮูหยินข้าฉลาดเฉลียวทั้งยังรู้เื่การแพทย์อยู่บ้าง ใส่ยาเปลี่ยนผ้าพันแผลเท่านี้เขาเห็นปราดเดียวก็ทำได้ ไม่ต้องรบกวนท่านหมอแล้ว"
"อาเป่าไปส่งท่านหมอด้วย" เสียนฟ่างหยิบเงินจำนวนหนึ่งมอบให้กับหมอที่มา พร้อมให้อาเป่าออกไปส่งที่ด้านหน้าโรงเตี๊ยม หมอยาได้เงินไปไม่น้อยก่อนออกไปยังหันกลับมาคารวะเสียนฟ่างจนจรดพื้น คุณชายรุ่มรวยจากเมืองหลวงใช้เงินมือเติบยิ่งนัก
"ข้าจะให้อาเป่าคอยช่วยท่านใส่ยาในตอนเย็นทุกวัน" เสียนฟ่างกล่าว ทำท่าจะลุกออกไปหาเสียนเฉิงที่กำลังเล่นอยู่ด้านนอก
เซียถิงทอดถอนหายใจยาว "ไม่เป็ไร ข้าเป็ทหาร แผลหนักกว่านี้มิใช่ไม่เคยเจอ อาเป่ายังเด็กไม่ค่อยระวังตัว มือไม้ไม่สะอาดทั้งยังต้องดูแลอาเฉิง หากต้องดูแลข้าอีกคนคงวุ่นวายเกินไป มือขวาข้ายังมีต่อให้ลำบากไปบ้างคงไม่เป็ไร" กล่าวเสร็จก็ใช้มือขวาลูบไปที่าแที่ไหล่ซ้ายเบา ๆ สายตาน่าสงสารยิ่ง
เสียนฟ่างไหนเลยไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพที่ตรงหน้ากำลังแสดงละครโรงใหญ่ แต่เอาเถอะใครใช้ให้ตัวเองหลงรักคนผู้นี้ก่อนกันเล่า อีกอย่างาแนี้ก็เพราะปกป้องตัวเสียนฟ่างเอง
"ท่านหมอเพิ่งจะเปลี่ยนผ้าใส่ยาให้ วันนี้คงยังไม่ต้องใส่ยาใหม่ เอาล่ะข้าเป็ฮูหยิน ของท่าน หลายวันนี้ข้าจะทำหน้าที่นี้เอง ข้าออกไปหาอาเฉิงก่อน ท่านก็พักผ่อนเถอะ" เสียนฟ่างกล่าวอย่างจนใจ เซียถิงใช้สายตาส่งเสียนฟ่างออกจากห้อง ลอบยิ้มให้กับตัวเอง เซียถิงในตอนนี้เข้าใจจิตใจของตัวเอง ั้แ่เหตุการณ์ลอบทำร้ายในคราวก่อน เซียถิงเอาตัวเข้าปกป้องเสียนฟ่างจากลูกธนูโดยไม่ลังเลในใจเลยสักนิด เมื่อเสียนฟ่างขี่ม้าหลบหนีไป จิตใจก็เป็ห่วงจนแทบจะขาดใจ เซียถิงจะไม่มีวันปล่อยให้เสียนฟ่างหย่ากับตัวเองอย่างเด็ดขาด
ในตอนบ่ายเสียนฟ่างพาเสียนเฉิงออกไปเที่ยวเล่นในเมือง มีอาเป่ากับองครักษ์อีกสามคนคอยติดตามเป็ขบวนใหญ่ดูคล้ายคุณชายร่ำรวยที่เพิ่งออกท่องเที่ยว การแต่งตัวของเสียนฟ่างมิได้แตกต่างจากพ่อค้านักเดินทางสักเท่าไร รวมถึงองครักษ์ที่ติดตามก็แต่งกายเฉกเช่นบ่าวติดตามทั่วไป ถึงกระนั้นด้วยลักษณะท่าทาง ใบหน้าผิวพรรณของเสียนฟ่างกับเสียนเฉิงยังดึงดูดให้หญิงสาวไม่น้อยคอยลอบส่งรอยยิ้มสายตาเชิญชวนให้คุณชายรูปงามนี้เยี่ยมชมสินค้าตลอดรายทาง เสียนเฉิงดูคล้ายไม่ค่อยพอใจที่มีสตรีหลายคนแสดงท่าทางเกี้ยวพาพี่ใหญ่ของตนเอง หากเดินผ่านร้านค้าที่มีหญิงงามก็มักจะรีบฉุดรั้งให้เสียนฟ่างให้ผ่านเลยไป พี่ใหญ่ของตนเองแต่งงานแล้วซ้ำพี่เขยก็ได้รับาเ็หากตนเองไม่ดูแลพี่ใหญ่ให้ดี จะมีหน้าไปกล่าวกับพี่เขยได้อย่างไร
