ตอน แผนการขั้นต่อไป
แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ผมลุกจากเตียงด้วยสภาพอิดโรยเพราะแทบไม่ได้นอนทั้งคืน หน่าตื่นก่อนผม นั่งให้นมลูกอยู่บนโซฟาปลายเตียง ภาพเมียรักที่กำลังอุ้มน้องเนโก๊ะดูดดื่มน้ำนมจากเต้าอวบใหญ่ช่างเป็ภาพที่สวยงาม ทรวดทรงของเธอเต็มไม้เต็มมือ เสื้อให้นมตัวบางแทบจะปริแตกเพราะความคัดเต่งตึงเปรี๊ยะของหน้าอก ผมมองดูหยดน้ำนมสีขาวที่ซึมเลอะขอบเสื้อด้วยความรู้สึกหน่วงในใจ ความระแวงแล่นแปล๊บเข้ามาอีกครั้งเมื่อนึกถึงสายตาหื่นกามของหัวหน้าวิทย์ที่จ้องมองความสวยงามนี้
เมื่อถึงที่ทำงาน บรรยากาศในออฟฟิศดูอึดอัดกว่าที่เคย ทันทีที่ผมเดินผ่านหน้าห้องผู้จัดการ หัวหน้าวิทย์ก็กวักมือเรียกผมเข้าไปพบทันที แกนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ รอยยิ้มเ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า
"เมียมึงนี่เด็ดจริงๆ ว่ะไอ้เอก ผิวโคตรนุ่ม หอมกลิ่นน้ำนมฟุ้งไปหมด" หัวหน้าพูดจาหยาบโลนพลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ
ผมกำหมัดแน่น ข่มอารมณ์โกรธที่เดือดพล่าน "แล้วหัวหน้าจะเอายังไงต่อครับ"
"กูอยากได้พื้นที่ส่วนตัวมากกว่านี้ มึงไปจัดการหาทางให้เมียมึงมานั่งรถกูให้ได้ กูอยากจะลองของในที่แคบๆ ดูบ้าง"
ผมเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกเหมือนคนไร้ิญญา สมองสั่งการให้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเมียตัวเอง ผมต้องสร้างเื่โกหกคำโตอีกครั้ง
"หน่าครับ วันนี้หน่ามีนัดพาลูกไปฉีดวัคซีนที่คลินิกใช่ไหม พอดีรถพี่ติดงานด่วนกะทันหันต้องอยู่ทำต่อ เผอิญหัวหน้าวิทย์แกจะไปทำธุระแถวคลินิกพอดี แกเลยอาสาจะแวะไปรับหน่ากับลูกที่บ้าน พี่เกรงใจแกแต่ก็ไม่อยากให้หน่าต้องอุ้มลูกนั่งแท็กซี่ลำบาก หน่าติดรถหัวหน้าไปหน่อยนะครับ"
ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ผมรู้ว่าหน่าคงรู้สึกลำบากใจและอึดอัดกับผู้ชายคนนี้หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน
"เอ่อ หน่าไปแท็กซี่ก็ได้นะคะพี่เอก เกรงใจเ้านายพี่ค่ะ"
"ไม่เป็ไรหรอกหน่า หัวหน้าแกเต็มใจ แล้วไปแท็กซี่มันอันตรายถ้าเจอคนขับโรคจิต"
"เอ่อ! คือหน่า..."
"หัวหน้าพี่ แกอยากช่วยจริงๆ อย่าปฏิเสธน้ำใจแกเลยนะ เดี๋ยวแกจะมองหน้าพี่ไม่ติด" ผมบีบบังคับเธอทางอ้อม
ในที่สุดหน่าก็ตอบตกลงด้วยน้ำเสียงจำยอม ผมวางสายลงพร้อมกับความรู้สึกเกลียดชังตัวเองที่ผลักไสเมียและลูกไปอยู่ในเงื้อมมือของหมาป่า ผมมีความหวงมีความหึงมีความโกรธแต่ลึกๆแล้วมันก็มีอารมณ์เสียวอยู่ด้วย ขณะที่ผมกำลังคิดมากแท่งเอ็นของผมก็แข็งจนปวดเมื่อนึกภาพร่างกายอวบๆของเมียกำลังโดนหัวหน้ากระแทก ความร้อนรุ่มในกายมันตีตื้นขึ้นมาจนผมแทบทนไม่ไหว
16.00น.
