ย้อนเวลามาพร้อมระบบวาดรูป ที่จับต้องและกินได้

     เมื่อได้กลิ่นปริศนาจากถุงกระสอบพวกนี้มาสักพักหนึ่งแล้วเห็ดน้อยเริ่มจะมั่นใจขึ้นมาทันทีว่ากลิ่นพวกนี้มันคือกลิ่นวัตถุดิบสำคัญอย่างหนึ่งของเครื่องดื่มประเภทหนึ่งที่เห็ดน้อยชื่นชอบมาก ไหนจะขนมที่สามารถทำได้อีกด้วย

     “เห็ดน้อย อยากดูของในกระสอบนี้กับอันนี้ด้วยค่ะ”เห็ดน้อย ไม่รอช้ารีบบอกให้พวกพี่ชายช่วยเปิดกระสอบพวกนี้ทันทีเลย

     “กลิ่นอะไรหอมจังเลย”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “ฟืด…ฟืด….ฟืด….”พวกพี่ๆ ต่างก็เริ่มได้กลิ่นเหมือนๆกัน

    “อือ…หอมจังเลยน้องเห็ดน้อยมันคือกลิ่นของอะไรกัน ขนมหรือเปล่านะ”พี่พริกหวาน

     “มันคือของดีค่ะพี่พริกหวาน รอให้เห็ดน้อยเห็นหน้าตาของมันก่อนถึงจะตอบได้ว่าใช่ของอร่อยหรือไม่”เห็ดน้อย ที่ตอนนี้ตาเป็นประกายแห่งความหวังเต็มเปี่ยมแล้ว

     “ของอร่อย..!!”พวกพี่ชาย แค่ได้ยินน้องเห็ดน้อยว่าอาจจะเป็นของอร่อยเพียงเท่านั้นแหละ พวกพี่ชายก็พากันหันมาสนใจกระสอบปริศนาตรงหน้าด้วยเช่นกัน

     “พวกพี่จะเปิดกระสอบพวกนี้ให้เดี๋ยวนี้เลยนะน้องเห็ดน้อย”พี่รองถู่โต้ว

     “เอาล่ะเริ่มจากใบนี้ก่อนเลยนะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “พี่เซียงยวี่ประคองกระสอบขึ้นฮะ เดี๋ยวผมจะแกะเปิดด้านบนให้เอง”พี่หยางชง

     “ได้ๆ”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     ยามเมื่อพี่ชายช่วยกันเปิดกระสอบใบแรกออกมากลิ่นของด้านในยิ่งส่งกลิ่นหอมออกมาเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัวนัก

     “ด้านในมีถุงใส่แยกอีกหลายใบด้วยล่ะน้องเห็ดน้อย”พี่หยางชง

     เห็ดน้อย รีบก้าวขาประชิดกระสอบนี้อย่างรวดเร็วพร้อมพยายามเขย่งปลายเท้าจนสุดเพื่อให้มองเห็นกระสอบด้านในว่ามีอะไรกันแน่

     พี่หยางชงจึงหยิบมันขึ้นมาให้หนึ่งห่อและส่งให้เห็ดน้อยได้ดูว่าใช่สิ่งที่เธอบอกที่เธอคิดหรือไม่

     เห็ดน้อยไม่รอช้าแกะถุงที่บรรจุของปริศนาต่อทันทีและสิ่งที่เห็นด้านในก็เป็นดั่งที่ขาดคิดเอาไว้เลย

      “เม็ดโกโก้ จริงๆด้วยสุดยอดไปเลยของโปรดของเรา”เห็ดน้อย ที่หยิบเมล็ดดำๆด้านในถุงนี้ขึ้นมาดูและดม

     “เม็ดโกโก้..!??”พวกพี่ๆ เอ่ยคำขึ้นตามน้องเห็ดน้อยที่พอเห็นสิ่งที่อยู่ในกระสอบที่แบ่งใส่ถุงย่อมๆออกมา

     “มันคืออะไรเหรอน้องเห็ดน้อยเจ้าเม็ดโกโก้ที่ว่าเนี่ย”พี่ขู่เฉิง

     “มันคือพืชผลชนิดหนึ่งค่ะที่เมล็ดด้านในของมันเมื่อผ่านการหมักและตากแห้งแล้ว นำมาคั่วให้สุกและบดๆจนเป็นผง สามารถนำไปชงเป็นเครื่องดื่มแบบร้อน และแบบเย็นๆได้ และสามารถนำไปเป็นวัตถุดิบสำหรับทำขนมได้ด้วย และมันอร่อยมากๆเลย

