เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        "พอห้างเปิดดำเนินการเรียบร้อยแล้ว เราจะให้สหภาพแรงงานไปเยี่ยมเยียนพนักงานทั้งสี่คนนี้" คังอิงบอกกวนเสี่ยว

        เธอพิจารณารายชื่ออย่างละเอียด นอกจากเหล่ากวนแล้ว พนักงานอีกสามคนต่างก็มีปัญหาในครอบครัว บางคนมีคนป่วยในครอบครัว บางคนก็เป็นหัวหน้าครอบครัวที่มีรายได้เพียงคนเดียว ซึ่งมีชีวิตความเป็นอยู่ยากลำบากมาก

        สาเหตุหลักๆ ก็คือ ภาระจากคนในครอบครัวที่เจ็บป่วย อีกส่วนหนึ่งก็คือ ความยากลำบากทางการเงินที่เกิดจากการที่ต้องเลี้ยงดูลูกหลายคนโดยมีหัวหน้าครอบครัวเพียงคนเดียว ปัญหาส่วนนี้จัดการได้ไม่ยาก พอลูกๆ โตขึ้น ปัญหาความเดือดร้อนของพวกเขาก็จะคลี่คลายไปเอง แต่ส่วนที่ยากลำบากจริงๆ คือ ปัญหาการเรื่องความเจ็บป่วย

        คังอิงครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่างๆ มากมาย ทั้งระบบการช่วยเหลือและระบบสวัสดิการ แต่ตอนนี้ห้างยังไม่ได้เปิดดำเนินการ สิ่งเหล่านี้เป็นภาระที่ห้างไม่อาจแบกรับไหว

        การสร้างองค์กรธุรกิจให้ยั่งยืนยาวนานนั้น สิ่งต่างๆ ที่เธอครุ่นคิดอยู่นี้เป็นสิ่งที่จำเป็น…

        ในเวลานั้น สือเจียงหย่วนก็วางหมากสีขาวลงบนกระดาน จนทำให้ความสนใจของคังอิงกลับมาอยู่ที่กระดานหมากรุกอีกครั้ง

        การเดินหมากครั้งนี้ของสือเจียงหย่วนทำให้มีหมากสามตัวเรียงต่อกัน ตามหลักการแล้ว คังอิงควรจะวางหมากสีดำเพื่อตัดหมากสีขาวทั้งสามตัว เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายต่อหมากให้ครบห้าตัว

        ทว่าแววตาของคังอิงพลันเป็นประกาย เธอเห็นภาพรวมของกระดานหมากรุกทั้งกระดาน ใบหน้าของเธอเผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เธอวางหมากสีดำลงไปในหมากสีขาวที่กระจัดกระจาย แล้วบอกว่า

        "เกือบจะติดกับซะแล้ว ถ้าไม่ตัดคุณตรงนี้ล่ะก็ ตาหน้าคุณก็ชนะแล้ว"

        สือเจียงหย่วนไม่คิดเลยว่าคังอิงที่กำลังจดจ่ออยู่กับงานจะไม่ได้เผอเรอตอนเดินหมากกับเขา เขาตบต้นขาอย่างขัดใจ

        พอเห็นแบบนั้น กวนเสี่ยวก็ไม่รบกวนการเดินหมากของเจ้านายอีก เธอลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้อง พร้อมกับปิดประตูอย่างเบามือ 

        ห้องทำงานผู้จัดการได้รับการปรับปรุงใหม่ ได้มีการติดตั้งเครื่องปรับอากาศเอาไว้ คังอิงปรับอุณหภูมิให้อยู่ที่ยี่สิบเจ็ดองศา ซึ่งเป็นอุณหภูมิที่เหมาะสมที่สุด ทั้งไม่หนาวเกินไปและไม่ร้อนจนเหงื่อออก นี่คืออุณหภูมิที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากที่สุด เธอชอบอุณหภูมินี้มาก

        แน่นอนว่าอุณหภูมินี้อาจจะร้อนไปสักหน่อยสำหรับสือเจียงหย่วน แต่เขาเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบอากาศหนาวจนเข้ากระดูก พวกเขาทั้งสองเล่นเดินหมากไปพลางพูดคุยกันบ้างเป็นบางครั้ง 

        สือเจียงหย่วนรู้สึกว่าช่วงเวลาแบบนี้ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายมาก เขาไม่อยากให้ช่วงเวลาแบบนี้ผ่านไปเร็วเลย

        ในตอนนั้นเอง วิทยุติดตามตัวที่อยู่ในกระเป๋าของสือเจียงหย่วนก็ดังขึ้น ตอนนั้นเป็นตาของคังอิง เธอกำลังถือหมากสีดำอยู่พลางมองซ้ายมองขวา เพื่อหาโอกาสที่จะทำลายแผนการของสือเจียงหย่วน

