หลี่เฟยหลง จอมทัพเทวดา

    .... ถังสง ชักม้าพุ่งเข้าใส่ โจเงา ง้าวในมือฟันผ่า เข้าใส่ โจเงาตรงๆ โจเงาเห็นเช่นนั้น ก็ไม่ประมาณ เขาจับง้าวในมือฟันกลับออกไป ง้าวทั้งสองเข้าประทะกันอย่างจัง. เคร้งง... ถังสง เห็นว่า โจเงา รับง้าวของตนได้ ก็ฟันซ้ำลงไปอีกครั้ง ง้าวเล่มใหญ่คมกริบ ฟันผ่าอากาศเข้ามาระหว่างคอ ของโจเงา  

   .... โจเงา เห็นท่าไม่ดี เอนตัวหลบไปทางด้านหลังอย่างไว ก่อนจะควงง้าวฟันสวนกลับมา. ถังสงเมื่อฟันโจเงา ไม่โดนตัวเองก็เสียจังหวะ ก่อนจะดึงง้าวกับมา ป้องกันเอาไว้. เสียงอาวุธปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว. เคร้งงงงง.. . ก่อนที่พวกเขาจะยังประทะกันต่อไปอีกหลายกระบวนท่า 

    .... เสนาเตียว. เห็น เช่นนั้น ก็พูดขึ้น " นายทหารเเคว้นเหลียงคนนี้ มีฝีมือไม่เลว สามารถสู้กับขุนพลโจเงา ได้สูสีเช่นนี้ นับว่าไม่ธรรมดาจริงๆ 

    .... ด้านเฟยหลงเองก็เช่นกัน เมื่อได้เห็นเช่นนั้น ก็อดชื่นชม โจเงา ไม่ได้ ก่อนที่เขา จะสั่งให้คนตีระฆังถอยทัพ พร้อมกับตะโกนออกไปว่า " วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ พวกเราค่อยรบกันใหม่. "

    .... เสนาเตียว ได้ยินเช่นนั้น ก็ตอบออกไปทันที " ได้ พรุ่งนี้พวกเราค่อยรบกันอีกที "

      ". ถังสง หยุดมือแค่นี้ก่อน รีบกลับมาได้แล้ว " เฟยหลงเอ่ยขึ้น

  .... ถังสง ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบควบม้ากลับเข้ามาหา เฟยหลง. ( แม้เขาจะไม่ยินดีมานักก็ตาม แต่คำสั่งของเฟยหลงเขาเองก็ไม่สามารขัดได้เช่นกัน ) ก่อนที่ เฟยหลง จะมีคำสั่งให้ ตั้งค่ายห่างจากเมืองกว่านโจว แค่ห้าลี้ 

    .... ภายในกระโจมใหญ่ เฟยหลง กำลัง มองดูแผนที่อยู่. ก่อนที่เขาจะพูดขึ้น " ถังสง พรุ่งนี้ พวกเราจะแกล้งโจมตีกดดันพวกมันต่อไป เจ้าก็อย่าวู่วามอีกหละ "

     " ขอรับท่านขุนพล เพียงแต่ข้าน้อยไม่เข้าใจ ในเมื่อ กว่านโจวมีทหารรักษาเมืองไม่ถึงหมื่นเหตุใดเราไม่ฉวยโอกาสบุกยึดเมืองซะเลยหละขอรับ " ถังสงเอ่ยถามขึ้น

     " ถังสง ในบรรดาพวกเจ้าทั้งสี่ เจ้ามีฝีมือดีที่สุด เพียงแต่คิดการไม่แตกฉาน ( เฟยหลง จะบอกว่าเขาโง่ก็กว่าทั้งสามคนกระไรอยู่เลยพูดแบบอ้อมๆไป ) เจ้ารองคิดดูนะ พวกเราต่อให้บุกยึดเมืองกว่างโจวแล้วได้อะไร ถึงเรายึดได้ก็รักษาเอาไว้ไม่ได้ " เฟยหลงเอ่ยออกไป

