“หยางเฉวียนคะ ต้องไปเอาอิฐ อีกหลายเที่ยวเลยหรือคะ”
“น่าจะอีกหลายเที่ยวอยู่ครับ พื้นที่3หมู่ พื้นที่ค่อนข้างกว้าง”
“อย่างไรแล้ว…ขนอิฐรอบนี้ลงเสร็จแล้ว พักกินข้าวเที่ยงกันก่อนเถอะนะคะ บอกพี่ชายคุณให้เข้ามาล้างมือในบ้านเลย ไม่ต้องเกรงใจนะคะ จินเตรียมอาหารไว้ให้พร้อมแล้ว”
“ครับ”
15นาทีผ่านไป
จินเตรียมยกผัดคะน้าหมูกรอบกับแกงจืดซี่โครงหมูอ่อนเห็ดหอม มาพร้อมกับหมั่นโถวร้อนๆออกมาจากครัว หลังจากเชิญพี่ชายทั้งสามคนของหยางเฉวียนเข้ามานั่ง หลังล้างมือเรียบร้อยแล้ว
“ผมช่วยยกไปนะครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
“อะไรกันนี่สะไภ้สี่ หอมไปถึงหน้าบ้าน วันนี้โชคดีพิเศษถึงกับได้กินเนื้อเลย น้องสะไภ้ไม่น่าสิ้นเปลืองไปเลยนะครับ เราคนกันเองนะ ครอบครัวเดียวกัน”
“ไม่เป็ไรค่ะ ยิ่งคนกันเองยิ่งต้องกินดีสักหน่อย จะได้มีแรงทำงานอย่างไรล่ะค่ะพี่ใหญ่”
“ตัวตะกละในท้องผม มันได้กลิ่นแล้วประท้วงแล้วครับ น่ากินจริงๆ”
“ลงมือกันเลยค่ะ กำลังร้อนๆเลย”
“หมั่นโถวแป้งขาวกับน้ำแกงนี่ช่างเข้ากันดีจริงๆ ผัดผัดผักก็มันวาวฉ่ำน้ำมันกำลังดี ชิ้นเนื้อก็กรุบกรอบเข้ากัน จะให้ทำงานทั้งปี แลกอาหาร พี่สามก็ยอมนะครับ กินดีและอร่อย กว่า่ปีใหม่บ้านเราอีกนะพี่ใหญ่ พี่รอง เ้าสี่”
“ทานเยอะๆนะคะ จินทำไว้เยอะเลย ยังเติมให้อีกเรื่อยๆนะคะ”
“เ้าสี่โชคดีเกินไปแล้ว น้องสะไภ้สี่ทั้งสวยน่ารัก ทั้งทำกับข้าวอร่อย”
“ครับ…”
“ฮ่าๆพูดได้แค่นี้หรือเ้าสี่ ฮ่าๆ” พี่รองกล่าว
“คุณพ่อไปหาช่าง มาช่วยทำรั้ว…เริ่มงานพรุ่งเลยนะครับ คุณ…สะดวกไหม” ประโยคพูดยาวๆของคนพูดน้อยก็เอ่ยถามมา ขณะที่จินยกน้ำใบเตยเย็นๆมาเสริฟ์ เพื่อเอาไว้ดื่มให้ชื่นใจหลังจากที่พี่ๆอิ่มกันแล้ว
“สะดวกค่ะ ประมาณกี่คนค่ะ จินจะได้เตรียมอาหารได้ถูกค่ะ แล้วเริ่มงานและเลิกงานกันกี่โมงค่ะ”
“ยังไม่ทราบว่ากี่คน เดี๋ยวขากลับผมจะแวะถามคุณพ่อให้นะครับ เริ่มงาน7โมงเช้าเลิก5โมงเย็นครับ”
“ดีเลยค่ะ จินจะได้ไปสหกรณ์ในตำบลซื้ออาหารเตรียมไว้สักหน่อย ”
“เดี๋ยวผมเอาคูปองอาหารมาให้นะครับ รอผมหน่อย ผมจะไปเป็เพื่อน”
“จินมีคูปองพอค่ะ พ่อจินทิ้งไว้ให้พอใช้อยู่ค่ะ ไปแค่ตำบลไม่กี่ลี้เอง ไม่ได้ไกลมาก ขี่จักรยานไปไม่นานก็ถึงค่ะ จินจะรีบไปรีบกลับ อย่างไรวันนี้ขนอิฐ งานหนักมาก จินจะทำอาหารเย็นอร่อยๆเลี้ยงอีกนะคะ พี่ๆทุกคนเลย”
“ไม่ดีกว่าน้องสะไภ้สี่ งานไม่หนักอะไรหรอก เก็บอาหารไว้ทำเลี้ยงคนงานเถอะครับ”พี่รองกล่าว
“ใช่แล้ว ไม่หนักสักนิด กินอาหารของน้องสะไภ้สี่แล้ว พี่เบาเหมือนจะบินได้เลยทีเดียว”พี่สามกล่าว
