เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        พอฟ้าสางฝนก็หยุดตกเสียที

        ท้องฟ้ามัวซัวทั่วทั้งผืนฟ้าและแผ่นดินล้วนเทาทึม แต่ก็ยังดีที่ฟ้าสางแล้วพอจะมองเห็นสถานการณ์รอบข้างได้บ้าง

        ทุกคนต่างพยายามช่วยเหลืออย่างเต็มกำลัง

        เพราะเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงวันนี้กองผลิตจึงหยุดงานหลี่เกินเซิงถึงกับไปที่ตัวตำบลเพื่อขอความช่วยเหลือจากกองผลิตอื่นๆแม้แต่เลขาธิการเฉินก็ยังมาด้วยตนเอง

        เมื่อเซียวหยวนซินเห็นว่าฟ้าสว่างแล้วแต่ซูเจียวเจียวกับเซียวหยวนหมิงกลับยังไม่กลับมาเธอก็รีบร้อนอุ้มหลิวหยวนหยวนมุ่งหน้าไปทางภูเขาด้านหลังทันที

        เมื่อคืนเธอเป็นกังวลจนนอนไม่หลับตื่นมาพร้อมกับรอยคล้ำใต้ตาเช่นเดียวกัน

        แต่พอเธอเห็นซูเจียวเจียวเธอก็ถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ

        เมื่อวานเจียวเจียวยังดูสดใสและร่าเริงสวยงามน่ารักอยู่เลยแต่พอล่วงไปเพียงหนึ่งคืน ใบหน้าของเจียวเจียวกลับซีดขาวผิดปกติดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง

        เมื่อเห็นซูเจียวเจียวในสภาพเช่นนี้นิ้วมือที่เซียวหยวนซินกำลังอุ้มหลิวหยวนหยวนอยู่ก็กระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวเธอมองหาอาหมิงในกลุ่มคน แต่ก็ไม่พบร่างของเขา

        หัวใจของเซียวหยวนซินยิ่งร้อนรนมากขึ้นไปอีกเมื่อครู่ตอนอยู่บนถนน เธอได้ยินป้าๆ หลายคนพูดกันว่าภูเขาด้านหลังดินถล่มแถมยังมีคนถูกฝังอยู่ด้วย

        ริมฝีปากของเธอสั่นระริกดวงตาจ้องมองซูเจียวเจียวอย่างไม่กะพริบ “เจียวเจียวอาหมิงล่ะ? อาหมิงไม่ได้อยู่กับเธอเหรอ?”

        ซูเจียวเจียวพยายามรวบรวมสติส่ายหน้าตอบ “ไม่ค่ะอาหมิงน่าจะติดอยู่ที่ภูเขาด้านหลัง”

        หากกายานำโชคของเธอเป็นจริงครั้งนี้เธอไม่ได้รู้สึกใจเต้นรัวอย่างหวาดผวา อาหมิงคงไม่เป็นอะไรหรอกจริงไหม?

        ใบหน้าของเซียวหยวนซินซีดขาวลงอย่างเห็นได้ชัดน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตา แต่เธอก็อดกลั้นไว้ไม่ให้ร้องไห้

        หากเธอร้องไห้ออกมาละก็เจียวเจียวก็จะยิ่งรู้สึกแย่ลงไปอีก อีกทั้งอาหมิงจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน!

        “เจียวเจียว เธอไม่ต้องกังวลนะ อาหมิงจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน”เซียวหยวนซินวางหลิวหยวนหยวนลงบนพื้นแล้วเอื้อมมือไปกอดซูเจียวเจียว

        หลิวหยวนหยวนก็กอดขาของซูเจียวเจียวไว้ด้วยเสียงเล็กๆ ใสๆ ของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “น้าสะใภ้คุณน้าจะกลับบ้านเร็วๆ นี้ค่ะ”

        ซูเจียวเจียวรู้สึกสบายใจขึ้นมากจากความปวดใจเธอเอื้อมมือไปลูบหัวหลิวหยวนหยวน แล้วเอ่ยว่า “หยวนหยวนพูดถูกแล้วเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัย”

        เมื่อคนมากงานก็สำเร็จดินโคลนที่ถล่มลงมาตรงนี้ในที่สุดก็ถูกเปิดทางออกมาได้ แต่ก็เป็นเพียงทางเดินเล็กๆที่สามารถเดินสวนกันได้เพียงสองคน แถมยังเดินยากลำบากอย่างยิ่งแต่ถึงอย่างไรก็ยังมีทางเดินไม่ใช่หรือ?

