เช้าวันรุ่งขึ้น
"ค่าส่งน่าจะสิบเหรียญเงินน่ะถ่าข้าจำไม่ผิด"จางจิ่วเดินไปพึมพำไป ตอนนี้เขากำลังมุ่งหน้าไปยังด้านหน้าของสำนักเพื่อเอาจดหมายพร้อมเงินไปให้พวกศิษย์พี่ ที่ทำภารกิจส่งจดหมายในวันนี้
ที่สำนักหยางหย่งจะมีภารกิจให้กับศิษย์ที่้าเเต้มภารกิจ เเต้มภารกิจสามารถนำไปเเลกรางวัลต่างๆที่ทางสำนักมอบให้
ภารกิจให้คะแนนที่เเตกต่างกันสามเเบบ เเบบง่ายได้สิบเเต้ม ส่วนปานกลางได้ห้าสิบเเต้มเเละเเบบยากได้รับหนึ่งร้อยเเต้ม เมื่อเสร็จภารกิจต้องนำหลักฐานไปยืนยันที่ศูนย์ภารกิจเพื่อรับเเต้ม
จางจิ่วมุ่งหน้าไปที่ศูนย์ภารกิจ ระหว่างทางเขาเห็นศิษย์พี่มากมายกำลังเดินไปเดินมา บางคนก็เร่งรีบบ้างก็ยืนพูดคุยกัน เขารู้สึกอิจฉาเล็กน้อยเขาอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้
"อะ...ข้าคิดบ้าอะไรกัน"เขาส่ายหน้าเล็กน้อยเเล้วมุ่งหน้าต่อไปยังศูนย์ภานกิจ
"ค่าภารกิจสิบเหรียญเงิน"
ชายชราผู้ดูเเลเกียวกับภารกิจกล่าวขึ้นพร้อมมองมาทางเขาด้วยความสงสัย
"นี่ขอรับ"เขาได้รับเงินมาห้าสิบเหรียญเงินจ่ายค่งส่งไปสิบอีกสี่สิบก็ส่งให้บิดาที่เมื่องซุยเซียง ทำธุระเสร็จเขาก็เตรียมเดินกลับนี้พัก พร้อมกับชายชราผู้ดูเเลที่ดังขึ้น
"เ้าเป็ศิษย์ฝึกหัดของปีนี้เหรอ"ที่ชายชราถามออกไปเเบบนี้เพราะเมื่อกี้เขาััได้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีพลังปราณ อีกทั้งยังเป็ขั้นต่ำของระดับมนุษย์ เทียบเท่ากับอี๋หงอิงที่ได้อันดับสองของการสอบศิษย์ใหม่ในครั้งนี้ เเต่เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับเเต่งตัวเหมือนกับศิษย์รับใช้ของสำนักเลย ด้วยความสงสัยจึงถามขึ้น จางจิ่วที่ได้ยินเเบบนั้นก็งงเล็กน้อย ก็เห็นอยู่ว่าเขาใส่ชุดศิษย์รับใช้
"ข้าไม่ใช่ศิษย์ฝึกหัดหรอกขอรับ ข้าน้อยเป็เเค่ศิษย์รับใช้ขอนับ"เขาหันไปตอบชายชราเเล้วก็เดินมุ่งหน้สกลับที่พักไป
"ชิงซือ เ้าลองไปทดสอบฝีมือของเ้าหนุ่มนั่นหน่อย"ชายชรากล่าวสั่งลูกศิษย์ของตน ชายชราสงสัยว่าทำไมเด็กหนุ่มที่มีความสามารถเช่นนี้กลับถูกจัดให้เป็เเค่ศิษย์รับใช้ เขาจึงส่งศิษย์ของเขาทดสอบฝีมือของอีกฝ่ายดูก่อน
"ได้ขอรับอาจารย์"ชิงซือกล่าวรับคำสั่ง
..........
จางจิ๋วที่เดินชมทิวทัศน์ของสำนักเเห่งอยู่นั่นกลับไม่รู้เลยว่ามีบางคนกำลังตามเขามา ชิงซือที่ตามมาก็เริ่มจับสังเกตการกระทำทุกอย่างของจางจิ๋ว เเต่จะดูยังไงเขาก็รู้สึกเหมือนเด็กหนุ่มคนนี้เป็ศิษย์รับใช้จริง ทั้งยังมองทุกอย่างเเบบอยากรู้อยากเห็นไปซะหมด เหมือนกับคนที่อยู่หลังเขา
"นี่เ้านะ!....หยุดก่อน!"
"เฮ้!!"
"ข้าบอกให้หยุดไง!!"
"ศิษย์พี่..ท่านเรียกข้าหรือ"
ชิงซือเรียกจางจิ๋ว เเต่เด็กหนุ่มยังคงไม่ได้ยินเเละเดินต่อไป ชิงซือจึงตัดสินใจะโเรียกเสียงดัง ทำให้เหล่าศิษย์ที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมาทางเขา รวมถึงจางจิ๋วก็ด้วย
"ใช้...ข้าเรียกเ้านั่นเเหละ"
"เเล้วท่านมีอะไรให้ข้าช่วยละ"จางจิ๋วที่เห็นศิษย์พี่คนนี้เรียกหาตน ก็คิดว่าอีกฝ่าย้าให้เขาไปช่วยยกของหรืออะไรทำนองนี้
"เ้าขโมยของของข้าไป ข้าจะสังสอนเ้าซะ" ชิงซือไม่รู้จะอ้างเหตุผลอะไรดีก็กล่าวหาอีกฝ่ายไปเเบบส่งๆ จากนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงพุ่งเข้าไปโจมตีจางจิ่วทันที
จางจิ่วที่เห็นอีกฝ่ายเหวี่ยงหมัดพุ่งมาทางตนก็เเตกตื่น เขาเป็เเค่ศิษย์รับใช้จะไปสู้อีกฝ่ายที่มีวิชาติดตัวได้ยังไง
"เอี่ยวตัวไปทางซ้าย" มีเสียงดังจากข้างในหัวของจางจิ๋วเขาไม่มีเวลาให้คิดมากจึงได่เเต่ทำตามที่เสียงลึกลับบอก
ฟุบ!