“ห้ามปฏิเสธค่ะ จินตั้งใจไว้ มีของแก้เมื่อยด้วยพิเศษ พิเศษค่ะ”
“งั้นพวกพี่ไม่เกรงใจแล้วนะครับ”
“ค่ะ”
“ขี่…ขี่รถจักรยานไปดีๆ เดินทางปลอดภัยนะครับจินเหม่ย”หูแดง…ไปแล้วผู้พูด
“คุณอวยพรจิน เหมือนจินเดินทางไกลเลยนะคะ หยางเฉวียน” จินพูดแหย่ยิ้มๆ
แล้วจินก็เข้าไปบอกน้าชิงฮว๋า ว่าจะออกไปซื้อของที่สหกรณ์ตำบล แล้วจึงขี่รถจักรยานออกมา ขี่จักรยานใช้เวลาเพียง20นาทีก็ถึง จินต้องออกมาซื้อของบ้าง ไม่งั้นมันจะดูแปลกไป ถ้าจะเอาแต่ของกินออกมาจากช่องมิติ
ยังดีที่สถานะของน้าชิงฮว๋านั้น นางเป็หญิงหม้าย จึงไม่ค่อยได้ออกมาช่วยทำอาหารมากนัก เวลาพวกพี่ๆผู้ชายมาช่วยงานที่บ้าน นางทำงานบ้านได้เพียงในบ้านเท่านั้น นางดูขยัน ใจดี พูดน้อย นอกจากนี้นางยังอาสาทำงานบ้านเกือบทั้งหมดอีกด้วย
รวมทั้งเอาผ้าไปซักที่ลำธารตอนเช้าๆของทุกวัน ยกเว้นการปรุงอาหาร นางสละสิทธิ์ ซึ่งในตอนนี้ มันสะดวกแก่การเอาของในมิติออกมาใช้มาก แต่ต่อไปจินต้องคิดหาทางเอาออกมาอย่างสมเหตุสมผลให้มากที่สุด
จินมีคูปองอาหารทั่วประเทศที่พ่อจินเก็บสะสมไว้มากพอสมควร จินคิดว่าพ่อคงทำงานที่เหมืองในระดับหัวหน้าคนหนึ่ง เพราะเงินเดือนพ่อสูงถึง50หยวน เป็ไปได้อย่างไรว่าพ่อจะเป็แค่คนงานเหมืองธรรมดาๆ คิดดูว่าตอนนี้ครูสอนหนังสือนักเรียนเงินเดือนแค่13หยวนเอง พี่ลี่จีลูกชายอาลี่จินทำงานโรงงานในตำแหน่งงานต่อจากแม่ ก็ยังได้เงินเดือนที่20หยวนต่อเดือนเอง
ณ.สหกรณ์ตำบล
ในสหกรณ์ตำบลก็มีสินค้าข้าวสารอาหารแห้ง ถั่วเมล็ดแห้ง ธัญพืช ไข่ นม อาหารกระป๋อง น้ำตาล เกลือ น้ำส้มสายชู และร้านขายหมู
สินค้าส่วนมากเทียบกับรายได้ของประชาชนคนธรรมดา หรือที่เรียกว่าชาวบ้านตาดำๆแล้ว ราคาเกินเอื้อมจริงๆ ยิ่งในใน่ที่แก๊งสี่คนของควบคุมการบริหารแบบนี้แล้ว ยิ่งเหลื่อมล้ำ คนอดอยากอดตายแทบจะลอกเปลือกไม้กินอยู่แล้ว
คนอดอยากอยู่แท้ๆ ยังจะจำกัดการเลี้ยงไก่ เลี้ยงเป็ด โดยนับคนในครัวเรือน คนจำนวนคนสองคนเลี้ยงไก่ได้1ตัว คน4คนเลี้ยงไก่ได้2ตัว สมาชิกบางบ้านคนเยอะหน่อยก็ได้เลี้ยงเพิ่มมากหน่อย เกือบทุกครอบครัวจึงถนอมแม่ไก่ไว้ออกไข่ เพราะเป็แหล่งโปรตีนที่ดีที่สุดของพวกเขาหรือไม่ก็พยายามเก็บไข่ไว้ขาย
ดังนั้นนอกจากกินเนื้อ2ครั้งต่อปีในการฆ่าหมูของชุมชน แล้วไข่นั้นก็แทบจะไม่มีใครนำมาทำอาหารกิน นอกจากจะจำเป็ต้องนำมาบำรุงคนป่วย หรือคนท้อง เมื่อรวบรวมไข่ได้มากพอแล้วชาวบ้านก็จะเอามาขายที่สหกรณ์แลกเงินไว้ใช้จ่ายหรือซื้อเมล็ดธัญพืชไว้เป็อาหารในครัวเรือน เด็กๆทุกคน รวมถึงผู้ใหญ่ด้วยจึงเฝ้ารอ่การฆ่าหมูและแจกเนื้อของกองพลน้อยในหมู่บ้าน