        คนข้างล่างก็ยังคงช่วยกันขุดต่อไปเพื่อดูว่ามีใครถูกฝังอยู่อีกหรือไม่

        โชคดีที่ไม่มีศพถูกขุดพบเพิ่มอีกทุกคนต่างก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        เลขาธิการเฉินและหลี่เกินเซิงปรึกษาหารือกันแล้วจัดตั้งทีมกู้ภัยสามกลุ่ม แต่ละกลุ่มมีสิบคน เพื่อขึ้นเขาไปค้นหาโดยมีหลี่เกินเซิงเป็นผู้นำกลุ่ม

        เลขาธิการเฉินนำคนข้างล่างขุดและจัดการทำความสะอาดพื้นที่ต่อไป

        เลขาธิการเฉินไม่กล้าปล่อยให้คนขึ้นเขาไปมากเกินไปแม้ตอนนี้ฝนจะหยุดตกแล้ว แต่ทางเดินบนเขาที่เพิ่งถูกดินถล่มมานั้นอ่อนนุ่มมากมีโอกาสสูงที่จะเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายๆ เกรงว่าจะเกิดดินถล่มซ้ำสอง

        คนน้อยลงก็ปลอดภัยขึ้น

        ซูเจียวเจียวเห็นทุกคนขึ้นเขาจึงรีบสวมเสื้อกันฝน สวมหมวกสาน แล้วตามขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ปะปนไปในกลุ่ม

        ตอนแรกหลี่เกินเซิงและคนอื่นๆไม่ได้สังเกต แต่พอพวกเขาเห็นก็พบว่าซูเจียวเจียวได้ปีนตามพวกเขาขึ้นไปบนเส้นทางที่เพิ่งถูกจัดการเรียบร้อย

        หลี่เกินเซิงจึงจำใจให้ซูเจียวเจียวตามไปโดยกำชับให้คนข้างๆ ช่วยกันดูแลเธอด้วย

        หลี่เกินเซิงนำคนออกค้นหาทางด้านหลังแต่ก็ไม่พบเซียวหยวนหมิงและคนอื่นๆ

        เมื่อคืนนอกจากเซียวหยวนหมิงแล้วยังมีอีกห้าคนที่ยังไม่กลับมา แม้แต่หลินเฟิงก็ยังหาไม่เจอ

        ซูเจียวเจียวก็เดินตามหาไปทั่วภูเขาด้านหลังแต่ก็ไม่พบใคร ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อคืนฝนตกหนักร่องรอยหลายอย่างจึงถูกชะล้างหายไปหมด

        หลี่เกินเซิงและคนอื่นๆพากันสงสัย “เป็นไปได้ไหมว่าเมื่อคืนพวกเขาเจอว่าที่นี่ถล่มเลยอ้อมไปทางอื่น?”

        ซูเจียวเจียวส่ายหน้า“ไม่น่าจะเป็นไปได้ค่ะ ถ้าอ้อมไปทางอื่น ป่านนี้ก็น่าจะกลับมาแล้วมีความเป็นไปได้เดียวก็คือ!”

        เธอไม่ได้พูดต่อจนจบแต่ทุกคนก็เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่

        นั่นคือเซียวหยวนหมิงและคนอื่นๆ อาจถูกฝังอยู่ในดินโคลนที่ถล่มลงมา!

        แม้พวกเขาจะจัดการเก็บกวาดเส้นทางออกมาได้แล้วแต่พื้นที่ที่ถล่มลงมานั้นกว้างใหญ่มาก ยังมีอีกส่วนใหญ่ที่ยังไม่ได้ถูกเก็บกวาด

        เมื่อนึกถึงว่ามีคนหกคนรวมถึงเซียวหยวนหมิงที่ยังไม่กลับมาหากทั้งหกคนถูกฝังอยู่ใต้ดินโคลนล่ะก็ เรื่องนี้คงเป็นเรื่องใหญ่แน่!

        หลี่เกินเซิงถึงกับขาอ่อนเขารีบเอ่ยว่า “กลับไป! กลับไป!เร่งกำลังคนช่วยคนให้เร็วขึ้น!”