ศิษย์พี่พุ่มาโจมตีเขากลับต้องชะงัก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมองกระบวนท่าของเขาออก จากนั้นก็พุ่งเข้าจูโจมอีกครั้ง เเต่ก็วืดอีก เขาปล่อยไปหลายกระบวนท่าเเต่อีกฝ่ายกลับหลบได้หมด ซ้ำบางครั้งยังพยายามโจมตีจุดอ่อนที่เป็ช่องโหว่ของวิชาของเขา เเละในตอนนั้นเองที่เขาคิดจะใช้กระบวนท่าใหม่ที่อาจารย์สอนให้เขา
"หมัดเขี้ยวอสรพิษ!!"ชิงซือะโออกมาพร้อมออกกระบวนท่า จากนั้นก็พุ่งเข้ามาจู่โจมจางจิ่ว ฝ่ามือของเขาเหมือนกับอสรพิษที่กำลังเลื้อย
จางจิ่วเเตกตื่น มีเสียงบอกให้เขาให้หลบยังไงก็จริง เเต่นั่นมันด็เเค่กระบวนท่าธรรมดา อีกฝ่ายยังไม่ได้ใช้เคล็ดวิชา
"หวดขาซ้ายไปตรงๆ""ได้ยินเเบบนั้นเขาก็ไม่ลังเล เสียงนี้ช่วยเขามาเเล้วครั้งนี้ก็ต้องได้ผล ด้วยความเชื่อคนง่าย เขาหรับตาเเล้วจึงหวดขาซ้ายออกไป
พลั่ก!
"โอ้ยยย!....เเขนข้า"ชิงซือร้องออกมาด้วยความเ็ปที่เเขนขวา อีกทั้งเื่นี้ยังทำให้เขาเเปลกใจมาก ศิษย์รับใช้คนนี้หลบการโจมตีทั้งหมดของเขาได้ ทั้งยังมีอีกหลายครั้งที่อีกฝ่ายพยายามจะโจมตีจุดอ่อนของเขา เเละเมื่อกี้อีกฝ่ายสามารถมองจุดอ่อนของเขาออกเเละโจมตีใส่ เเบบนี้มันไม่ใช่ศิษย์รับใช้เเล้ว
จางจิ่วที่รู้ตัวเเล้วว่าตนเองยังปลอดภัย จึงลืมตาขึ้นก็ต้องพบกับศิษย์พี่ที่ลงไม่ไปนั่งจับเเขนอยู่บนพื้น รอบด้านมีคนเข้ามามุงดูเต็มไปหมด หลายคนกระซิบกระซาบกันถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า
"นั่นมันศิษย์พี่ชิงซือนิ.."
"เขาเเพ้ให้กับใครกัน?...."
"ฝ่ายตรงข้ามเเต่งตัวเหมือนศิษย์รับใช้เลย...."
"ศิษย์พี่ชิงซือเเพ้ให้กลับศิษย์รับใช้หรือ?..."
"หึ...ฝ่ากไว้ก่อนเถอะ"ชิงซือรู้สึกอับอายที่เเพ้ให้กับศิษย์รับใช้จึงกล่าวคำประจำตัวของตัวร้ายที่สู้ไม่ได้ออกมา จากนั้นก็รีบวิ่งหนีจากไป
"ข้าทำได้ยังไงกัน...เเล้วเมื่อกี้มันเสียงใคร"จางจิ่วที่กำลังยืนงงกับเหตุการตรงหน้ากล่าวพึมพำ เเล้วมองไปรอบด้านอีกครั้ง ที่นี่มีคนมองมาทางเขามากเกินไป เขาไม่ชอบความรู้สึกเเบบนี้เลย คิดได้เเบบนี้ก็รีบวิ่งหายไปทีู่เาหลังสำนัก
ณ ศูนย์ภารกิจ
"ข้าสู้เขาไม่ได้ขอรับ"ชิงซือกล่าวคำเหล่านี้ออกมาอย่างไม่ยินยอม เเต่เขาไม่สามารถโกหกอาจารย์ของเขาได้ เพราะในเหตุการณ์มีคนเห็นหลายคน ไม่ช้าอาจารย์ของเขาก็ต้องทราบอยู่ดี
"น่าสนใจ มีฝีมือเเต่กลับยอมเป็เเค่ศิษย์รับใช้"ชายชราที่นั่งอยู่ที่โต๊ะภารกิจกล่าวออกมา
"ให้ข้าไปสืบเื่ของเขามั้ยขอรับ"ชิงซือกล่าวถามออกมา เขาเองก็อยากรู้ว่าทำไมคนที่มีฝีมือเเบบนี้ถึงไปเป็ศิษย์รับใช้
"ไม่ต้อง ปล่อยไว้เเบบนี้เเหละ เขาอาจจะมีเหตุผลของเขา เราอย่าไปยุ่งจะดีกว่า"ตอนนี้ชายชรามโนไปไกลเเล้ว ว่าจางจิ่วอาจมาจากตระกูลใหญ่หรือถูกใครกำลังตามล่า
266