     อย่างในมือของเห็ดน้อยตอนนี้คือมันได้คั่วเรียบร้อยแล้วเหลือเพียงกระเทาะเปลือกออกและนำไปบดให้เป็นผง หรือนำไปตั้งบนเตาไฟให้ละลายเป็นน้ำหนืดๆค่ะ

     พี่ชายช่วยดูกล่องอื่นได้ไหมคะว่าจะมีผงสีดำๆแบบที่เห็ดน้อยพูดหรือไม่ที่เขาอาจจะใส่แยกออกมาไว้ในขวดโหลหรือเปล่า”เห็ดน้อย

     “อือ รอเดี๋ยวนะน้องเห็ดน้อยพี่จะดูให้เองนะ”พี่หนานกวา

     และก็จริงดั่งที่คาดเดาทางพ่อค้าจากแดนไกลแยกมาแบบเป็นผงโกโก้สำเร็จรูปใส่ขวดแก้วอย่างดี และเมล็ดโกโก้ที่ตากแห้งแล้วแต่ต้องมาคั่วเอง และที่สำคัญไม่เท่ากับมีผลโกโก้ที่ยังไม่ได้ผ่านการแปรรูปอีกต่างหากอีกด้วย สรุปแล้วว่าเจ้าเม็ดโกโก้ที่ว่านี้ได้มาทุกรูปแบบเลย

     “สุดยอดไปเลย เดี๋ยวพอเรากลับหมู่บ้านกันแล้วเห็ดน้อยจะทำโกโก้ให้ทุกๆคนลองกินกันนะคะ แต่ว่าตอนนี้พี่ชายช่วยดูกระสอบนู้นให้ทีค่ะเพราะกลิ่นของมันจะไม่เหมือนเม็ดโกโก้พวกนี้ อาจจะเป็นเมล็ดกาแฟก็เป็นได้”เห็ดน้อย

     “เมล็ดกาแฟ??!”พวกพี่ชาย ก็ยังคงงงกับชื่อแปลกใหม่ที่น้องเห็ดน้อยได้บอกออกมา แต่ก็ยังคงตรวจสอบกระสอบปริศนาใบต่อไปทันทีเลย

     “นี่ใชไหมเมล็ดกาแฟที่ว่าน่ะ น้องเห็ดน้อย”พี่หนานกวา

     “ใช่ๆจริงๆด้วยพี่ชาย”เห็ดน้อย

     “เจ้าเมล็ดกาแฟนี่อร่อยเหมือนเมล็ดโกโก้ไหมน้องเห็ดน้อย”พี่รองถู่โต้ว

     “อือ…แล้วแต่คนชอบนะพี่รองและที่สำคัญเจ้าเมล็ดกาแฟที่ว่านี้พวกเราซึ่งยังเป็นเด็กเล็กกินไม่ได้นะ มันสำหรับพวกผู้ใหญ่ที่โตแล้วเท่านั้นที่กินได้ วิธีการทำเจ้าเมล็ดกาแฟพวกนี้ทำเหมือนกับเมล็ดโกโก้เลย พี่ชายช่วยดูต่อเลยนะว่ามีใส่แบบขวดใสเหมือนผงโกโก้ไหม”เห็ดน้อย

     พวกพี่ชายช่วยกันดู และหยิบขวดออกมาให้น้องเห็ดน้อยดูว่าใช่หรือไม่เพราะมันดูแล้วไม่ค่อยจะแตกต่างกันเลยสีออกดำๆเหมือนกัน และเป็นผงเหมือนกันอีกต่างหาก

     “น้องเห็ดน้อย ขวดนี้ใช่ไหมมันดูเหมือนกันมากๆเลยนะ”พี่ต้าซ่วน

     “น้องเห็ดน้อย แยกแยะยังไงเหรอระหว่างโกโก้กับกาแฟที่ว่านี้”พี่พริกหวาน

     “จริงๆแล้วถ้าเราดูจากขวดทีเขาติดเอาไว้ เขียนแบบนี้คือโกโก้ แบบนี้คือกาแฟค่ะ เดี๋ยวกลับบ้านไปเราค่อยเขียนติดภาษาของเราเพิ่มได้ แต่ว่าถ้าไม่มีเขียนบอกก็สามารถเปิดดมได้เลยเพราะกลิ่นกาแฟและกลิ่นของโกโก้แตกต่างกันค่ะ พวกพี่ๆลองดมดูนะ จะได้รู้ถึงความแตกต่างของพวกมัน”เห็ดน้อย

