บทที่ 10 เอ็นดูพี่หยางด้วยเ้าค่ะ
พิธีแต่งอนุก็มาถึง วันนั้นที่เสิ่นเกาหลานเดินทางไปสู่ขอเจี่ยฟางแม้ใต้เท้าสวี่จะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่แต่เมื่อถามเจี่ยฟางให้นางตัดสินใจเอาเอง นางพึงพอใจที่จะเข้าไปเป็อนุของเสิ่นเกาหลาน
งานพิธีในวันนี้จึงถูกจัดขึ้นไม่น้อยหน้างานของสวี่หยางเลยแม้แต่น้อยแถมใบหน้าของเสิ่นเกาหลานเต็มไปด้วยรอยยิ้มแตกต่างจากยามที่แต่งสวี่หยางเข้ามาซะเหลือเกิน
สวี่หยางฝืนยิ้มหน้าชื่นอกตรมรับจอกน้ำชาที่เจี่ยฟางนำมาคารวะตนที่เป็ฮูหยินใหญ่ผ่านสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา
"ต่อจากนี้ข้าฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเ้าคะฮูหยิน"
"แม้ว่าเ้าจะมาเป็อนุของเสิ่นเกาหลานแต่อย่างไรเ้าก็เป็น้องสาวของข้า ข้าน้อมรับเ้าด้วยใจจริงของข้าต่อจากนี้ขอให้เ้ามีความสุขที่สุดและจะไม่มีผู้ใดมาทำร้ายเ้าได้" สวี่หยางยื่นมือรับจอกน้ำชาประคองดื่มรวดเดียวหมดจอกก่อนจะยื่นกลับคืนไปให้นาง
เป็อย่างที่นางคาดคิดสาวใช้ในเรือนต่างพากันซุบซิบนินทากันให้แซ่ดเื่ที่สวี่หยางใจใหญ่ยอมรับให้น้องสาวตนเองมาใช้สามีผู้เดียวกัน แต่นางมิได้สนใจ หลังจากวันนั้นเสิ่นเกาหลานไม่เคยย่างกรายมาหาสวี่หยางเลยด้วยซ้ำ
หลีลี่จื่อแอบมองยามเดินผ่านเห็นท่าทีของฮูหยินที่เ็านิ่งเงียบราวกับแบกรับทุกอย่างไว้เพียงผู้เดียววันนี้ยามสายพ่อครัวทำขนมเสร็จใหม่ ๆ นางจึงหยิบมาใส่จานพร้อมกับสำรับน้ำชาไปให้สวี่หยาง
"นี่เ้าจะนำขนมไปที่ใดหรือ" สาวใช้เห็นหลีลี่จื่อจัดเตรียมขนมจึงเอ่ยถาม
"ข้าว่าจะนำไปให้ฮูหยินนะสิ หลายวันมานี้เห็นฮูหยินเศร้าสร้อยหากได้กินขนมที่ทำเสร็จใหม่ ๆ อาจจะดีขึ้นมาบ้าง"
"เฮอะ ! เ้าจะไปเห็นใจฮูหยินทำไมกัน ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินเองต่างหากที่เป็ผู้เอ่ยปากให้คุณชายเสิ่นเกาหลานไปขอน้องสาวตนเองเป็ฮูหยินรองเช่นนี้จะมานั่งเสียใจไปทำไม นี่รู้หรือไม่ข้าได้เข้าไปรับใช้ฮูหยินรองนางทั้งใจดีมีเมตตาอ่อนโยนแม้กระทั่งกับข้าที่เป็สาวใช้ เดิมทีข้าคิดว่านางจะเป็เช่นดั่งพี่สาวข้ามิกล้าก้าวเท้าสั่นกลัว ทำให้ข้าพลาดสะดุดทำน้ำชาหกแทนที่ฮูหยินรองจะโมโหต่อว่าและลงโทษเ้ารู้หรือไม่ว่านางทำเช่นไร? นางเข้ามาจับดูเนื้อตัวของข้าอย่างเป็ห่วงแถมยังไม่ต่อว่าข้าอีกด้วย หากให้ข้าเลือกข้าขอปรนนิบัติฮูหยินรองจะดีกว่า " สาวใช้เอ่ยใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชมที่มีต่อเจี่ยฟาง หลีลี่จื่อส่ายหน้าไปมา จะไปดูแลปรนนิบัติได้อย่างไรในเมื่อฮูหยินรองพาสาวใช้จากเรือนสกุลสวี่ติดตามมาด้วย นางไม่เอ่ยถามแต่กลับยกสำรับน้ำชาไปหาสวี่หยางที่นั่งอยู่ศาลารับลมด้านนอกห้อง
สวี่หยางตกสู่ความเดียวดายที่ว่างเปล่ากว่าเดิมจ้องมองใบไม้ที่พลัดปลิวตามกระแสลมราวกับชีวิตของนางยามนี้
"เพล้ง!!!!"