มีพนักงานที่ขายของในสหกรณ์เห็นจินขี่จักรยานเข้ามาหน้าร้าน และการแต่งตัว เสื้อผ้า ผิวพรรณจินค่อนข้างดีมาก จึงเอยทักทายจินอย่างกระตือรือร้นดีทีเดียว
“สวัสดีสหาย สนใจสินค้าชิ้นไหนดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะสหาย ฉันอยากได้นมผงเด็กและดูสินค้าที่น่าสนใจค่ะ ถ้าชอบถูกใจก็จะซื้อเลยค่ะ”
“เดี๋ยวฉันหยิบมาให้ชมก่อนนะคะ ถ้าสนใจค่อยซื้อค่ะ รอแป๊บเดียวค่ะ”
“ค่ะ”
“นี่ค่ะนมผง กระป๋องล่ะ3หยวน คูปองอาหารจำนวน20ชั่งค่ะ สนใจไหมค่ะ”
“สนใจค่ะฉันขอรับ2กระป๋องค่ะ นี่เงิน6หยวนกับคูปองอาหาร40ชั่งนะคะ”
“สองกระป๋องในคราวเดียวเลยหรือค่ะ”
“ไม่ได้หรือค่ะสหาย”
“ได้ค่ะ ได้ สหายสนใจสินค้าอื่นๆอีกไหมค่ะ ฉันจะนำมาให้เลือกอีก ”
“อยากได้น้ำผึ้งค่ะ พอมีไหม แล้วก็เนื้อสัตว์ ไข่ แป้ง ถั่ว เครื่องเทศปรุงอาหารน้ำมัน เกลือและน้ำตาลค่ะ”
“ซื้อหมดทุกอย่างเลยหรือค่ะ”
“ค่ะพอดีจะซื้อไปทำอาหารไปเลี้ยงคนงาน ที่มารั้วบ้านให้น่ะค่ะ คงจะได้มาบ่อยๆแน่ๆเลย เพราะจินคงเอาของกลับไปได้ครั้งล่ะไม่มาก ถ้างั้นเอาอย่างล่ะ5ชั้งก่อนนะคะ ยกเว้นเนื้อสัตว์ ต้องจองก่อนไหมค่ะ คือ้าเยอะสักหน่อย”
“ได้ค่ะ โชคดีที่่นี้หมูไม่ต้องจอง ยังเหลือเยอะเลยเพราะบางหมู่บ้านเริ่มทยอยฆ่าหมูกันแล้ว คนเลยซื้อน้อยลง”
“ ถ้าอย่างนั้น ฉัน้าหมูเนื้อดี10ชั่ง หมูสามชั้น10ชั่ง ซี่โครงหมู10ชั่งนะคะสหาย”
“ได้ค่ะ”
“แล้วสบู่ล่ะคะสหายมีไหม”
“่นี้สบู่ขาดตลาดค่ะ คงต้องรอนานหน่อย ถ้าสหายอยากได้ เดี๋ยวคราวหลังของเข้า ฉันจะเก็บไว้ให้เป็พิเศษเลยดีไหมค่ะ”
“สบู่ขายอย่างไรค่ะ ”
“ปกติก้อนล่ะ1หยวนกับคูปองอุตสาหกรรม5ชั่งค่ะ”
“โห…แพงอย่างนี้เชียว ”
“ราคานี้ไม่แพงนะคะ เขยิบเข้ามาสิค่ะ ฉันจะบอกอะไร” หันซ้ายหันขวา
“ในตลาดมืดแพงกว่านี้อีกค่ะ ก้อนล่ะ1หยวน2เหมาเลยนะคะ พูดไป”
“จริงหรือค่ะ งั้นฉันให้ของขวัญการพบหน้า ฉันถูกชะตากับคุณมาก อ้อฉันชื่อไป่จินเหม่ย เป็คนที่หมู่บ้านไห่ถัง เรียกฉันว่าอาจินก็ได้ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักสหาย”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะฉันชื่อหวังลี่หง เรียกฉันอาหงก็ได้ค่ะสหาย บ้านเช่าของฉันอยู่ในตัวตำบลนี่ล่ะค่ะ ต่อไปถ้าเข้ามาชื้อของที่สหกรณ์ที่นี่อีกก็ให้ถามหาพนักงานขายหวังลี่หงได้นะคะ”
“ขอบคุณค่ะอาหง ครั้งหน้าฉันจะถามหาคุณค่ะ”
“เรียบร้อยค่ะ นอกจากนมผงที่จ่ายไปแล้ว ของทั้งหมด36หยวน5เหมา คูปองอาหาร70ชั่งค่ะ”
“นี่ค่ะ เงินกับคูปอง”
40K