รถยุโรปคันใหญ่สีดำมันปลาบแล่นมาจอดเทียบหน้าประตูบ้านหลังเล็ก หน่าในชุดเดรสกระโปรงยาวคลุมเข่าสีฟ้าอ่อนยืนรออยู่พร้อมกับอุ้มน้องเนโก๊ะไว้แนบอก ชุดเดรสตัวนี้เคยหลวมสบายเมื่อปีก่อน แต่ตอนนี้มันกลับรัดรึงทรวดทรงอวบอัดของแม่ลูกอ่อนจนเนื้อผ้าที่หน้าอกคัดเต่ง ตึงเปรี๊ยะ แทบจะปริแตก ทันทีที่กระจกรถเลื่อนลง ใบหน้าหล่อเหลาและรอยยิ้มเ้าเล่ห์ของหัวหน้าวิทย์ก็ปรากฏแก่สายตา
"เชิญครับน้องหน่า วันนี้อากาศร้อน เข้ามานั่งตากแอร์เย็นๆ ในรถพี่ดีกว่า"
ชายหนุ่มวัยกลางคนก้าวลงจากรถเพื่อมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้าให้ หน่ามีท่าทีลังเลเล็กน้อยเพราะปกติเธอจะนั่งเบาะหลังกับลูก แต่หัวหน้าวิทย์กลับผายมือเชิญให้เธอนั่งคู่กับเขาด้านหน้าโดยอ้างว่าเบาะหลังวางเอกสารของบริษัทไว้เต็มไปหมด หญิงสาวจำใจก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังแท้สีครีม จังหวะที่เธอเอี้ยวตัวเพื่อจัดแจงให้ลูกน้อยนั่งตักอย่างถนัดถนี่ หัวหน้าวิทย์ก็แกล้งยื่นมือเข้ามาช่วยดึงสายเข็มขัดนิรภัย ท่อนแขนแข็งแรงของเขาจงใจเบียดเสียดเข้ากับเนินเนื้อขาวผ่องที่เบียดเสียดกันอยู่ใต้ร่มผ้า ความรู้สึกอึดอัดและหวาดหวั่น แล่นแปล๊บ เข้ามาในใจของหน่า เธอรีบเบี่ยงตัวหลบและกล่าวขอบคุณเสียงสั่น
ภายในห้องโดยสารที่เงียบกริบและเย็นฉ่ำ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายหอมละมุนของแม่ลูกอ่อน หัวหน้าวิทย์ขับรถด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างวางพาดไว้บนพนักวางแขนตรงกลางซึ่งอยู่ใกล้กับต้นขาขาวเนียนของหน่าที่โผล่พ้นชายกระโปรงออกมา เขาเหลือบมองเรียวขานั้นเป็ระยะ สายตาหื่นกระหายราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ
"เอกมันโชคดีจริงๆ นะครับที่มีภรรยาสวยแถมยังทำหน้าที่แม่ได้ดีขนาดนี้ พี่ล่ะอิจฉามันจริงๆ ที่ได้ของล้ำค่า" หัวหน้าวิทย์เปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"เ้านายก็พูดเกินไปค่ะ หน่าก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง" หน่าตอบกลับอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ พยายามก้มหน้ามองเพียงลูกสาวที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขน
"แต่สำหรับพี่ น้องหน่าพิเศษกว่านั้นมากเลยนะครับ พี่ถึงยอมช่วยปิดบังความผิดพลาดเื่งานของเอกมันตั้งหลายหน"
"ถ้าเป็คนอื่นพี่คงไล่ออกไปนานแล้ว น้องหน่ารู้ใช่ไหมครับว่าบุญคุณครั้งนี้มันยิ่งใหญ่แค่ไหน"
คำพูดกดดันที่แฝงไปด้วยนัยยะทำให้หน่าหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้กำลังทวงบุญคุณและกำลังต้อนเธอให้จนมุม
"ค่ะ" หญิงสาวได้แต่พยักหน้ารับคำและกล่าวขอบคุณเสียงแ่เบา จังหวะนั้นเอง รถยนต์ก็แล่นตกหลุมบนถนน ทำให้ตัวรถกระเทือน มือหนาของหัวหน้าวิทย์ที่วางอยู่บนพนักวางแขนแกล้งลื่นไถลลงมาวางแหมะลงบนหน้าขาอ่อนของหน่าอย่างจัง
อุ๊ย!