    " ทำไมล่ะขอรับ " ถังสงเอ่ยถามขึ้น

    " นั่นก็เพราะว่า เมื่อเรายึดเมืองกว่านโจวแล้ว พวกเราจะถูก ทัพใหญ่แคว้นอู๋ ที่กำลังกลับมาล้อมกรอบเอาไว้หนะสิ อีกอย่าง หากคิดจะยึดจริงๆ อย่างน้อยพวกเราต้องเสียทหารเป็นจำนวนมาก ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อเรา ขอแค่พวกเราทำให้พวกมันถอยทัพจากชายแดนตะวันตกได้ก็นับว่าได้รับชัยชนะแล้ว เจ้าเข้าใจหรือยัง " 

    " ข้าน้อยเข้าใจแล้วครับ " ถังสงเอ่ยขึ้น

   ..... เช้าวันรุ่งขึ้น. เฟยหลง นำทหาร ยกทัพมาหน้าประตูเมืองกว่านโจวอีกครั้ง  

  .... แต่ครั้งนี้. ปรากฎว่า เสนาเตียวและแม่ทัพเหิงต่างก็ยกกองทหารออกมาหน้าประตูเมือง ส่วนด้านหลังของเขาทั้งสอง ตามมาด้วยขุนพลมีชื่อทั้งสี่ หนึ่งในนั้นก็คือ โจเงา

    .... และเมื่อ พวกเขาเห็น เฟยหลง เสนาเตียว. ก็รีบพูดขึ้น " ข้าเคยได้ยินกิติศัพท์ มาว่า ท่านเคยรบชนะ จงโป ที่ชายแดนใต้ของแคว้นเหลียงจริงหรือไม่ " 

    .... เฟยหลงได้ยินเช่นนั้น ก็พูดขึ้น " ชัยชนะเล็กๆน้อยๆ ข้าไม่คิดจะใส่ใจ. วันนี้ดูจากการจัดทัพของท่านคงไม่ใช่ว่าจะสู้กับข้าหรอกนะ " 

     " ฮ่า ฮ่า ฮ่า นั่นก็เพราะว่า ขุนพลเอกทั้งสี่ของข้า. วันนี้ต่างต้องการจะสู้กับท่าน ไม่รู้ว่าท่านจะออกมาสู้ด้วยได้หรือไม่ " เสนาเตียวรีบพูดขึ้น 

    .... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็มองไปยังขุนพลทั้งสี่ที่อยู่ด้านหลังของ พวกเขา. ก่อนที่เค้าจะเอ่ยขึ้น " หากท่านไม่เสียดายขุนพลมีชื่อเหล่านั้นก็จงให้พวกเขาออกมาเถอะ วันนี้ข้าให้พวกท่านได้ประจักษ์ว่า ทหารแคว้นเหลียงแกร่งกล้าแค่ไหน " 

     " ดี ขุนพลฉาย เจ้าไปรองดูซิ " เสนาเตียวพูดขึ้น. 

   ..... ขุนพลฉาย ได้ยินเช่นนั้น ก็รับคำก่อนจะควบม้า ออกไป ขุนพลวัยสามสิบเศษรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาดุดัน ในมือถือขวานใหญ่ พุ่งตรงเข้าหา เฟยหลง 

   .... ถังสง เห็นเช่นนั้นเขาก็คิดจะ ควบม้าออกไปประชันหน้า แต่กับถูก เฟยหลงห้ามเอาไว้ " ถังสง เดี๋ยวข้าจัดการเอง " พูดจบ เขาก็ควบม้า พุ่งตรงออกไป ทวนในมือหมุนวนไปมา ก่อนจะแทงทวนออกไปตรงๆ. 

   .... ขุนพลฉายหาได้เกรงกลัวไม่. ตัวเขาเป็นถึงขุนพลชั้นแนวหน้าของแคว้นอู๋ มีหรือที่จะหวั่นเกรงขุนพลหนุ่มอย่าง เฟยหลงได้ เขาฟันขวานในมือออกไป เสียงประทะดังขึ้น. เคร้งง. 