“อาเฉิง เ้ามีใช่ชอบหน้ากากผีพวกนี้ เหตุใดถึงไม่แวะดูก่อน”
“ข้าโตแล้ว หน้ากากพวกนี้เอาไว้หลอกทารกเยาว์วัย พี่ใหญ่ไปข้างหน้าเถอะ” เสียนเฉิงไม่ชอบสายตาคนขายหนุ่มผู้นี้ที่จับจ้องเสียนฟ่างั้แ่อยู่ที่หน้าร้าน จึงรีบฉุดดึงมือเสียนฟ่างให้ผ่านเลยไป
สองพี่น้องเดินดูจนเหนื่อยล้าได้ของเล่นเครื่องประดับมาไม่กี่อย่าง วันนี้เสียนฟ่างรู้สึกว่าน้องชายไม่ค่อยสนใจของเล่นที่เคยสนใจเหมือนวันก่อน ออกไปได้ไม่นานก็กลับเข้ามาที่เรือนพัก เมื่อมาถึงก็เป็เวลาบ่ายมากแล้ว เซียถิงนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ลานกว้างหน้าเรือน ถึงแม้ที่โรงเตี๊ยมจะมีแค่กลุ่มของเสียนฟ่างที่พักอยู่แต่เสียนฟ่างก็มิได้ขอห้องพักเพิ่มเติมจึงยังคงอยู่ที่เรือนด้านทิศใต้ของโรงเตี๊ยมเช่นเดิม
เสียนเฉิงติดตามบ่าวเข้าไปในเรือนเพื่อเอาของที่ซื้อมาเข้าไปเก็บเอาไว้ เสียนฟ่างจึงเดินไปยังทิศทางที่เซียถิงนั่งอยู่ เวลาบ่ายคล้อยลมเย็นสบายถึงกับหนาวไปอยู่บ้าง เสียนฟ่างกระชับเสื้อคลุมกันหนาวนั่งลงเคียงข้างกับเซียถิง ั้แ่กลับมาจากวัดร้างเสียนฟ่างก็มิได้หลีกหนีเซียถิงอีกต่อไป หากแต่รักษาระยะห่างเอาไว้ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป ด้วยท่าทีที่เซียถิงแสดงออกเสียนฟ่างเองก็อยากที่จะทำความเข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงของเซียถิงเช่นกัน
“ท่านพี่อากาศเย็นแล้ว ท่านไม่ควรอยู่ด้านนอกนานจนเกินไป”
“อืม ข้าออกมารอเ้ากลับมา”
เซียถิงลุกขึ้นยืน ยื่นมือข้างขวาให้เสียนฟ่างจับเอาไว้ พร้อมกับส่งสายตาคาดหวัง เสียนฟ่างลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ยื่นมือออกไปจับพยุงตัวลุกขึ้นเดินเคียงข้างกันเข้าไปด้านใน เตียงนอนของเซียถิงยังคงอยู่ตรงข้ามกับเตียงนอนของเสียนฟ่างมีเพียงฉากไม้ที่กันเอาไว้ เซียถิงจูงเสียนฟ่างมาที่เตียงด้านของตัวเอง ฉุดรั้งให้เสียนฟ่างนั่งลงที่เตียงด้วยกัน
“ผ้าที่ท่านหมอพันแผลไว้เมื่อเช้าดูเหมือนจะหลุดออกมาแล้ว เ้าช่วยพันกลับเข้าไปใหม่ได้หรือไม่”
“ขอข้าดูหน่อย” เสียนฟ่างขยับเข้ามาใกล้ ถอดเสื้อคลุมที่เซียถิงใส่ไว้ออกมาด้านหนึ่งเพื่อดูผ้าพันแผล