     พวกพี่ๆต่างผลัดกันสูดดมขวดที่ใส่ผงโกโก้ และขวดที่ใส่กาแฟ และต่างพยักหน้าไปหาให้กันว่ามันมีกลิ่นที่แตกต่างกันจริงๆ

      “ว้าว…มันหอมทั้งสองอย่างเลยแต่ว่ามีกลิ่นไม่เหมือนกันจริงๆด้วยน้องเห็ดน้อย พี่พริกหวานแยกกลิ่นพวกมันได้แล้วล่ะ”พี่พริกหวาน

     “พวกพี่ก็ด้วย”พวกพี่ชาย

      “พวกพี่เก่งมาก”เห็ดน้อย

     พวกผู้ใหญ่ที่เห็นเด็กๆเปิดดมขวดอะไรบางอย่างที่บรรจุอะไรดำๆ ก็ไม่รู้แต่ยิ่งเข้าใกล้พวกเด็กๆ กลิ่นของพวกนั้นกลับส่งกลิ่นหอมมากขึ้น จึงเข้าไปสอบถามเด็กๆและขอดมกลิ่นของพวกนั้นด้วย เห็ดน้อยและพวกพี่ๆคอยอธิบายสรรพคุณของพวกมันให้พวกท่านได้ฟังพร้อมไปด้วย

     “อืม….กลิ่นหอมมากๆเลยนะพวกผงสีดำๆพวกนี้”พ่อ

     “ผมไม่เคยดมกลิ่นเครื่องดื่มอะไรที่หอมแบบนี้มาก่อนเลย ไม่น่าเชื่อว่าจะนำไปทำเป็นเครื่องดื่มชงกินได้นะครับ”น้าเล็ก

     “สีดำไม่น่ากินแต่ว่ากลิ่นของพวกมันหอมแบบสุดๆไปเลยไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นอย่างไรบ้างนะครับ”อาเล็ก

     “มันอร่อยที่สุด ของที่สุดค่ะ รับรองเลยว่าทุกๆคนจะติดใจมันอย่างแน่นอนค่ะ เจ้ากาแฟพวกนี้ดื่มตอนเช้าดีที่สุดค่ะ แต่ว่าอย่าดื่มมากจนเกินไปเพราะอาจจะติดได้ให้ดื่มเพียงวันละ 1 แก้ก็เพียงพอแล้วค่ะ แต่ว่าอย่าดื่มช่วงเย็นหรือช่วงดึกเพราะมันจะทำให้เราตาค้างได้ค่ะ

     ส่วนโกโก้นี้ไม่ว่าเด็กหรือว่าผู้ใหญ่ดื่มได้หมดค่ะไม่จำกัด แต่ว่าจะอ้วนเท่านั้นเองถ้าทำเป็นขนมแล้วอร่อยมากๆฮิ…ฮิ…”เห็ดน้อย

     “ฮิ….ฮิ…..”พวกพี่ๆ

    “แม่คะ ย่าคะ ยายคะ อาสะใภ้คะ น้าสะใภ้คะ กลับถึงบ้านแล้วลองทำเจ้าโกโก้นี่กันเลยนะคะ เห็ดน้อยอยากกินมากเลย”เห็ดน้อย ออดอ้อนแม่ครัวใหญ่ในบ้าน

    “ได้จ้ะ”พวกแม่ๆ รับปาก

     “แต่ว่าเห็ดน้อย จะต้องบอกยายอีกทีด้วยนะคะว่าจะเป็นขนมแบบใดบ้างกับเจ้าผงสีดำๆพวกนี้นะ”ยาย

     “ได้เลยค่ะ”เห็ดน้อย

     พวกท่านยังคงเรียกชื่อมันยังไม่ถูกต้องนัก แต่ก็ไม่มีใครปฎิเสธเลยว่ากลิ่นของพวกมันหอมมากๆเลย