หลีลี่จื่อเดินถือสำรับเข้ามาไม่ทันระวังพลาดท่าล้มลงทำให้สำรับกระเด็นเซ็นซ่านเสียงดังทำให้สวี่หยางที่นั่งใจลอยใสะดุ้งหันไปมองด้วยความตำหนิ
ความผิดมากมายพรั่งพรูเข้ามาในสมองของหลีลี่จื่อหากนางเชื่อสาวใช้ที่เอ่ยเตือนเมื่อครู่คงมิเกิดเื่เช่นนี้ วันนี้คงเป็วันสุดท้ายที่นางจะมีชีวิตอยู่แน่ ๆ
"เ้าทำอันใดกัน ! เหตุใดถึงไม่ระวังตัวข้าวของเสียหายไปหมดหากต่อจากนี้ข้ามิได้เรียกใช้มิต้องเข้ามา " สวี่หยางแผดเสียงสูงกราดเกรี้ยวทำให้หลีลี่จื่อสั่นกลัวแม้แต่สาวใช้ที่อยู่บริเวณนั้นพากันได้ยินเสียงของฮูหยินต่างพากันก้มหน้าก้มหน้าเดินหนีไปไกลเพราะกลัวจะโดนลงโทษไปด้วยอีกคน
"ข้าขอโทษเ้าค่ะ " น้ำเสียงสั่นเครือของหลีลี่จื่อที่เอ่ยออกมาพร้อมกับเก็บจอกน้ำชาและขนมที่หล่นลงพื้นอย่างเร่งรีบจนสวี่หยางรู้สึกขัดหูขัดตาจนต้องเดินหนีนางเข้าห้อง
หลังจากที่เก็บจอกน้ำชาและขนมเข้ามาที่โรงครัวสาวใช้พูดกันให้แซ่ดว่านางถูกฮูหยินตำหนิเมื่อนางมาที่โรงครัวทุกคนต่างพากันมาล้อมหน้าล้อมหลังเพื่อถามนางให้รู้แจ้ง
"ข้าบอกเ้าแล้วมิใช่หรือว่าอย่าไปปรนนิบัติฮูหยินเ้าหาเื่ให้ตนเองแท้ ๆ เ้าคงมิโดนสั่งไปเฆี่ยนหรอกใช่หรือไม่? " สตรีนางเดิมที่เข้ามาคุยกับหลีลี่จื่อได้เอ่ยขึ้น
"นั่นสิ ! เ้าคงมิได้ถูกกำจัดวันนี้หรอกใช่มั้ย ? ข้ากลัวเหลือเกินน้ำเสียงราวปีศาจของฮูหยินทุกครั้งที่ได้ยินขนข้าลุกทั้งตัวแค่เดินผ่านก็รู้สึกหวาดกลัวแต่นี่เ้าถูกนางต่อว่าคงกลัวมากสินะไม่ว่าจะเป็คุณหนูใหญ่สวี่หยางหรือจะเป็ฮูหยินนางก็ยังคงมีนิสัยเช่นเดิม ต่อจากนี้ไปที่เรือนแห่งนี้คงไม่มีความสุขสงบอีกต่อไปแล้วสินะ" สาวใช้เอ่ยว่าสวี่หยางราวกับรู้จักนางดี มีเพียงหลีลี่จื่อที่นิ่งเงียบร่างกายสั่นเทาเก็บของล้างไว้ที่เดิม แม้นางจะหวาดกลัวแต่ทว่าเมื่อครู่นางเผลอตัวสบตาของฮูหยินั์ตาของฮูหยินมิได้น่ากลัวเช่นดั่งที่ทุกคนกล่าวแต่ดวงตาของฮูหยินเต็มไปด้วยความโศกเศร้าน่าเห็นใจเสียมากกว่า
ฝั่งด้านเจี่ยฟางกับเสิ่นเกาหลานั้แ่วันที่แต่งนางเข้ามาเป็ฮูหยินรองเขาไม่ยอมปล่อยนางออกจากอ้อมแขนไปไกลสักครา นั่งเคียงข้างอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข
"ท่านพี่ปล่อยข้าสักครู่ได้หรือไม่เ้าคะ?"
