ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

ตอนที่ 40คนที่อยู่แนวหน้า ไม่ได้อยากรู้แผนทั้งหมด แค่อยากรู้ว่ามีคนเห็นพวกเขาอยู่

เช้ามืด

หลินรุ่ยออกจากกองบัญชาการ

ไม่มีขบวนส่ง

ไม่มีธง

มีแค่คำสั่งหนึ่งแผ่น

และม้าหนึ่งตัว

ปลายทาง—

แนวสาม

จุดที่เมื่อคืน

เสียคนหนึ่งร้อยเจ็ด

—

ระหว่างทาง

เขาเปิดรายงานอีกครั้ง

สั้นมาก

สาเหตุ:
แรงกดดันสูง

การส่งเสบียงล่าช้า

ยืนแนวสำเร็จ

ไม่มีชื่อ

ไม่มีรายละเอียด

ไม่มีคำว่าใครตาย

หลินรุ่ยมองอยู่พัก

ก่อนพับเก็บ

ครั้งแรก

เขาไม่อยากอ่านแค่ตัวเลขแล้ว

—

ครึ่งวันต่อมา

ถึงแนวสาม

กลิ่นเลือดแรงกว่าแนวห้า

ไม่มีเสียงโวยวาย

ไม่มีเสียงร้อง

มีแต่คนเงียบ

เงียบแบบคนเหนื่อยเกินจะพูด

กำแพงเต็มไปด้วยรอยดาบ

พื้นยังเปียก

หลัวชิงเดินช้าลง

เงียบผิดปกติ

—

ทหารคนหนึ่งเดินมารับ

มองเอกสาร

พยักหน้า

“จากกองบัญชาการ?”

หลินรุ่ยตอบ

“ใช่”

อีกฝ่ายมองเขาแวบหนึ่ง

ถามเรียบ ๆ

“มาดูว่าพวกเรายังไม่ตาย?”

ไม่มีใครหัวเราะ

หลินรุ่ยตอบ

“มาดูว่าเกิดอะไรขึ้น”

ทหารคนนั้นพยักหน้า

“งั้นตามมา”

—

ระหว่างเดิน

เขาเห็นหลายอย่าง

หม้อข้าวว่าง

คนเจ็บนอนรวม

เกราะบางชุดไม่มีเจ้าของ

จนถึงมุมหนึ่ง

มีไม้ปักเรียง

หนึ่งร้อยเจ็ดอัน

ไม่มีชื่อ

มีแต่รอยขีด

ทหารพูดเรียบ ๆ

“ยังไม่ทันทำทะเบียน”

หลินรุ่ยหยุด

มอง

เงียบ

—

แม่กองแนวสามนั่งอยู่ข้างกำแพง

แขนพันผ้า

เห็นหลินรุ่ยก็ถาม

“คนใหม่?”

หลินรุ่ยส่งคำสั่ง

อีกฝ่ายอ่าน

เงียบ

แล้วถาม

“เจ้าคือคนจัดเสบียง?”

หลัวชิงชะงัก

หลินรุ่ยตอบ

“ใช่”

เงียบ

ไม่มีใครพูด

แม่กองพยักหน้า

“เข้าใจ”

แล้วคืนเอกสาร

แค่นั้น

ไม่มีด่า

ไม่มีโวย

—

หลินรุ่ยถาม

“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น”

แม่กองมองกำแพง

ตอบ

“ข้าวมาช้า”

“คนเลยประหยัดแรง”

“พอศัตรูมา…”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“…หลายคนไม่มีแรงยกโล่”

เงียบ

เขาชี้กำแพง

“แต่เรารับไว้”

หลินรุ่ยมอง

ถาม

“ทำไมไม่ถอน”

แม่กองตอบ

“คำสั่ง”

หลินรุ่ยนิ่ง

ถามต่อ

“แล้วถ้าถอน”

อีกฝ่ายตอบทันที

“แนวหลังรับไม่ทัน”

ลมพัด

แม่กองมองเขา

พูดต่อ

“อย่าคิดมาก”

“สงครามก็แบบนี้”

หลินรุ่ยถาม

“ไม่โกรธ?”

แม่กองเงียบ

ก่อนตอบ

“โกรธ”

ทุกคนเงียบ

เขาพูดต่อ

“แต่ไม่ใช่เรื่องข้าว”

เขามองไม้ปัก

“…คนข้างบนไม่เคยมาดู”

—

หลินรุ่ยเงียบ

แล้วเดินไปหยิบไม้ขึ้น

นั่งลง

ถามชื่อ

คนแรก

คนที่สอง

คนที่สาม

เขาเริ่มจด

ทุกคนมอง

แม่กองขมวดคิ้ว

“ทำอะไร”

หลินรุ่ยตอบ

“ทำทะเบียน”

อีกฝ่ายนิ่ง

หลินรุ่ยเขียนต่อ

ชื่อ

บ้าน

ตำแหน่ง

คนข้าง ๆ เริ่มช่วย

จนพระอาทิตย์ตก

ไม้ทุกอันมีชื่อ

—

ก่อนกลับ

หลินรุ่ยเอากระดาษส่งแม่กอง

พูดแค่

“อย่างน้อย…”

เขามองไม้ปัก

“…คนจะรู้ว่าพวกเขาเคยอยู่”

เงียบ

แม่กองรับ

ไม่ได้พูด

แต่ตอนหลินรุ่ยจะเดิน

อีกฝ่ายเรียก

“เฮ้”

หลินรุ่ยหัน

แม่กองพูดเรียบ ๆ

“ถ้ากลับไปข้างบน”

เขามองตรงมา

“…อย่าลืมว่าพวกเรามีหน้า”

—

กลางคืน

หลินรุ่ยกลับถึงกองบัญชาการ

วางทะเบียนลงโต๊ะชายชรา

อีกฝ่ายเปิดดู

เงียบไปพัก

ถาม

“นี่อะไร”

หลินรุ่ยตอบ

“รายชื่อ”

ชายชราถาม

“ข้าไม่ได้ขอ”

หลินรุ่ยตอบ

“แต่ควรมี”

เงียบ

ชายชรามองเขาอยู่นาน

ก่อนเก็บเอกสารเข้าลิ้นชัก

แล้วพูดเบา ๆ

“ดี”

“…เจ้ายังมองเห็นคน”

—

ระบบเด้งขึ้น

คุณสมบัติพัฒนา

【น้ำหนักของคำสั่ง Lv.2】

ปลดล็อก:

ก่อนอนุมัติคำสั่ง
สามารถแสดง “ผลกระทบต่อชีวิตคน” เพิ่มเติม

ได้รับผลเสริม:

ผู้ใต้บังคับบัญชาไว้วางใจเพิ่ม

—

แต่ข้อความสุดท้ายทำให้หลินรุ่ยหยุด

การมองเห็นคนมากเกินไป

อาจทำให้ตัดสินใจช้าลง

สงคราม

ไม่ได้ให้เวลาทุกครั้ง

ตอนที่ 40 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 41 — คนที่ช่วยทุกคนไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าไม่มีสิทธิ์ช่วยใครเลย