    .... ทว่า ขุนพลฉายถึงกับตะลึง เดิมที่เขาพอจะมั่นใจในพละกำลังของตนอยู่บ้าง แต่บัดนี้ ไม่เพียงแต่ ไม่อาจต้านกำลังของ เฟยหลงได้ ตัวเองถึงกับมือไม้สั่นแทน  

   .... เฟยหลง เห็นว่า. จังหวะมาถึงแล้วจึงหมุนทวนไปด้านหลัง แล้วแทงทวนออกไป ทวนยาวคนกริบ พุ่งผ่าอากาศอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าสู่กลางอกของ ขุนพลฉาย  

    .... ขุนพลฉาย เห็นท่าไม่ดี จึงชักขวานเล่มโตมาป้องกันเอาไว้กลางอก. เสียงอาวุธกระทบกันดังขึ้น เคร้งงง ก่อนจะเห็นร่างของขุนพลฉาย กระเด็นถอยหลังตกม้า. เสียงเฮเสียงโห่ร้องของ ทหารแคว้นเหลียงดังขึ้น. เฮ เฮ เฮ ๆๆๆๆๆๆ......

     ...ความตื่นตะลึงบังเกิดขึ้นในใจของ เหล่าทหารแคว้นอู๋ ก่อนที่ แม่ทัพเหิงจะอุทานออกมา " ร้ายกาจมาก "

   ... แต่ทว่า ขุนพลเอก อีกสามคน ไม่รอช้าเร่งควมม้าออกไปทันที. " มาเลยพวกข้าจะสู้กับเจ้าเอง. " ทั้งสาม คือ ขุนพลโจเงา. ขุนพลเหอ. ขุนพลลิ ทั้งสามต่างก็เป็นขุนพลมีชื่อทั้งสิ้น. เสนาเตียว เห็นเช่นนั้น รีบพูดขึ้น. " ขุนพลทั้งสามระวังตัวด้วย. คนผู้นี้ร้ายกาจนัก "

..... ทั้งสามได้ยินเช่นนั้น หาได้ฟังคำเตือนไม่ ก่อนจะควงกระบอง ง้าว ทวน. พุ่งเข้าใส่เฟยหลง  

    " เจ้าหนุ่ม ข้ายอมรับว่าเจ้าเก่ง แต่พวกข้าทั้งสามอยากจะรู้นักว่า เจ้าจะรับมือกับพวกเราสามคนยังไง " ขุนพลลิ เอ่ยขึ้น

     .... เฟยหลง เห็นเช่นนั้น เขาไม่เพียงไม่หวั่นเกรงยอดขุนพลทั้งสาม แต่กับ ชักม้า พุ่งเข้าสู้ทันที. ตัวเขาร่ายรำทวนไปมา ดังพญามังกรท่องคลื่นสมุทร แววตาดุดันดังพญาอินทรีย์ ท่วงท่าหนักแน่นดัง ขุนเขา เขาแทงทวนรวดเร็วดุจสายฟ้าออกไปสามทีติด  

    .... ยอดขุนพลทั้งสาม เห็นเช่นนั้นก็ไม่กล้าประมาท สองมือกำอาวุธคู่กายต้านรับเอาไว้ เสียงอาวุธประทะกันดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง ขุนพลโจ เมื่อเห็นจังหวะ ก็ฟันง้างเข้าใส่ เฟยหลงทันที ง้าวเล่นใหญ่ฟันผ่าอากาศออกไป 

   .... เฟยหลงเห็นท่าไม่ดี ดึงทวนกลับมาต้านรับ เคร้งง. เฉียดเพียง แค่สามนิ้วเกือบจะฟันถึงคอ เฟยหลง. เหล่า ทหารแคว้นอู๋เห็นเช่นนั้น ต่างโห่ร้องออกมา. เฮ เฮ เฮๆๆๆๆๆๆ

