จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 57 คำพูดจากใจของเฉินซู่ซู่

"หมอนั่นให้ยาเพ่ยหยวนกับฉันจริง ๆ ด้วย"

กลับมาถึงห้องที่เฉินซู่ซู่เตรียมไว้ให้ เมิ่งเยว่ฉานเปิดขวดยา ข้างในมียาเพ่ยหยวนอยู่จริง ๆ

ของแท้แน่นอน

สิ่งนี้ทำให้เธอตกใจมาก

"จะคืนดีไหมนะ ของนี่มันมีค่ามาก"

เมิ่งเยว่ฉานคิดในใจ

"คืนอะไร เขายังให้คนอื่นฟรี ๆ เลย ให้ฉันเม็ดเดียวจะเป็นอะไร มีปัญหาเหรอ?"

"อีกอย่าง หมอนั่นขโมยจูบแรกของฉันไป ยาเพ่ยหยวนเม็ดเดียว ถือว่าถูกไปด้วยซ้ำ"

เมื่อนึกถึงเรื่องจูบแรก เมิ่งเยว่ฉานก็โกรธอีกครั้ง

คืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

วันรุ่งขึ้นเย่เฟิงก็ไปดูไร่แตงโมกับบ่อเลี้ยงปลา

ทั้งแตงโมและสัตว์น้ำ ใกล้จะโตเต็มที่แล้ว อีกไม่นานก็สามารถให้เจิ้งไคเฟิ่งมารับของได้แล้ว

แต่ก่อนหน้านั้น ต้องทำอีกอย่างหนึ่งก่อน

นั่นคือการซ่อมแซมถนน

"เย่เฟิง นายว่าไงนะ นายจะออกเงินซ่อมถนน?"

เย่เฟิงไปหาหวังไท่อันเพื่อบอกความต้องการของเขา

หวังไท่อันตื่นเต้นมากที่ได้ยินที่เย่เฟิงพูด

"นายพูดจริงเหรอ?"

"หัวหน้าหมู่บ้านหวัง ผมพูดจริงแน่นอน ผมเคยสัญญากับคุณแล้วว่าจะลงทุนเพื่อพัฒนาหมู่บ้าน และถ้าถนนซ่อมเสร็จแล้ว เวลาผมให้คนมารับของก็จะสะดวกขึ้น 

หรือแม้แต่จะขายให้คนในหมู่บ้าน ให้พวกเขาเอาไปขายเอง ถือเป็นการสร้างอาชีพให้พวกเขาด้วย"

"ความคิดนายดีมากจริงๆ ฉันต้องขอบคุณนายแทนชาวบ้านทุกคน"

หวังไท่อันตื้นตันจนน้ำตาคลอ ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก

ที่จริงแล้ว การช่วยเหลือชาวบ้านก็เท่ากับช่วยเหลือตัวเอง เพราะต่อไปแตงโมของเขาจะต้องเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ 

ไม่ใช่แค่แตงโม ยังมีลูกท้อ แอปเปิล ฯลฯ เขาไม่กังวลว่าเจิ้งไคเฟิ่งจะรับซื้อไม่หมด แต่เย่เฟิงอยากสร้างหมู่บ้านแห่งผลไม้ สร้างอาณาจักรของตัวเอง

เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา เป้าหมายของเขาคือการฝึกบำเพ็ญเพียร เขารู้สึกว่าหมู่บ้านชิงซานแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ดี พลังปราณเข้มข้นกว่าในเมือง 

และในอนาคตเขาจะต้องปลูกต้นผลไม้วิญญาณถ้ามีต้นไม้เหล่านี้ พลังปราณที่นี่จะยิ่งเข้มข้นขึ้น

ในขณะเดียวกัน ก็สามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับชาวบ้านได้ 

แบบนี้เย่เฟิงก็จะไม่มีอะไรต้องกังวลอีก

"หัวหน้าหมู่บ้านหวัง เรื่องนี้อาจจะต้องรบกวนคุณจัดการเรื่องหาคนงาน ผมออกเงิน ทุกคนออกแรง ไม่น่าจะมีปัญหาใช่ไหม?"

"ไม่มีปัญหาแน่นอน ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!"

มีหวังไท่อันจัดการเรื่องนี้ เรื่องอื่น ๆ เย่เฟิงก็ไม่ต้องสนใจ

เมื่อกลับถึงบ้าน เฉินซู่ซู่ก็รีบมาหาเย่เฟิง "เย่เฟิง ไปดูคุณเมิ่งหน่อย คุณเมิ่งขังตัวเองอยู่ในห้อง ฉันเรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีเสียงตอบ"

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ฉันก็ไม่รู้ ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ยังไม่ออกมา ฉันกลัวว่าจะเกิดเรื่อง แต่ก็ไม่กล้าพังประตูเข้าไป"

เฉินซู่ซู่ดูเหมือนจะกังวลมาก

เย่เฟิงขมวดคิ้ว เดินไปที่หน้าห้องของเมิ่งเยว่ฉาน เขาเคาะประตู ข้างในไม่มีเสียงอะไรเลย และประตูก็ถูกล็อคจากด้านใน

ปัง!