     “ส่วนพวกวิธีทำเดี๋ยวหลานสาวเห็ดน้อยค่อยบอกปู่กับตาอีกทีนะลูก ว่าจะต้องทำต่ออย่างไรถึงจะออกมาเป็นผงๆเหมือนกับในขวดพวกนี้”ปู่

     “ได้ค่ะ มันไม่ยากเลย”เห็ดน้อย

     “ชักอยากจะลองดื่มเจ้าผงสีดำพวกนี้เร็วๆแล้วล่ะสิว่าจะหอม นุ่มอย่างกลิ่นที่พวกเราดมกันอยู่ไหม”ตา

     “ใช่ๆ กลิ่นแตกต่างจากใบชาของเมืองเรามากนัก วิธีทำที่ฟังคร่าวๆจากหลานสาวเห็ดน้อย ก็ดูมีขั้นตอนเยอะอยู่เหมือนกันนะ ดีนะส่วนมากเป็นแบบสำเร็จมาหมดแล้ว”ปู่

     “อือ….ต้องหมักต้องตากแดดอยู่หลายวันทีเดียว และขั้นตอนที่คั่วเมล็ดพวกมันให้สุกนี่ด้วย ดูแล้วไม่น่าง่ายต้องควบคุมไฟอย่างดี เพราะมันจะมีผลต่อกลิ่นด้วย”ตา

     “ไม่ต้องกังวลไปค่ะปู่ ตา เห็ดน้อยเชื่อว่าพวกเราต้องทำได้แน่นอนค่ะ”เห็ดน้อย ที่ได้ยินพวกท่านปรึกษากันก็ให้กำลังใจพวกท่านก่อนเลยว่าต้องทำได้แน่นอน

     พวกท่านส่งยิ้มมาให้หลานสาวสุดที่รัก และยังคงดมกลิ่นกาแฟ กลิ่นโกโก้กันอย่างเพลิดเพลิน

     เห็ดน้อย เมื่อสำรวจแน่ชัดแล้วว่ากลิ่นที่ได้มานั้นคือของที่คาดเดาไว้หรือไม่ ก็สำรวจข้าวของชิ้นอื่นๆต่อเลยที่ได้รับมาจากพ่อค้าแม่ค้าแดนไกล

     “ผ้าพวกนี้ลายสวยจังเลย นี่คงจะเป็นลายโบราณ”เห็ดน้อย สัมผัสเนื้อผ้าทักถอมือของคนดินแดนไกลโพ้นที่ฝีมือไม่มีใครด้อยกว่าใครเลย 

     เพียงแค่แตกต่างกันที่ลวดลายที่มีเอกลักษณ์ประจำท้องถิ่นของแต่ละที่ และเนื้อผ้าที่แตกต่างกันบ้าง เพราะอากาศก็เป็นสิ่งสำคัญที่เป็นตัวแปรของทรัพยากรของแต่ละประเทศ

     ความหลากหลายของผู้คนสมัยนี้ยังคงมีไม่มากมายนัก เทคโลโนยีใหม่ๆก้าวล้ำนำสมัยก็ยังมีไม่มาก ทำให้การทักถอเนื้อผ้า ยังคงมีให้เห็นไม่เยอะมาก

     “น้องเห็ดน้อย ผ้าพันคอ เสื้อคลุมพวกนี้นิ่มมากๆเลย เป็นพวกขนสัตว์จริงๆแน่ๆเลย”พี่พริกหวาน ที่สัมผัสพวกมันอย่างชอบใจ

     “นิ่มจริงๆด้วยพี่พริกหวาน ใส่ตอนหน้าหนาวคงจะอบอุ่นดีเนอะ”เห็ดน้อย ค่อยๆสัมผัสผ่านมือและใช้หน้าแนบลงไปมันนิ่มจริงๆ

     “มันคือขนสัตว์อะไรกันนะ”พี่พริกหวาน

     พอนึกถึงเรื่องหนังขนสัตว์ ถ้าเธอจำไม่ผิดมีอยู่ช่วงหนึ่งหนังสัตว์เป็นที่ต้องการมากๆ ทำให้ผู้คนออกตามล่าแมวน้ำ สุนัขจิ้งจอก หมี เสือ ฯลฯ พูดง่ายๆเลยว่า หนังสัตว์ใดที่ดูหรูหรา ดูดี เวลานำมาทำเป็นเครื่องประดับ เครื่องนุ่งห่ม ของตกแต่ง ที่ดูหรูหราและอวดความมั่งมีของแต่ละคนได้เป็นอย่างดี 

