บทนำ
ในเช้าวันจันทร์ ตามเวลาปรกติที่เด็กหนุ่มมัธยมปลายคนหนึ่งจะอาบน้ำแต่งตัวไป โรงเรียนตามปรกติ ขึ้นรถโดยสาร ไปยังโรงเรียน ม.ปลาย แห่งหนึ่ง ชายหนุ่มที่มีเพื่อน มีคนรู้จักในโรงเรียนตามประสาคนทั่วไป เป็ตัวประกอบในโรงเรียนเหมือนคนอื่นๆทั่วๆไปไม่ได้มีอะไรแตกต่าง มีสองขอสองแขนเหมือนกัน แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกันคงจะเป็ชะตากรรมของเขานั้นละ คนเราอาจจะเกิดมาครบถ้วนเพียบพร้อมทุกสิ่งอย่างแต่ไม่เคยทำสิงใดเป็ชิ้นเป็อัน ไม่เคยสำเร็จสิ่งใดสักอย่าง ไม่แม้แต่จะค้นหาตัวเอง บางคนนั้นเกิดมาไม่มีอะไรเลย แต่สิ่งที่เขาทำนั้นกลับยิ่งใหญ่เกิดตัว เกินกว่าคนๆหนึ่งจะรับไว้ได้แต่ เขาก็ยังคงรับแบกไว้ เพื่อบางสิ่งบางอย่าง เพื่อใครบางคน หรือแม้กระทั้งเพื่อตัวเอง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็จะบังเกิดสิ่งกีดขวางมากขึ้นมาเรื่อยๆ บางคนถึงกับยอมแพ้ แล้วโทษมันว่าเป็เพราะโชคชะตา แต่ใครจะรู้ละ ว่าหลังจากผ่านสิ่งเลวร้ายพวกนั้นมาได้ มันอาจจะดีกว่าที่คิด มันอาจจะไม่สิ่งที่เรา้าที่สุด แต่มันอาจจะเป็สิ่งที่เราขาดไม่ได้ที่สุด และสิ่งนั้นก็ขาดเราไม่ได้เช่นกัน สิ่งๆนั้นอาจจะเป็สิ่งสำคัญที่เราไม่อาจคาดถึงไม่อาจแม้แต่จะคิดมาก่อน ชายหนุ่มคนนี้อาจจะยังคิดไม่ถึงอาจจะยังไม่รู้ด้วยช้ำว่าอนาคตจะเป็เช่นไร ไม่รู้แม้แต่อย่างเดียว ชายหนุ่มผู้อ่อนต่อโลก อาจจะเป็สิ่งที่ใครบางคนไม่รู้ว่าชายชาตรีบางคนที่ดูภายจากภายนอกนั้นแข็งแกร่งเข้มแข็ง ทำเป็ไม่รู้สึก ทำเป็ว่าเข้าใจดีทุกอย่าง ทำเหมือนว่าแบกรับทุกอย่างได้สบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น สีหน้านิ่งเฉย แข็งทื่อไรระรอกอารมณ์ใดๆทั้งนั้น แต่พวกคุณอาจไม่รู้ว่าภายในใจมันแหลกสลายย่อยยับ ไม่เหลือแม้กระตัวเองเหลือเพียงความว่างเปล่าที่แสนสุดจะเ็ปทรมาน รู้สึกอ้างว้าง มันช่างเหน็บหนาว จนแทบสิ้นสติ แต่เมื่อเราอยู่ต่อหน้าเพื่อนหรือต่อหน้าคนอื่น เราต้องอดทนอดกลั้นจนถึงขีดสุด ในยามนั้นไม่ว่าใครพูดอะไร มันช่างไรความหมายยิ่งนัก เพราะว่าเราไม่อาจได้ยินอะไรอีกแล้วแม้แต่อย่างเดียว สิ่งที่ทำได้คืออดทนและฝ่าฟันมันไป ถ้าผ่านมันไปได้ เราจะเจอฟ้าหลังฝนอย่างแน่นอน มันจะเป็ความสุขที่ยิ่งใหญ่และยาวนานที่สุดอาจจะมีอุปสรรคมากน้อยเพียงใดก็ควรก้าวข้ามัน หากไม่มีอุปสรรคเหล่านนั้น มันก็จะไม่มีสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นมาได้ เช่นนั้นเราจะเดินไปข้างหน้า แม้ล้มก็จะลุกขึ้นมาใหม่ ท้อได้แต่อย่าถอยเด็ดขาด “จงเดินไปช้างหน้าซะตัวข้า”
6K