เซียถิงใส่เสื้อตัวในสีขาวไว้เพียงชั้นเดียว ทับด้วยชุดคลุมยาวเพื่อสะดวกต่อการใส่ยาพันแผล เสียนฟ่างปลดเสื้อคลุมของเซียถิงที่ไหล่ด้านซ้ายลงมา จากนั้นจึงค่อยปลดเสื้อด้านใน เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนของเซียถิงที่เปลือยเปล่า เซียถิงมีผิวสีกรำแดดแม้ไม่เข้มมากแต่เมื่อเทียบกับผิวที่ขาวดังกระเบื้องเคลือบของเสียนฟ่างแล้วนับว่าแตกต่างกันอยู่มาก กล้ามเนื้อตึงแน่นเห็นเด่นชัด เอวสอบแผ่นหลังตั้งตรงดังศิลา
ผ้าพันแผลที่ไหล่ด้านซ้ายหลุดออกมาเล็กน้อย เสียนฟ่างได้กลิ่นยาอ่อน ๆ ที่ใส่เอาไว้ ค่อยแกะปมผ้าที่มัดเฉียงไปกับหน้าอกถึงไหล่ซ้ายจากนั้นจึงคลี่ออกมาก่อนที่จะพันกลับเข้าไปใหม่
เซียถิงลอบมองดูเสียนฟ่างที่ตั้งอกตั้งใจพันผ้าให้ เพราะว่าผ้าพันแผลจำต้องพาดผ่านจากไหล่ซ้ายข้ามหน้าอกจากนั้นจึงวกอ้อมมาอีกด้านหนึ่ง เสียนฟ่างจึงต้องโน้มตัวเข้าไปใกล้ แทบจะโอบกอดเซียถิงที่ไม่ได้สวมเสื้ออยู่เป็นาน หลังจากผูกปมให้จนเรียบร้อยจึงสวมเสื้อกลับไปให้กับเซียถิงอีกครั้งหนึ่ง
กลิ่นกายของเสียนฟ่างแทบจะทำให้เซียถิงอดใจไว้ไม่อยู่ เซียถิงเพิ่งจะอายุยี่สิบปีคนหนุ่มร่างกายแข็งแรง ถูกกระตุ้นเพียงเล็กน้อยจากคนที่ตรงหน้าก็ไม่อาจอดกลั้นไว้ได้ ใบหน้าของเสียนฟ่างอยู่ห่างไปไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือ เซียถิงรวบแขนทั้งสองของเสียนฟ่างเอาไว้ดึงคนมาแนบอก ขยี้ริมฝีปากของตัวเองลงไปยังริมฝีปากอมชมพูอย่างรวดเร็ว การจู่โจมนี้ทำให้เสียนฟ่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าน้อยอับอายจนขึ้นสีแดง สองมือแข็งขืนดันตัวคนตรงหน้าให้ออกห่าง
อาเป่าอยู่กับเสียนเฉิงที่อีกด้านของฉากกั้นห้องได้ทั้งสองได้ยินเสียงกุกกักอยู่อีกด้าน ด้วยความสงสัยเสียนเฉิงจึงโผล่หน้าออกมาดู เมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้าก็อ้าปากเตรียมส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตะหนก โชคดีนักที่เอาเป่าเคลื่อนไหวรวดเร็ว มือข้างหนึ่งอุดปากนายน้อยเสียนเฉิงเอาไว้ จากนั้นจึงอุ้มเสียนเฉิงที่ใวิ่งหันออกไปที่นอกเรือน
เซียถิงได้ยินเสียงคนอื่นในห้องจึงรู้ตัวว่ากระทำอุกอาจไปบ้าง ต้องถอนริมฝีปากออกมาอย่างจำใจ เสียนฟ่างดูเหมือนยังมืนงงอยู่จับจ้องใบหน้าของเซียถิงอย่างไม่เข้าใจ