"ไม่เอาหรอกเ้ารู้หรือไม่ว่าข้านั้นกลัวจะไม่ได้เ้ามาเคียงคู่เพียงใด ก่อนที่ข้าจะแต่งกับพี่เ้าเพราะข้าคิดว่าเ้าคือสวี่หยางข้าไปเยือนที่เรือนของเ้าพบเห็นเ้าในคราแรกข้ารักเ้าจนตราตรึงใจ รักแรกพบของข้าคงเป็์ลิขิตมาทำให้ข้ากับเ้ามาครองคู่กัน" เสิ่นเกาหลานเอ่ยคำพูดหวานชื่นหอมแก้มสตรีที่นั่งอยู่ในอ้อมแขนอย่างชื่นใจ เจี่ยฟางยิ้มกริ่มในความสุขที่ได้รับ ก่อนจะมีสีหน้าเศร้าตรมเมื่อนึกถึงสวี่หยาง
"แต่ว่าท่านพี่จะอยู่กับข้าเช่นนี้ไม่ได้นะเ้าคะ ข้าเป็เพียงฮูหยินรองและอีกอย่างท่านพี่มีฮูหยินใหญ่ที่ต้องดูแล ฮูหยินของท่านคือพี่หยางของข้า ท่านช่วยดูแลพี่หยางเสมือนดูแลข้าได้หรือไม่เ้าคะ? ข้าไม่อยากให้พี่หยางน้อยใจคิดว่าข้าเข้ามาแย่งความรักของท่านจนหมด"
"เฮ้อ ! เ้านี่ช่างจิตใจดีคิดถึงผู้อื่นเสมอเ้าเหมาะกับต่ำแหน่งฮูหยินมากกว่านางเสียอีก อยู่กับเ้าดีกว่าอยู่กับนางเป็ไหน ๆ นางเป็สตรีที่ไร้ใจเ็าไร้ความรู้สึกใบหน้านิ่งแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้แกะสลักอย่างไรอย่างนั้น กิริยามารยาทล้วนหยาบกระด้าง" เสิ่นเกาหลานเอ่ยวาจาไร้ความยำเกรง ความรู้สึกนึกคิดสะท้อนผ่านคำพูด
"ท่านพี่กล่าวเกินไปแล้วนะเ้าคะ พี่หยางของข้ามิใช่สตรีเช่นนั้นเสียหน่อยเ้าค่ะแม้นางจะแข็งกระด้างไปบ้างแต่นางก็มีเหตุผล ข้าอยากให้ท่านพี่ทำดีมอบความรักให้พี่หยางเหมือนมอบให้ข้า " เสิ่นเกาหลานใเมื่อจู่ ๆ ร่างบางในอ้อมกอดตัวสั่นเทาน้ำเสียงสั่นเครือใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เพราะนางเป็สตรีที่จิตใจดีเช่นนี้ยิ่งทำให้เขารักนางมากกว่าเดิม
"เอาล่ะ ๆ ข้าไม่รับปากเ้าว่าจะมอบความรักที่ข้ามีให้ได้เช่นเ้าหรือไม่แต่ยามที่ข้าพบเจอนางข้าจะพยายามเอ่ยวาจาดีต่อนางก็แล้วกัน เจี่ยฟางที่งดงามของข้าอย่าร้องเลยนะใบหน้าของเ้าเหมาะกับรอยยิ้มจะมากกว่า" เสิ่นเกาหลานปลอบใจใช้มือเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเจี่ยฟางพร้อมโอบกอดนางแน่น
สาวใช้ที่อยู่คอยรับใช้เมื่อเห็นนิสัยท่าทางของเจี่ยฟางต่างพากันเอาไปพูดถึงในทางที่ดีและเปรียบเทียบกับฮูหยินแย่งกันคอยสลับเปลี่ยนมาคอยดูแลปรนนิบัติเอาใจ
583
![[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009046_32054801.webp)