        สือเจียงหย่วนมองดูหมายเลขที่ปรากฏบนวิทยุติดตามตัว แล้วบอกว่า "ขอตัวไปโทรศัพท์ก่อนครับ"

        "อืม" คังอิงรับคำอย่างไม่ใส่ใจ

        สือเจียงหย่วนหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของคังอิงขึ้นมา แล้วกดโทรออกตามหมายเลขบนวิทยุติดตามตัว หลังจากพูดคุยกับอีกฝ่ายครู่หนึ่ง บนใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

        สือเจียงหย่วนวางสาย แล้วเดินกลับมานั่งที่เดิม ก่อนบอกกับคังอิงว่า "มีข่าวดีจะบอกคุณ"

        "โอ้ ข่าวดีอะไรเหรอ?" คังอิงพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น

        "ครั้งก่อนที่คุณดูทีวี คุณวิเคราะห์เรื่องสายการผลิตยานยนต์กับผมไม่ใช่เหรอ? ตอนนั้นผมเอาข่าวสารพวกนี้ไปบอกกับเพื่อนคนหนึ่ง หมอนี่ปกติแล้วก็ทำธุรกิจด้านการค้าต่างประเทศ เขาเลยลองไปติดต่อกับผู้บริหารของบริษัทผลิตรถยนต์รายนั้นดู

        ตอนนี้เขาก็ส่งข้อความมาบอกผมว่า บริษัทผลิตรถยนต์รายนั้นต้องการปรับปรุงและยกระดับโรงงานจริงๆ ตอนนี้เขาได้สัมปทานสายการผลิตมาแล้ว เขาเป็นคนประสานงาน นำเข้าสายการผลิตมาจากต่างประเทศ และตอนนี้กำลังเตรียมติดตั้งอยู่"

        เขาบอกว่าขอบคุณผมมากที่มอบข้อมูลพวกนี้ให้ ทำให้เขาหาเงินได้ง่ายๆ เขาก็เลยให้ค่าตอบแทนผมมาหนึ่งแสนหยวน แสนหยวนนี้น่าจะเป็นของคุณนะ" สือเจียงหย่วนพูดด้วยรอยยิ้ม

        คังอิงอดไม่ได้ที่จะมองสือเจียงหย่วนอย่างจริงจัง หนึ่งแสนหยวน สำหรับสือเจียงหย่วนแล้ว มันไม่ต่างจากสิบหยวน ถึงให้เธอได้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

        ถึงแม้ว่าประธานคังจะมีทรัพย์สินมูลค่ามหาศาล แต่นั่นก็เป็นเรื่องในอดีต ส่วนหนึ่งแสนหยวนในยุคสมัยนี้ นับว่าเป็นเงินก้อนโต สามารถซื้อบ้านขนาดหนึ่งร้อยตารางเมตรพร้อมตกแต่งและเฟอร์นิเจอร์ครบชุด แต่สือเจียงหย่วนกลับมอบเงินจำนวนนี้ให้กับเธออย่างง่ายดาย?

        คังอิงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า "คุณนี่มันพวกใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายชัดๆ!"

        "อะไรนะ? คุณบอกว่าผมเป็นพวกใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายเหรอ?" สือเจียงหย่วนถามอย่างงุนงง

        "ใช่สิ ทำไมถึงให้เงินฉันง่ายขนาดนี้? นี่มันหนึ่งแสนหยวนนะ ไม่ใช่สิบหยวน คุณนี่มันพวกใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายจริงด้วย" คังอิงบอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

        พอสือเจียงหย่วนได้ยินแบบนั้นก็โล่งอก "ผมนึกว่าผมทำอะไรผิดไปเสียอีก เงินก้อนนี้ควรจะเป็นของคุณสิ ลองคิดดูสิ หากไม่ได้ข้อมูลที่คุณวิเคราะห์ไว้ ก็คงไม่มีธุรกิจนี้ อย่างน้อยๆ เพื่อนผมก็หาเงินได้ห้าแสนกว่าหยวน การที่เขาให้เงินหนึ่งแสนหยวนแก่ผม ก็ไม่ได้มากมายอะไรหรอก"

        คังอิงครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วบอกว่า "ถ้าคุณรู้สึกว่าการให้เงินแก่ฉันหนึ่งแสนหยวนยังไม่เพียงพอที่จะแสดงความขอบคุณ งั้นเอาเงินหนึ่งแสนหยวนนี้มาลงทุนก็แล้วกัน ฉันกู้เงินมาสี่แสนหยวน ส่วนคุณก่อนหน้านี้ก็ลงทุนไปสองแสนหยวน ทำให้สัดส่วนหุ้นของคุณลดลง ดังนั้นตอนนี้บวกกับหนึ่งแสนหยวนนี้ สัดส่วนหุ้นของคุณก็เพิ่มขึ้นแล้ว"

        สือเจียงหย่วนจับจมูกของตน "ไม่จำเป็นต้องคิดคำนวณอย่างละเอียดขนาดนั้นหรอกมั้ง?"