“ตัวเลวร้าย” เสียนฟ่างซัดฝ่ามือไปที่ไหล่ซ้ายของเซียถิงคราหนึ่งจากนั้นสะบัดหน้าออกไปจากเรือนด้วยความรวดเร็ว หนึ่งฝ่ามือแลกหนึ่งจูบ เ้าทุบตีมากกว่านี้ก็ยังได้ เซียถิงลูบริมฝีปากตัวเอง เอนหลังราบไปกับที่นอนอย่างมีความสุข
เสียนฟ่างออกมาด้านนอกใบหน้ายังแดง ยกมือลูบริมฝีปากตัวเองยืนเหม่อลอย ถึงกับมองไม่เห็นอาเป่ากับเสียนเฉิงที่นั่งหน้าแดงไม่แพ้กันอยู่ที่ด้านข้าง
คุณชายในห้องยังมีคุณชายรอง พวกท่านแสดงความรักกันก็ระมัดระวังให้มาก หรือว่าข้าควรไปบอกเถ้าแก่โรงเตี๊ยมให้จัดห้องเพิ่มให้ท่านกับท่านแม่ทัพอีกห้อง อาเป่าได้แต่คิดในใจ
ในชีวิตปัจจุบันเสียนฟ่างเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดปี ร่างกายยังบริสุทธ์นัก ยิ่งไม่เคยจูบกับผู้ใดมาก่อน ฝีมือการจูบของเซียถิงไม่อ่อนโยนสักเท่าไรแต่ก็ร้อนแรงสมเป็ชายชาติทหาร ในชาติอื่น ๆ เสียนฟ่างมีประสบการณ์ไม่น้อยในเื่แบบนี้ แต่ว่าความทรงจำยังไม่อาจสู้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงเมื่อครู่ได้แม้หนึ่งในหมื่น
ในเมื่อพอมีเวลาอีกหลายวันระหว่างที่รอให้เซียถิงหายเป็ปกติ เสียนฟ่างก็นำจดหมายแนะนำตัวที่อู๋เฉิงจี้มอบให้กับท่านอาหลิวต้าเพื่อไปตรวจสอบที่หมู่บ้านสกุลเหลียงเื่ไร่ชา
ผู้เฒ่าหลิวต้านำองครักษ์ติดตามไปด้วยสามคนเพื่อไปที่หมู่บ้านสกุลเหลียงวันรุ่งขึ้นก็กลับมาพร้อมกับข่าวดี ไร่ชาที่หมู่บ้านสกุลเหลียงมีอายุกำลังพอดี ผลผลิตในปีนี้เก็บเกี่ยวได้แทบตลอดทั้งปี ใบชาที่หมักเก็บเอาไว้มีรสชาติดี เมื่อชงออกมาแล้วให้สีสันสมเป็ชาดีของเจียงหนาน ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านสกุลเหลียงเมื่อเห็นจดหมายแนะนำตัวของอู๋เฉิงจี้ก็ยินดีที่จะทำสัญญาส่งใบชาให้กับผู้เฒ่าหลิวต้า แต่ว่าเื่นี้คงต้องกลับมาหารือกับเสียนฟ่างเสียก่อน
“คุณชายใหญ่ ท่านลองดมดู ใบชานี้เพิ่งหมักได้ไม่นานกลิ่นยังเข้มข้นอยู่ ส่วนทางนี้เกินหกเดือนแล้วสีสันยังดีอยู่กลิ่นเพียงจางลงไปบ้าง หากนำไปขายที่เมืองหลวงคงทำกำไรให้ท่านมากโข” ผู้เฒ่าหลิวต้าหยิบใบชาหมักที่มีอายุแตกต่างกันออกมาให้เสียนฟ่างชมดู เซียถิงไม่มีความรู้เื่ใบชาแต่ก็ยังอยู่ร่วมการสนทนาโดยนั่งอยู่ข้าง ๆ กับเสียนฟ่าง
“ท่านอาหลิว ใบชาเมื่อเก็บแล้ว ชาวบ้านก็นำมาหมักในลักษณะนี้ก่อนส่งไปจำหน่าย? “เสียนฟ่างถาม