        ซูเจียวเจียวก็รีบเดินตามกลับไปทางเดิม

        ข้างล่างภูเขาผู้คนยังคงขุดต่อไป บ้างก็ตะโกนเรียกหาญาติพี่น้องของตัวเองไม่หยุด

        ครั้งนี้คนที่ยังไม่กลับมาพร้อมกับเซียวหยวนหมิงยังมีลู่เหว่ยหมิน และหลี่เอ้อร์โก่วอีกด้วย

        ครอบครัวของลู่เหว่ยหมินพากันร้องไห้เสียใจจนแทบขาดใจ

        หลี่จินฮวาก็ร้องไห้ปานจะขาดใจเธอกระชากเสื้อผ้าของหลี่เกินเซิง “ทุกอย่างเป็นเพราะแกไอ้คนสารเลว! หากแกไม่ได้ชวนเอ้อร์โก่วไปช่วยเหลือละก็เขาคงไม่ประสบเคราะห์เช่นนี้! ถ้าเอ้อร์โก่วเป็นอะไรไป ฉันจะให้แกชดใช้ด้วยชีวิต!”

        หลี่เกินเซิงโมโหจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน“ยายแก่บ้านี่! ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาทะเลาะกับคุณหรอกนะ!ตอนนี้ผมต้องไปช่วยคน!”

        หลี่เกินเซิงสะบัดมือของหลี่จินฮวาออกแล้วรีบจากไป

        ซูเจียวเจียวเองก็แทบยืนไม่อยู่คล้ายจะหมดสติ เธอกัดฟันกลั้นความรู้สึก เตือนตนเองให้สงบสติอารมณ์

        “ซูเจียวเจียว เธออย่าได้ใจไปนักเลย ดูสิเพราะความลำพองใจจนเกินงามจนแม้แต่ฟ้ายังไม่เห็นด้วย เลยคิดจะพรากเซียวหยวนหมิงไป”

        เสียงของโจวเม่ยดังขึ้นจากด้านหลัง

        ซูเจียวเจียวหันกลับไปมองก็เห็นโจวเม่ยยืนอยู่ไม่ไกลจากด้านหลังของเธอริมฝีปากของอีกฝ่ายเผยรอยยิ้มเย็นชาที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจดูท่าจะกำลังดูเรื่องสนุกอยู่

        เป็นเช่นนั้นจริงๆ

        เมื่อคืนโจวเม่ยก็ได้ยินข่าวว่าดินถล่ม

        เมื่อคืนเว่ยหงปิงมาตามคนก็เรียกแต่ยุวชนชาย ไม่ได้เรียกยุวชนหญิง สงสัยจะรู้ว่าผู้หญิงตัวเล็กแรงน้อยช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

        ผิดกับจ้าวอวี้เฟินที่โง่เง่าคนนั้นที่ลุกขึ้นมาช่วย

        เธอจะไม่ทำเรื่องโง่ๆแบบนั้นหรอก การนอนในผ้าห่มอุ่นๆ ไม่ดีกว่าหรือ?

        นอนจนถึงเช้าวันนี้โจวเม่ยก็มาช่วยงาน โดยบอกว่าจะมาดูว่ามีอะไรให้ช่วยหรือไม่ แต่จริงๆแล้วเธอกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย เธอเพียงดื่มน้ำขิงไปหนึ่งชามและข้าวต้มขาวอีกหนึ่งชามใหญ่

        จากนั้นโจวเม่ยก็ได้ยินคนพูดกันว่าเซียวหยวนหมิงและคนอื่นๆอาจถูกฝังอยู่ และตอนนี้ก็ยังหาไม่พบ หัวใจของเธอก็พลันรู้สึกดีขึ้นทันทีความหงุดหงิดที่สะสมมาหลายเดือนพลันมลายหายไปสิ้นในทันใด

        โดยเฉพาะเมื่อเห็นซูเจียวเจียวในสภาพที่หมดอาลัยตายอยากล้มคลุกคลานเต็มไปด้วยโคลน โจวเม่ยก็ยิ่งรู้สึกสะใจเหลือเกิน

        ไม่คิดเลยว่าซูเจียวเจียวก็มีวันนี้!

        สมน้ำหน้าจริงๆ!

        ซูเจียวเจียวมองจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา“โจวเม่ย เธอจะเกลียดฉันก็เกลียดไป แต่ถ้าเธอกล้าพูดแบบนี้อีกครั้งอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”

        โจวเม่ยยิ้มเยาะอย่างดูแคลน“เซียวหยวนหมิงตายไปแล้ว เธอยังปากดีอีกเหรอ? หึๆเธอก็เตรียมตัวเป็น…”

        แม่ม่าย

        คำสุดท้ายยังไม่ทันหลุดจากปากซูเจียวเจียวก็พุ่งเข้าใส่โจวเม่ยราวกับคนเสียสติ ผลักอีกฝ่ายลงไปนอนกับพื้นแล้วเงื้อฝ่ามือตบไปที่ใบหน้าของโจวเม่ยอย่างแรง!