    .... ขุนพลลิ ไม่รอท่า ฟาดกระบอกยักษ์เข้าใส่ทันที หวังไม่ให้ เฟยหลงตั้งหลักได้. เฟยหลง เห็นเช่นนั้น รู้ว่าไม่อาจจะดึงทวนกลับมาได้ทัน เขาเอนตัวนอนไปด้านหลังแนบอยู่บนหลังม้า. ก่อนที่กระบอกยักษ์ของขุนพลลิจะฟาดเข้ากับง้าวของขุนพลโจ เข้าอย่างจัง เคร้งงงงง เสียงอุทานของ แม่ทัพเหิงดังขึ้น " ชิ พลาดหรอ " 

     ..... เฟยหลง ไม่รอช้าดึงทวนกลับมาแทงเข้าใส่ ขุนพลลิทันที ทวนที่ว่องไวถูกแทงออกไป เพียงแค่หนึ่งศอก จะแทงเข้าคอหอยของขุนพลลิ แต่ทว่า ชั่วพริบตา มีทวนยาวเล่มนึงพุ่งออกมากันเอาไว้ เคร้งงงง. ขุนพลลิจึงรอดตายมาได้หวุดหวิด  

     .... เสนาเตียว เมื่อได้เห็นเช่นนั้นก็ร้องอุทานออกมา " ร้ายกาจจริงๆ ขนาดขุนพลเอกของเราทั้งสามยังไม่สามารถเอาชนะคนผู้นี้ได้ เห็นที่ว่า คงมีแต่แม่ทัพใหญ่ กงซุนเซียนผู้เดียวแล้ว " 

     .... แม่ทัพเหิง ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น " ไม่คิดเลยว่า แคว้นเหลียงจะมีขุนพลเช่นนี้ ตั้งแต่ข้าทำศึกมา พึ่งจะเห็นขุนพลที่สามารถสู้กับขุนพลเอกของเราทั้งสามได้พร้อมๆกันแบบนี้ "

    .... ด้านขุนพลฉายที่ตกม้า หมายจะขึ้นม้าเข้าไปช่วยรุมเฟยหลง แต่ทว่า กับถูกเสนาเตียวหยุดเอาไว้ " เจ้าจะทำอะไรขุนพลฉาย การที่เขาสู้ด้วยหนึ่งต่อสามก็นับว่าเสียเปรียบเรามากแล้ว หากเจ้ายังเข้าไปรุมเขาอีก แคว้นอู๋คงต้องถูกหัวเราะเยาะแน่ๆ "

   .... ขุนพลฉายได้ยินเช่นนั้น ก็ตอบออกไป " แต่ว่า คนผู้นี้ร้ายกาจเกินไป หากไม่สังหารทิ้งเสียที่นี้ ต่อไปแคว้นอู๋เราคงไม่อาจจะอยู่อย่างสงบสุขเป็นแน่. " 

    .... แม่ทัพเหิง ได้ยินเช่นนั้น ก็พูดขึ้น " ท่านเสนาเตียว สิ่งที่ ขุนพลฉายพูดมาข้าเองก็เห็นด้วย ชายผู้นี้เก่งกาจจนเกินไป ไม่อาจจะปล่อยเอาไว้ได้ " 

    .... เสนาเตียว ได้ฟังดังนั้น จึงครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่. ก่อนจะพูดขึ้น เช่นนั้น ท่านขุนพลฉายจงเข้าไปช่วยขุนพลทั้งสามเถอะ "

    .... ขุนพลฉายได้ยินเช่นนั้น รีบชักม้าพุ่งทะยานออกไปทันที ตัวเขาเองก็หมายจะล้างอายที่ถูก เฟยหลงแทงตกม้า จึงร้องตะโกนออกไปว่า " เจ้าหนุ่ม วันนี้พวกข้าสี่คนจะสังหารเจ้าทิ้งที่นี้เสีย ตาย........"