หน่าสะดุ้งสุดตัว รีบขยับขาหนีจนตัวลีบติดประตูรถ แต่หัวหน้าวิทย์กลับไม่รีบชักมือออก เขายังคงแช่มือค้างไว้ชั่วครู่ ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดเบาๆ ก่อนจะดึงมือกลับไปจับพวงมาลัยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับจุดยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ
ทันใดนั้นเสียงร้องไห้จ้าของน้องเนโก๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เด็กน้อยตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการงอแงเพราะหิวนม หน่าพยายามปลอบประโลมและตบก้นลูกเบาๆ แต่ลูกสาวตัวน้อยยิ่งร้องไห้เสียงดังลั่นรถ
หน่าหน้าเสียและรู้สึกลำบากใจอย่างหนัก เธอไม่มีขวดนมติดมาด้วยเพราะปกติจะให้ลูกเข้าเต้าตลอด
"ขอโทษนะคะพี่วิทย์" สาวแม่ลูกอ่อนหันไปมองหัวหน้าวิทย์ด้วยความเกรงใจที่ลูกสาวทำเสียงหนวกหู
"สงสัยลูกจะหิวนะครับน้องหน่า ให้นมแกสิครับ พี่ไม่ถือหรอก ธรรมชาติของเด็ก" หัวหน้าวิทย์เอ่ยปากอนุญาตด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่หางตากลับฉายแววรอคอยอย่างปิดไม่มิด
หน่าจำใจต้องทำตามเพราะสงสารลูก เธอค่อยๆ ปลดตะขอเสื้อชั้นในให้นมลูกผ่านเนื้อผ้า แล้วใช้มือสั่นเทาดึงคอเสื้อเดรสสีฟ้าอ่อนให้ร่นลงมา ก้อนเนื้อขาวผ่องอวบอัดข้างขวากระเด้งโผล่พ้นขอบเสื้อออกมาสู่สายตา
หัวนมสีชมพูระเรื่อที่กำลังคัดตึงและแข็งเป็ไตชูชันท้าทายเครื่องปรับอากาศในรถ หยดน้ำนมสีขาวขุ่นซึมเยิ้มอยู่ที่ปลายยอด น้องเนโก๊ะอ้าปากงับหัวนมผู้เป็แม่แล้วดูดดื่มอย่างหิวกระหาย เสียงดูดกลืนน้ำนมดังจ๊วบจ๊าบผสานกับเสียงเครื่องยนต์
หัวหน้าวิทย์แสร้งทำเป็มองตรงไปข้างหน้า แต่สายตาเ้าเล่ห์กลับเหลือบมองภาพความงดงามนั้นผ่านหางตาและกระจกมองหลังอย่างไม่วางตา ก้อนเนื้อขาวเนียนที่กระเพื่อมไหวตามแรงดูดของเด็กน้อยมันช่างเย้ายวนจนเขาต้องลอบกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ ร่างกายของหมาป่าหนุ่มร้อนรุ่มจนแทบคลั่ง
ตัดภาพมาที่ออฟฟิศ ผมนั่งเหงื่อแตกพลั่กอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่า สมองของไม่รับรู้เื่งานใดๆ ทั้งสิ้น ภาพจินตนาการในหัวมีเพียงฉากที่เมียรักกำลังนั่งเบียดเสียดอยู่กับเ้านายจอมหื่นในพื้นที่แคบๆ
ผมจินตนาการไปไกลว่ามือสากๆ ของวิทย์กำลังลูบคลำไปตามสัดส่วนอวบอัดของหน่า และจินตนาการถึงหน้าอกขาวๆ ที่ถูกเปิดเผยออกมาให้ชายอื่นได้เชยชม ความโกรธแค้นและความหึงหวงตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย
แต่สิ่งที่ทำให้ผมสับสนจนแทบบ้าคือ ภายใต้ความโกรธนั้น มันกลับรู้สึกตื่นเต้นและมีอารมณ์ร่วมอย่างรุนแรง แท่งเอ็นของผมแข็งขึงจนปวดหนึบอยู่ภายใต้กางเกงสแล็ค ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังต่อสู้กับรสนิยมวิปริตที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาในส่วนลึกของจิตใจ
1K