ผู้เฒ่าหลิวต้าไม่ค่อยเข้าใจที่เสียนฟ่างถาม การหมักใบชาเป็วิธีที่ชาวไร่ชาใช้มาช้านานหลายร้อยปี หากไม่นำมาหมักจะเก็บใบชาเช่นไร “ใช่แล้วคุณชาย หรือมีสิ่งใดไม่ถูกต้อง”
“มิใช่ ข้าเพียงคิดอะไรเรื่อยเปื่อย หมู่บ้านสกุลเหลียงอยู่ไกลหรือไม่ ข้าอยากจะไปชมดูตัวตาตัวเอง”
“ห่างออกไปทางทิศเหนือของเมืองราวหนึ่งชั่วยาม หากคุณชายพร้อมพรุ่งนี้พวกเราก็ออกเดินทางได้”
“ท่านพี่ ท่านยังไม่หายดี ข้าฝากท่านดูแลอาเฉิงสักวัน พรุ่งนี้ข้าจะไปหมู่บ้านสกุล เหลียงกับท่านอาหลิว”
เซียถิงไหนเลยยินยอมให้เสียนฟ่างอยู่ห่างจากสายตาตัวเอง หลายวันมานี้พยายามใกล้ชิดเสียนฟ่างแทบจะตลอดเวลา แต่ก็ยังหาโอกาสขโมยจูบอีกไม่ได้ ยิ่งกว่านี้ดูเหมือนเสียนเฉิงเองก็ติดพี่ชายขึ้นยิ่งกว่าเดิม ทำให้หาโอกาสอยู่กันสองคนแทบไม่ได้ เวลานอนก็ยังอยู่กันคนละฝั่งของห้อง เซียถิงได้แต่มองอีกคนหลับอยู่กับน้องชาย ตัวเองกว่าจะข่มตาหลับลงไปได้ก็เกือบจะค่อนคืน
หากออกไปหมู่บ้านสกุลเหลียงในวันพรุ่งนี้อย่างน้อยได้โดยสารม้าตัวเดียวกัน โอบกอดเสียนฟ่างไปตลอดทางทั้งไปทั้งกลับ เซียถิงย่อมไม่ยอมพลาดโอกาสอันดี
“าแข้าไม่ได้หนักหนาถึงเพียงนั้น อีกอย่างออกไปนอกเมืองระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า ข้าไม่วางใจหากต้องให้เ้าไปเพียงผู้เดียว” เซียถิงกล่าว
ข้ากับองครักษ์อีกสามคนก็ไปด้วย คุณชายใหญ่ไหนเลยไปแต่ผู้เดียว แต่ว่าผู้เฒ่าหลิวต้าได้แต่คิดเองในใจไม่กล้าที่จะกล่าวขัดที่เซียถิงพูด
ความจริงหลายวันมานี้องครักษ์ของเสียนฟ่างออกตรวจตราทั้งภายในเมืองกับบริเวณรอบเมือง ยังไม่พบคนต้องสงสัย ทั้งยังสังเกตเห็นทหารประจำเมืองเองก็ออกตรวจตราเข้มงวดขึ้น ที่ด้านนอกกำแพงเมืองยังมีกองทหารตั้งค่ายอยู่โดยรอบ นี่ไม่แน่ว่าเป็เพราะการลอบโจมตีส่านอ๋องเมื่อหลายวันก่อน แต่อย่างไร่เวลานี้เมืองเหยียนเฉิงสมควรปลอดภัยยิ่ง
ไร่ชากว้างใหญ่สุดสายตา ต้นชาสูงราว่อกของเสียนฟ่างเท่านั้น เวลาไม่เช้าแล้วแต่ยังมองเห็นร่องรอยเกล็ดหิมะที่เพิ่งละลายอยู่เต็มกิ่งก้านใบชา ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านสกุลเหลียง ตกลงทำสัญญาส่งมอบใบชาให้กับเสียนฟ่างเป็เวลาห้าปี หนึ่งปีเก็บเกี่ยวได้แปดเดือน ส่งมอบปีละสี่ครั้ง เสียนฟ่างให้ท่านอาหลิวต้ารั้งอยู่ที่หมู่บ้านสกุลเหลียงพร้อมกับจัดหาผู้ช่วยอีกหลายคนเพื่อจัดการเื่กิจการไร่ชา ทั้งยังวางแผนเพื่อซื้อที่ดินเปล่าอีกหลายร้อยมู่ (ไร่จีน) เพื่อปลูกต้นชาของตัวเอง
