คุณชาย Superstar

และแล้วทั้งรุ่นน้องและรุ่นพี่ก็ได้มาครบกันแล้ว แต่ยังขาดก็แค่รุ่นพี่คนนึง 

"ทำไมยัยเยริมยังไม่มาอีกนะ!"

ฮามินเริ่มพูด

"ก็คงอยู่กับผู้ชายตามเคยล่ะน่า ฮ่าๆ"

มินยองพูดไปหัวเราะไป

"ไม่เอาหน่าทั้งสอง"

ยูนาพูดขึ้น

แต่เธอนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไร

ไม่นานเยริมนั้นก็เดินมาอย่างยิ้มสดใส

เพราะคนที่เดินมาด้วยนั้นก็คือเขานั้นเอง

ถ้าถามว่าทำไมเขาถึงมาด้วยนั้น

ตอบสั้นๆว่า เขาหลง (จบ ฮ่าๆ)

"เฮ้ย! แก?"

มินยองพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ

ทุกคนนั้นก็มองไปที่เยริมและเขา

และเสียงพูดคุยก็เริ่มดังขึ้น

เยริมนั้นก็ชวนเขาคุย

"นี่ คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?"

แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเยริมเลย เขากวาดสายตามองไปยังรอบๆ และสายตาเขานั้นก็หยุดลง เพราะเขาเห็นเธอแล้ว

เขาก็เดินไปยังเธออย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยวสิคะ!?"

เยริมตะโกน

ทั้งสามคนนั้นต่างก็มองหน้ากัน และก็หันไปมองหาเธอเพื่อจะปลอบ

"ไม่มีอะไรหรอกหน่า เนอะ?"

ยูนาหันไปถามมินยอง

"ใช่ๆ ไม่มีอะไรหรอก ฮ่าๆ"

มินยองยิ้มเจื่อน

"ถ้ามีอะไรเดี๋ยวฉันซัดนังนั่นเอง"

ฮามินพูดอย่างพร้อมบวก

"แต่คงไม่มีหรอก ฮ่าๆ"

แต่การปลอบเพื่อนสำคัญกว่า ฮ่าๆ

ทั้งสามคนนั้นก็เห็นเธอนั้นไม่ได้พูดอะไร

จึงถามด้วยความเป็นห่วงกัน

"เป็นอะไรไหม?"

ยูนาเป็นคนถาม

ทั้งสองที่เหลือก็เดินมาปลอบเธอกันอย่างใกล้ชิด แต่...

"ฉันเป็นอะไร?"

เธอถามด้วยน้ำเสียงเรียบ

ทำเอาเพื่อนๆทำตัวไม่ถูกกันเลย

"นั้นสิเนอะ ฮ่าๆ"

พวกเธอก็หัวเราะอย่างเจื่อนๆกัน

เขานั้นก็ได้เดินตรงมายังที่เธอ ทำให้ทั้งสามคนนั้นต่างก็ตกใจกัน

แต่เขาก็แค่เดินมานั่งใกล้ๆเธอเท่านั้น

เขาไม่ได้ทำอะไรก็แค่นั่งอยู่เงียบๆ

เพื่อนๆเห็นอย่างนั้นก็งงกันตามๆไป

"เฮ้ยๆ!?"

มินยองกระซิบ

"หื้ม?"

เธองงว่าทำไมต้องกระซิบ

"END"