เย่เฟิงไม่ลังเล เตะประตูพังเข้าไปทันที

เมื่อเขาเข้าไปดู ก็พบว่าเมิ่งเยว่ฉานใส่ชุดนอนของเฉินซู่ซู่ นอนนิ่งอยู่บนเตียง หน้าซีด สีหน้าเจ็บปวด

"ผู้หญิงคนนี้ ไม่กลัวตายจริง ๆ !" เย่เฟิงขมวดคิ้ว

"เย่เฟิง คุณเมิ่งเป็นอะไรไป ป่วยเหรอ?" เฉินซู่ซู่ถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร แค่กินของที่ไม่ควรกิน!"

เย่เฟิงรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ให้ยาเพ่ยหยวนกับเมิ่งเยว่ฉาน

ที่เธอเป็นแบบนี้เพราะกินยาเพ่ยหยวน เพราะเธอไม่รู้ว่าสรรพคุณของยาเพ่ยหยวนรุนแรงแค่ไหน 

ถ้าเป็นเย่เฟิงกิน ก็คงไม่เป็นไร แต่เมิ่งเยว่ฉานไม่เหมือนกัน ความแข็งแกร่งและร่างกายของเธอ ไม่สามารถดูดซับพลังยาอันมหาศาลของยาเพ่ยหยวนได้

นี่ก็ต้องโทษเขา ที่ลืมเตือนเมิ่งเยว่ฉานว่าคนธรรมดาไม่สามารถกินทั้งเม็ดได้ ต้องละลายน้ำกิน กินไปสักเดือน แล้วค่อยกลืนก็ไม่เป็นไร

แต่เมิ่งเยว่ฉาน เขาเพิ่งให้ไปเมื่อวาน เธอก็กินเข้าไปเลย

ส่วนเม็ดที่ให้หลี่ว์เมิ่งเซียงไปเมื่อวาน เย่เฟิงค่อนข้างวางใจ เพราะหลินฝูยังพอมีความรู้ น่าจะรู้วิธีใช้

"พี่เฉิน ออกไปรอผมก่อน ผมจะรักษาคุณเมิ่ง"

"ได้ ระวังด้วยนะ!"

เฉินซู่ซู่พยักหน้า ออกไปก่อน แล้วปิดประตูให้

เย่เฟิงปล่อยพลังปราณเข้าไปในร่างกายของเมิ่งเยว่ฉาน เพื่อช่วยให้เธอย่อยพลังยา

กระบวนการนี้ใช้เวลาไม่นาน

ระหว่างนั้น เมิ่งเยว่ฉานก็ฟื้นขึ้นมา

"เย่เฟิง ฉันเป็นอะไรไป?"

"ยังกล้าถามอีก ผมให้ยาเพ่ยหยวนคุณ เพื่อให้คุณแข็งแรงขึ้น เพิ่มความแข็งแกร่ง ไม่ได้อยากทำร้ายคุณ ใครใช้ให้คุณกินทั้งเม็ด"

"ฉันไม่รู้"

เมิ่งเยว่ฉานหน้าแดง รู้สึกอาย อยากจะมุดแผ่นดินหนี เธอร้สึกว่าขายหน้า

แท้จริงแล้วก็โทษเธอไม่ได้ ของดีๆ อย่างยาเพ่ยหยวน เธอก็แค่เคยได้ยินผู้ใหญ่เล่าให้ฟัง ไม่เคยเห็นของจริง

เธอคิดว่านี่เป็นของดี ดีใจเลยกินเข้าไป

แต่เธอไม่คิดว่า จะเป็นแบบนี้

"เอาล่ะ ผมช่วยผสานพลังยาเข้าสู่ร่างกายคุณแล้ว ต่อไปคุณหมั่นบำเพ็ญไป ก็จะดูดซับได้หมด เอาเถอะ ผมจะสอนวิชาให้คุณฝึกด้วย"

เย่เฟิงใช้นิ้วแตะที่หว่างคิ้วของเมิ่งเยว่ฉาน ถ่ายทอดวิชาชั้นยอดของโลกมนุษย์ให้เธอ ชื่อว่า วิถีเก้าบงกช ฝึกถึงขั้นสูงสุดแล้วสามารถบำเพ็ญเซียนได้

ตอนแรกเขากำลังคิดว่าจะถ่ายทอดวิชากำลังภายในให้กับเมิ่งเยว่ฉานดีไหม แต่เขาก็ปฏิเสธความคิดนี้ 

เพราะเมิ่งเยว่ฉานไม่มีคุณสมบัติในการบำเพ็ญเซียน ต่อให้ถ่ายทอดให้เธอก็ไร้ประโยชน์ 

แต่ถ้าฝึกฝนวิชาจนถึงขั้นสูงสุด ก็สามารถบำเพ็ญเซียนได้ และการเข้าสู่เส้นทางเซียน รากฐานก็จะแข็งแกร่งกว่าคนที่ก้าวเข้าสู่เส้นทางเซียนโดยตรง 

แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเมิ่งเยว่ฉาน แต่ถ้าเย่เฟิงรับเธอเป็นศิษย์ เขาก็สามารถเป็นผู้ชี้ทางให้เธอได้

"วิถีเก้าบงกช ช่างเป็นวิชาที่น่าอัศจรรย์!"