“ท่านอาหลิว ข้าอยากให้ท่านทดลองเก็บใบชาโดยไม่นำไปหมักเป็ก้อน ทดลองในปริมาณน้อยก่อน ให้นำใบชาที่เก็บได้ผึ่งลมเอาไว้ ใช้มือนวดเบา ๆ ระหว่างที่ผึ่งเอาไว้ จากนั้นนำไปคั่วด้วยไฟอ่อนพอใบชาหดตัวก็เก็บใส่โถกระเบื้อง ทดลองชิมดู ส่งบางส่วนมาที่ฉางอานก่อน”
การเก็บใบชาในสมัยถังยังใช้วิธีโบราณที่นำใบชาที่เก็บมาได้ไปหมักเพื่อขับน้ำมันออกเพื่อให้รสขมลดน้อยลง แต่ทำให้กลิ่นเฉพาะของใบชาหายไปเกือบหมด วิธีการผึ่งแล้วคั่วถูกคิดขึ้นในต้นราชวงค์ซ่ง จากนั้นจึงปรับปรุงเรื่อยมาจนมีวิธีเก็บใบชามากมายหลายร้อยวิธี ให้รสชาติที่แตกต่างกัน วิธีที่เสียนฟ่างบอกต่อหลิวต้า เสียนฟ่างเองก็เพียงเคยเห็นผ่านตาไม่ทราบถึงขั้นตอนโดยละเอียดได้แต่ทดลองดูก่อน
หลิวต้าได้แต่รับปากจะที่ทดลองทำดู แต่ยังไม่เข้าใจเหตุใดคุณชายเสียนถึงสั่งเช่นนี้ วิธีการหมักชาใช้มาหลายร้อยปีแล้วมีอันใดไม่ถูกต้อง “ขอรับคุณชาย ใบชางวดใหม่น่าจะเริ่มเก็บได้หลังปีใหม่ ข้าจะรีบส่งขึ้นไปที่ฉางอาน”
เสียนฟ่างอยู่ที่เมืองเหยียนเฉิงสิบกว่าวัน ตอนนี้ธุระที่้าจัดการก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว นอกจากหลิวต้าที่รั้งอยู่ที่หมู่บ้านสกุลเหลียงแล้ว ในวันรุ่งขึ้นทั้งเก้าคนก็เตรียมเดินทางกลับฉางอาน
เสียนฟ่างให้องครักษ์ไปจัดการเื่รถม้าให้พร้อม แต่ว่าไม่นานหลังจากนั้นองครักษ์ก็กลับเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
“คุณชายใหญ่ ดูเหมือนเส้นทางไปฉางอานจะถูกปิด เมืองเจียงหลิงมีสถาณการณ์ไม่สู้ดี ทหารประจำเมืองไม่อนุญาตให้ผ่านไปทางเมืองเจียงหลิง หากต้องอ้อมไปคงต้องเสียเวลาไปอีกสิบกว่าวัน”
“ถ้าเช่นนั้นทำอย่างไรดี” เสียนฟ่างหันไปทางเซียถิงเพื่อขอความเห็น เซียถิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า
“หากพวกเราเปลี่ยนเป็เดินทางด้วยเรือโดยสาร ท่าเรือของเมืองเหยียนเฉิงยังใช้การได้ ต่อให้อ้อมเมืองเจียงหลิงไปบ้าง พอออกแม่น้ำแยงซีแล้วเข้าสู่คลองต้ายวิ่นเหอ ใช้เวลาไม่ถึงสิบวันก็จะถึงฉางอาน”
เสียนฟ่างว่ายน้ำไม่เป็จึงหลีกเลี่ยงการเดินทางทางเรือั้แ่ตอนขามา สุดท้ายกลับไม่อาจหลบเลี่ยงได้ตลอดไป แต่ว่าการเดินทางไม่อาจเสียเวลามากจนเกินไป ได้แต่ยินยอมตามที่เซียถิงเสนอมา
496
