หลายวันผ่านไปชีวิตก็ดำเนินต่อไปในแบบเดิมๆทุกวันของคนทำงาน แต่มีอยู่บางอย่างที่เพิ่มเติมมาให้หัวใจได้กระชุ่มกระชวยบ้างในบางวันนั่นคือการได้เห็นหน้าผู้ชายที่เรารัก
ความรู้สึกที่ขนมเค้กมีให้หมออคินคือมันชัดเจนมากจนมั่นใจว่ามันไม่ใช่แค่ความตื่นเต้นที่ได้เจออีกครั้งในรอบหลายปีหรือหลงใหลชั่วคราวอย่างที่เจอดาราหนุ่มหล่อทั่วไป
บางวันหมออคินก็มานั่งดื่มที่สวนโต๊ะเดิมเหมือนวันแรกที่มาที่ร้าน บางวันก็มาซื้อกาแฟแล้วก็รีบไปเพราะต้องรีบไปเข้าเวรหรือบางครั้งก็มาในสภาพเหนื่อยล้าเต็มทน
ขนมเค้กก็เองไม่กล้าที่จะเข้าไปทักหรือถามไถ่อะไรมากนักแม้จะตั้งเป้าหมายไว้ชัดเจนแล้ว แต่สถานะก็ยังเป็แค่ลูกค้าของที่ร้านอยู่ไม่เคยพูดคุยกันมากกว่านั้น ใจยังกลัวที่จะผิดหวัง อีกส่วนหนึ่งก็ไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนอันน้อยนิดของหมออคินเลยได้แต่รอเวลา หวังว่าคงจะมีจังหวะที่เหมาะสมในสักวัน
เที่ยงนี้ก็เช่นเคยลูกค้าแน่นร้านพอใกล้บ่ายก็เริ่มขยับตัวเตรียมไปทำงานกันแล้ว ก็พอดีกับคนที่คิดถึงเดินเข้ามาวันนี้หมออคินไม่ได้มาคนเดียวแต่มีเพื่อนมาด้วยอีกสองคนและสั่งเครื่องดื่มเหมือนเดิม ซึ่งขนมเค้กสังเกตมาหลายครั้งแล้วว่าหมออคินจะทานคาปูชิโนตลอด เพราะเธอจะรับออเดอร์เองอาจมีบางครั้งที่พลาดไป แต่ก็คงเป็เมนูนี้เดิม
มุมเดิมคงกลายเป็มุมโปรดไปแล้วสำหรับหมอหนุ่มเพราะมาทีไรก็จะมานั่งอยู่แค่มุมนี้ หมออคินชอบมุมนี้เป็พิเศษเพราะค่อนข้างสงบกว่าโต๊ะอื่นถึงจะเป็โซนด้านนอกเหมือนกันอยู่ในสวนที่ร่มรื่น แต่มันเหมือนจะเป็มุมส่วนตัวกว่าเพราะมีแผงไม้กั้นเอาไว้แล้วประดับด้วยไม้แขวนนานาชนิดที่ชายหนุ่มเองก็ไม่รู้จัก
"เฮ่ย...ร้านนี้โคตรดีเลย ร่มรื่นมาก เหมาะกับการมาพักสายตาหากาแฟดื่ม" หมอกันพูดขึ้นพร้อมชื่นชมบรรยากาศรอบร้าน
"ใช่...และที่สำคัญเ้าของร้านสวย น่ารักด้วย ถ้ากาแฟอร่อยก็ครบเลยกูจะมาเป็ลูกค้าประจำ" หมอหนึ่งเอ่ยตอบอย่างเห็นด้วยกับเพื่อน
"หึหึ..." หมออคินแอบยิ้มพร้อมหัวเราะในลำคอ
"อะไรของมึงวะไอ้คิน" หมอกันถามพลางสงสัยเพื่อนตัวเอง
"นั่นสิวะ ไอ้คินมีความลับนะมึงเนี่ย" หมอหนึ่งที่เห็นด้วยกับหมอกันเลยพลางสงสัยหมออคินไปด้วย
"ไม่มีอะไร พวกมึงอะคิดเยอะ" หมออคินตอบอย่างไม่ใส่ใจ จะให้มีอะไรล่ะก็มันไม่มีอะไรจริงๆ
สามหนุ่มคุยกันสักพักขนมและเครื่องดื่มก็มา ขนมที่ร้านไม่หวานจนเกินไปหมออคินไม่ชอบทานของหวาน ยังรู้สึกติดใจเลยทานได้เรื่อยๆเพลินๆ วันนี้ชายหนุ่มสั่งเป็เค้กแครอท บานอฟฟี่ แล้วก็ทาร์ตไข่ เครื่องดื่มก็เป็คาปูชิโนเหมือนเดิมเขาชอบทานกาแฟแต่ไม่ชอบความขมถ้าเข้มไปคือไม่ชอบ คาปูชิโนนี่คือลงตัวสุดแล้วไม่เข้มหวานมันกำลังดี
"ชอบจังอร่อยทุกอย่างเลย" หมออคินคิดแล้วก็ยิ้มพร้อมทานขนมไปด้วย สร้างความแปลกใจแก่เพื่อนทั้งสองคนเพราะนานๆทีจะเห็นหมออคินยิ้ม
"หูยยยย...อร่อยอะ" หมอหนึ่งชื่นชมขนมและเครื่องดื่มตรงหน้า