     พวกเขาก็ออกล่าพวกมันจนแทบจะสูญพันธุ์ เนื่องจากการล่าที่มากจนเกินไป และโลภมากจนเกินไป การค้าขายหนังสัตว์จะคึกคักมากในช่วงแรกๆ แต่พอไม่มีสัตว์ให้ล่าเพื่อลอกหนังพอนำมาขายก็ซบเซาลงอย่างรวดเร็ว

     เห็ดน้อย นึกถึงประวัติศาสตร์ตรงนี้ก็อดที่จะหน่วงๆใจไม่ได้เพราะสมัยที่เธออยู่โลกเก่านั้น มันมีสัตว์มากมายหลายสายพันธุ์ที่สูญพันธุ์ไปอย่างถาวรเลย ด้วยการที่ช่วงเวลาที่มันสูญพันธุ์เทคโนโลยีของมนุษย์เราไม่สูงพอที่จะทำโคลนนิ่งพวกมันได้

     “เอ๊ะ..นี่ของเล่นหรือเปล่าพี่พริกหวานดูสิในกล่องนี้น่ะ”เห็ดน้อย 

     “จริงๆด้วยน้องเห็ดน้อย ของเล่นล่ะดูสิมีดาบ และก็ม้าโยกนั่งด้วยนะ”พี่พริกหวาน

     ของเล่นกับเด็กๆมักจะเป็นของคู่กันเสมอ เพียงแค่ได้ยินน้องสาวบอกว่ากล่องใบนี้เป็นจำพวกของเล่น พวกพี่ชายก็ตรงดิ่งมาหาน้องสาวทันทีเช่นกัน

    “เห็นไหมคะลูกๆหลานๆของเรายังคงไม่เปลี่ยนแปลง ของกิน ของเล่น และออกเที่ยวจะเป็นอันดับต้นๆเสมอมาไม่เปลี่ยนแปลง”อาสะใภ้

     “แบบนี้ถึงจะรับประกันว่าใช่ลูกหลานบ้านเราแน่นอนค่ะ”น้าสะใภ้

     “พวกเราเนี่ยนะนินทาลูกหลานพี่เหรอ แต่ก็ว่าแหละมันคือเรื่องจริงน่ะนะ”แม่

     “ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า…..”พวกผู้ใหญ่

     ข้าวของที่ได้มามันเยอะแยะมากจริงๆหลายสิบชิ้น จากที่คิดว่าเมื่อซื้อของเสร็จจากร้านมิสเตอร์อีธานแล้ว จะไปซื้อของร้านอื่นต่อเลย พวกเราเลยต้องมาตรวจดูข้าวของพวกนี้กันก่อนอย่างไม่รีบร้อนกัน ส่วนเจ้าของร้านนี้ก็กำลังยุ่งกับการขายของดีอยู่

     เมื่อเสียเวลาอยู่ดูของกันสักระยะหนึ่งแล้ว ก็ฝากของไว้ที่ร้านของมิสเตอร์อีธานก่อน เพื่อจะได้ไปเดินเล่นดูซื้อของร้านอื่นๆ จึงค่อยกลับมาขนของขึ้นรถ

     “ถ้าพวกเราดูของพวกนั้นอย่างละเอียดมีหวังคงจะหมดเวลาเสียก่อนที่จะเดินดูตลาดท่าเรือแน่ๆ”เห็ดน้อย

     “ใช่เลย เอาไว้พอถึงที่บ้านกันแล้วพวกเราค่อยรื้อดูออกทีละชิ้นอย่างพิจารณาอีกทีนะน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน

     “ใช่ๆพี่พริกหวาน”เห็ดน้อย

     สองสาวน้อย อยู่บนแขนอันแข็งแรงของพ่อกันต่อ มันช่างดีเสียจริงๆไม่ต้องเดินเองให้เมื่อยขาเลย พ่อของพวกเธอก็ช่างเอาอกเอาใจลูกสาวเป็นที่สุด 

     ร้านถัดไปที่พวกเราจะเข้าไปดูนั้นแค่ยังเดินไปไม่ถึงดี ก็เรียกความสนใจให้กับพวกสาวๆได้แล้ว