        "ในการค้าก็ต้องพูดเรื่องผลประโยชน์ คนกันเองก็ต้องคิดเงินกัน ต้องทำสัญญากัน ต้องมีข้อตกลงการถือหุ้นภายใน และต้องวางแผนกันให้ดีๆ" คังอิงบอก

        สือเจียงหย่วนรู้สึกราวกับว่าคังอิงได้กลายร่างเป็นแม่ทัพหญิงที่กำลังถือดาบและขี่ม้าอีกครั้ง เขาทำได้เพียงพยักหน้ารับ "เอาละ ตามที่คุณว่าเลย"

        ในตอนนั้นคังอิงก็วางหมากลง เป็นตาที่เธอชนะ เพราะพอเธอวางหมากตัวนี้ลง ก็มีสองจุดที่มีโอกาสต่อหมากให้ครบห้าตัว ต่อให้สือเจียงหย่วนสามารถปิดกั้นไว้ได้จุดหนึ่ง คังอิงก็ยังคงมีโอกาสอีกจุด สือเจียงหย่วนแพ้ราบคาบ

        เมื่อสือเจียงหย่วนเห็นว่าสถานการณ์ที่ดีของเขาถูกทำลายโดยคังอิง เขาก็ทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วบอกว่า "เล่นอีกตาไหม?"

        เด็กน้อยอัจฉริยะหมากล้อมที่เคยเอาชนะคนอื่นๆ มาทั่วเขตอู่เต้าโข่ว กลับมาพ่ายแพ้ให้กับคังอิง ซึ่งทำให้สือเจียงหย่วนรู้สึกว่ายอมไม่ได้

        "ไม่เอาแล้ว ฉันจะร่างข้อตกลงการถือหุ้นให้คุณดู ถ้าคิดว่าโอเค พวกเราก็เซ็นสัญญากันเลย"

        คังอิงเป็นคนประเภทที่พูดแล้วทำเลย หากเธอคิดอะไร ก็จะแสดงออกมาให้เห็น

        ตามหลักการ พวกเขาควรเซ็นสัญญาฉบับนี้ตั้งแต่ที่คังอิงจดทะเบียนบริษัทแล้ว แต่ทั้งสองเอาแต่วุ่นวายกับงานต่างๆ สือเจียงหย่วนก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ ส่วนคังอิงก็ดันลืมเรื่องสำคัญที่สุดนี้ไปเสียสนิท อาจจะเป็นเพราะสือเจียงหย่วนไว้ใจเธอมากเกินไปกระมัง ดังนั้นจนถึงวันนี้ เธอจึงเพิ่งจะหยิบปากกาขึ้นมาร่างข้อตกลงฉบับนี้

        สาเหตุหลักๆ อาจจะเป็นเพราะตอนแรก พวกเขาคิดไม่ถึงว่าธุรกิจจะขยายใหญ่โตขนาดนี้ จึงทำให้ข้อตกลงต่างๆ ยังไม่ทันได้ปรับปรุง

        เมื่อเห็นว่าคังอิงตัดสินใจแล้ว สือเจียงหย่วนจึงได้แต่พยักหน้ารับ

        จากนั้น คังอิงก็เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน หยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมา แล้วเริ่มร่างข้อตกลง

        สือเจียงหย่วนเก็บหมากไปพลาง มองดูคังอิงที่กำลังนั่งทำงานอย่างจริงจังไปพลาง เขาเห็นเพียงแค่ว่า ท่าทางการเขียนของเธอไหลลื่น ไม่มีสะดุดเลยสักนิด แสดงว่าความคิดของเธอต่อเนื่องมาก

        สือเจียงหย่วนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมในใจ คังอิงอ่านหนังสือมามากแค่ไหนกัน? เธอถึงได้รู้เรื่องข้อตกลงทางกฎหมายอย่างละเอียดขนาดนี้?

        ในเวลานั้นเอง สือเจียงหย่วนก็รู้สึกตื่นเต้นกับข้อตกลงการถือหุ้นของคังอิง ไม่ใช่ตื่นเต้นกับสัญญาข้อตกลง แต่เป็นตื่นเต้นกับรายละเอียดของข้อตกลงต่างหาก เขาอยากจะทดสอบดูว่า คังอิงจะร่างข้อตกลงที่ถูกต้องสอดคล้องกับกฎหมายได้จริงๆ หรือไม่?