การถ่ายทอดวิชาของเย่เฟิง ส่งตรงไปยังสมองของเมิ่งเยว่ฉาน เธอจึงอ่านวิถีเก้าบงกชจบภายในพริบตา

เธอมองเย่เฟิงด้วยความตกใจ "คุณให้วิชาล้ำค่าขนาดนี้กับฉัน ฉันจะตอบแทนคุณยังไงดี?"

"ถ้าคุณไม่รู้จะตอบแทนยังไง ก็มอบกายและใจให้ผมสิ!"

"ไปให้พ้น!"

เมิ่งเยว่ฉานหน้าแดง ผลักเย่เฟิงออก

แต่คำพูดของเย่เฟิงทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็ว เหมือนมีกวางน้อยวิ่งอยู่ในอก

"คุณเมิ่ง คุณไม่รู้ตัวเหรอว่าโป๊แล้ว?"

เย่เฟิงมองเมิ่งเยว่ฉานที่สวมชุดนอนของเฉินซู่ซู่ด้วยความสนใจ

เฉินซู่ซู่เป็นคนชนบท ปกติชุดนอนก็เป็นชุดที่เธอทำเอง และชุดนอนของเฉินซู่ซู่เรียบง่ายมาก ดังนั้นเย่เฟิงจึงเห็นทิวทัศน์ที่เย้ายวนใจ เพราะเมิ่งเยว่ฉานนอนหลับโดยไม่ใส่อะไรไว้ข้างใน

กรี๊ด!

เมิ่งเยว่ฉานกรีดร้องออกมาทันที

"ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!"

เย่เฟิงยิ้มแล้วเดินออกจากห้อง

เฉินซู่ซู่ยืนอยู่ข้างนอกตลอด

เมื่อเห็นเย่เฟิงออกมา เธอก็รีบถามว่า "คุณเมิ่งไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?"

"อืม ไม่เป็นไรแล้ว!"

เย่เฟิงพยักหน้า

เฉินซู่ซู่มองเย่เฟิง เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ลังเล

"พี่เฉิน มีอะไรอยากจะพูดก็พูดเลย อย่าเห็นผมเป็นคนนอกสิ" เย่เฟิงจับมือเฉินซู่ซู่

"เย่เฟิง อย่าทำแบบนี้ ถ้าคนอื่นเห็นจะไม่ดี" เฉินซู่ซู่รีบสะบัดมือออก 

"นายกับคุณเมิ่งสนิทกันมาก ฉันดูออก คุณเมิ่งชอบนาย นายอย่ายุ่งกับฉันเลย ที่จริงนายกับคุณเมิ่งเหมาะสมกันมาก ถ้าเธอรู้ว่าฉันกับนายมีความสัมพันธ์กัน มันจะไม่ดี"

"ใครบอก ตอนนี้พี่อยู่บ้านหลังนี้ พี่ก็คือผู้หญิงของบ้านนี้ อีกอย่างเสียวเสี่ยวก็ชอบพี่มาก" เย่เฟิงจับมือเฉินซู่ซูอีกครั้ง

เฉินซู่ซู่หน้าแดง แต่ในใจรู้สึกดีใจมาก "แต่คุณเมิ่ง…"

"อย่าสนใจเธอ ผมถามพี่เฉินหน่อย ถ้าผมมีผู้หญิงหลายคน พี่จะรังเกียจไหม?"

"นี่ นี่…" เฉินซู่ซูอยากจะหลบหน้า แต่เย่เฟิงดันเธอติดกำแพง ถ้าวันนี้เธอไม่ตอบ เหมือนเย่เฟิงจะไม่ปล่อยเธอไป

"ฉัน ฉันก็แค่แม่ม่าย ฉันจะรังเกียจอะไรได้ล่ะ!" เฉินซู่ซู่พูดเสียงเบา เหมือนพูดกับตัวเอง

"งั้นก็จบ มา พี่เฉิน หอมที!"

"เย่เฟิง ใกล้จะถึงเวลาอาหารแล้ว ฉันไปทำกับข้าวก่อน!"

เฉินซู่ซู่รีบผลักเย่เฟิงออก แล้ววิ่งไปทำกับข้าว

แต่ก่อนวิ่งไป เย่เฟิงก็ยังได้แตะต้องตัวเธอ

"เสียดาย ตอนนี้ฉันยังต้องถือพรหมจรรย์ไม่ได้ ต้องฝึกให้ถึงระดับบ่มเพาะก่อน!"

เย่เฟิงเคยพูดไว้ว่า ก่อนถึงระดับบ่มเพาะ เขาจะต้องถือพรหมจรรย์ เพราะเรื่องนี้เกี่ยวกับรากฐานการฝึกฝนของเขา จะประมาทไม่ได้

"พี่เฉิน อย่าเพิ่งทำ วันนี้ผมทำเอง!"

เย่เฟิงตะโกนไล่หลัง