     “ร้านนี้ดูแล้วก็น่าจะนานนะครับพ่อ มันแบบว่า..”น้าเล็ก

     “แน่นอนล่ะ แต่ละร้านที่เราเดินเข้ามาเนี่ยเข้าทางสาวๆกันเลยนะ”ตา

     “เหมือนว่าเปิดมาเพื่อวันนี้ ให้สาวๆที่บ้านของเราได้เดินดูอย่างตั้งใจเลยนะเนี่ย”ปู่

     “เฮ้อ……”อาเล็ก น้าเล็ก ปู่ ตา 

     ปกติแล้วพวกท่านก็ไม่ค่อยได้เข้ามาเดินดูแบบเรื่อยๆ สบายๆแบบนี้หรอก มีแต่เข้ามาหางานทำและรีบเร่งกลับบ้านเท่านั้นเอง 

     แต่ในที่สุดก็มีวันนี้ที่พวกท่านเดินเล่นดูของแบบไม่รีบร้อนและตั้งใจมาซื้อของที่นี่จริงๆ และตอนนี้พวกท่านก็เดินตามสาวๆที่ตอนนี้เข้าไปด้านในของร้านกันหมดแล้ว

     แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ เห็ดน้อย พี่พริกหวานเองก็ตาโต ตื่นตาตื่นใจกับร้านนี้เป็นอย่างมากเช่นกัน สินค้าภายในร้านนี้ขนาดไม่แตกต่างจากร้านมิสเตอร์อีธานเลย มีของขายหลากหลายอย่างที่ดึงดูด

     “อันนี้ก็สวย อันนั้นก็สวย มีแต่สวยๆทั้งนั้นเลย”เห็ดน้อย

     “น้องเห็ดน้อย ชอบชิ้นไหน แบบไหนเหรอ พี่พริกหวานเองก็เลือกไม่ถูกเลย ชอบไปหมดทุกอย่างในร้านนี้เลยล่ะ”พี่พริกหวาน เองก็ตาเป็นประกายไม่แตกต่างจากน้องเห็ดน้อยเลย

     แต่สิ่งที่ดึงดูดใจเห็ดน้อยตอนนี้กลับไม่ใช่ของที่ตั้งในร้าน แต่เป็นสิ่งที่เห็ดน้อยกำลังได้ยินที่พวกผู้ใหญ่กลุ่มนี้กำลังพูดคุยกันอยู่นี่

     “วันนี้พวกเราลองเสี่ยงดูกัน เขาว่าเมื่อวานนี้มีคนเลือกเจอที่ร้านนี้แหละ แต่ต้องรอก่อนเพราะว่าร้านในตึกพวกเขายังไม่เปิดเลย”ชาวบ้านที่เดินเที่ยวท่าเรือ

     “แล้ววันนี้อีกนานไหมกว่าจะเปิดน่ะ ผู้คนเริ่มมากันแล้วนะดูสิ”ชาวบ้านที่เดินเที่ยวท่าเรือ

     เห็ดน้อย ก็มองดูรอบๆคนหนาแน่นมากจริงๆสำหรับร้านนี้พวกเขาเหมือนต่อแถวรออยู่ด้านข้างของร้านเครื่องประดับ

      “ทุกๆคนครับ เชิญเดินไปทางด้านหลังร้านเลยตอนนี้ได้เลย ร้านในตัวตึกเปิดแล้วครับ…..”มีพนักงานคนหนึ่งของร้านเข้ามาบอกลูกค้าที่ยืนรออย่างแออัดด้านข้างของร้าน

     เพียงแค่พี่ผู้ชายคนนี้พูด แต่ยังไม่ทันจบดีผู้คนที่ยืนรออยู่ด้านข้างๆร้านต่างก็พากันลุกหือเดินไปทางตึกกันหมด มีแต่สาวๆที่ตั้งใจจะดูสินค้าในร้านจริงๆจังๆเท่านั้น ที่ยังคงเลือกของอยู่ภายในร้านกันต่อ
 

************

     เห็ดน้อยได้เมล็ดโกโก้ เมล็ดกาแฟมากินแบบฟรีๆอีกด้วย ช่างลาภปากจริงๆและร้านต่อไปที่พวกสาวๆชื่นชอบจะเป็นร้านขายสินค้าอะไรกันนะลองเดาดูกันนะคะ??และเห็ดน้อยจะได้อะไรไปเพิ่มเติมอีกหรือเปล่านะ??