"ถวายตัวเป็ลูกค้าประจำแล้วล่ะทางผ่านไปโรงพยาบาลพอดีอีกต่างหาก แต่่เช้าเปิดร้านสายคงได้กินเป็กาแฟยามบ่ายแทน" หมอกันก็แสดงตัวจะเป็ลูกค้าประจำแล้ว
"ว่าแต่มีส่งป่าววะ ถ้าวันไหนไม่ได้ออกมาทานข้าวเที่ยงข้างนอกจะได้สั่ง" หมอหนึ่งถามออกมาอย่างอยากรู้เพราะถ้ามีส่งก็สะดวกกินได้ทุกเมื่อ
"ไม่รู้สิ...ถ้ามีคงพวกเดลิเวอรี่มั้ง คงไม่ส่งเองหรอก แค่ลูกค้าที่ร้านพนักงานยังยุ่งเลยไม่งั้นก็ลองถามดู" หมออคินเองก็ไม่รู้ถึงแม้จะมาหลายครั้งแล้วก็ตามเพราะเขาก็ไม่เคยถามเหมือนกัน
ก่อนกลับก็ได้ถามพนักงานเื่การบริการส่ง สรุปว่าไม่มีลูกค้าที่จะสั่งซื้อจะใช้บริการเดลิเวอรี่ของแอปต่างๆ ซึ่งถ้าร้านจะส่งเองก็จะเป็คนที่สนิทกับเ้าของร้านซะมากกว่าหรือสั่งจัดของเบรกก็จะไปส่งเอง แต่น้อยครั้งที่จะรับทำเพราะแค่ที่ร้านก็ยุ่งมากแล้ว
ั้แ่ได้รู้จักร้านละมุนรักหมออคินก็แวะเวียนมาบ่อยจนกลายเป็หนึ่งในลูกค้าประจำ บางครั้งถ้าจะกลับบ้านใหญ่ก็จะแวะเข้ามาดูขนมกลับไปฝากที่บ้าน เพราะเคยซื้อขนมไปแล้วเด็กอ้วนที่บ้านติดใจเวลากลับบ้านทีไรจะโดนทวงขนมทุกที
เด็กอ้วนคือหลานชายของหมออคิน อายุเกือบสามขวบในไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้าเป็ลูกของพี่ชาย ชื่อน้องจอมทัพหลานคนแรกของบ้านปู่ย่าก็จะรักและตามใจมาก มากซะจนขุนเป็ลูกหมูไปซะแล้ว
คุณพ่อกับคุณแม่ของอคินมีลูกสามคน มีอคิน พี่อลัน แล้วก็น้องสาวคนเล็กชื่ออริส และมีสมาชิกเพิ่มคือเ้าจอมพี่สะใภ้กับหลานตัวอ้วนกลม
ธุรกิจของครอบครัวกิตติภากรหนึ่งในนั้นคือโรงพยาบาลBAที่หมออคินทำงานอยู่ มีพี่ชายเข้ามาบริหารอย่างเต็มตัวหลังจากที่คุณพ่อขอตัวไปเลี้ยงหลาน แต่ยังเป็ที่ปรึกษาให้อยู่
หมออคินไม่ค่อยถนัดเื่การบริหารเนื่องด้วยทุ่มเวลาทั้งหมดไปกับการเรียนแพทย์จึงปล่อยให้เป็หน้าที่ของพี่ชายที่จบทางด้านบริหารโดยตรงมาจัดการดูแลในส่วนบริหารจะตรงจุดกว่า แต่ก็ยังมีคุณอาน้องสาวของคุณพ่อช่วยกันบริหารหมออคินจึงยังทำหน้าที่แพทย์ได้เต็มที่
วันนี้หมออคินออกจากโรงพยาบาลตอนหนึ่งทุ่ม ก็กะว่าจะไปหาอะไรทานเมนูที่นึกอยากทานคือก๋วยเตี๋ยวหมูแดงเ้าอร่อยที่ร้านอยู่ก่อนจะถึงคอนโด พอมาถึงร้าน่เวลานี้คือคนเยอะเลยโต๊ะนั่งคือไม่มีเต็มทุกโต๊ะ
สายตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่คนเดียว หมออคินยิ้มออกมานิดนึงแล้วเดินเข้าไปทักทายพร้อมขอนั่งด้วย เธอคือเ้าของร้านละมุนรัก คาเฟ่ ถือว่าเป็คนรู้จักได้ไหมนะเจอหน้ากันแทบทุกวันคงจะไม่น่าเกลียดถ้าจะขอร่วมโต๊ะด้วย
"ขอโทษนะครับขอนั่งด้วยได้หรือเปล่าครับ" เสียงทุ้มที่คุ้นหูเรียกความสนใจจากคนที่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อยู่
"ดะ...ได้ค่ะ" ขนมเค้กดูใมากที่เห็นหมออคินมายืนอยู่ตรงหน้าแต่เธอก็ให้เขานั่งด้วย โอกาสนี้ไม่ได้มีบ่อยเธอเต็มใจเสียยิ่งกว่าเต็มใจอีก
6K
