“อึก...อือ"
ชายหนุ่มคนหนึ่ง ตื่นขึ้นในป่าใหญ่ทึบ เขาเอามือขวามากุมหัวราวกับจะนึกอะไรซักอย่าง
“นี่เรา...อยู่ที่ไหนเนี่ย?”
แล้วเขาก็นึกได้ถึงเื่ราวก่อนจะมาที่นี่ ทันใดนั้นเขาก็อ้วกออกมา
[เมื่อกี้นี่มัน..เื่จริงเหรอ]
ถึงความทรงจำก่อนมาที่นี่จะเรือนราง แต่ความทรงจำอันแสนเ็ปที่โดนหักหลังนั้นยังคงตราตรึง
[ยังไงก็เถอะ รีบออกไปที่นี่ก่อนดีกว่า]
กร๊อบ!
เสียงย้ำใบไม้ดังมาจากด้านหน้าของเขา เมื่อมองตามเสียงก็พบตัวอะไรสักอย่างที่หน้าตาคล้ายหมูป่า หายใจฟืดฟาดอยู่ตรงหน้า
“อะ”
ยาไค ใกับสิ่งที่เห็น ก่อนที่ตัวอะไรสักอย่างที่หน้าตาคล้ายหมูป่าตัวนั้นจะพุ่งเข้ามา
“เหวอ!”
โชคดีที่ยาไคยังตั้งสติและหลบมันได้ทัน
“อะ อา...”
ถึงจะหลบได้อย่างฉิวเฉียดแล้วครั้งหนึ่ง แต่มันยังไม่จบ ไอ้ตัวนั้นมันยังหันมาหายาไคและเตรียมขวิดรอบต่อไป
“โธ่เว้ย ซวยไปแล้วนะโว้ย!”
ไวเท่าความคิด ยาไคก็เร่งวิ่งหนีจากไอ้ตัวนั้นทันที เขาวิ่งหลบซ้ายขวา ตามที่เคยดูมาในสารคดี แล้วจู่ๆก็มีหน้าต่างอะไรสักอย่างขึ้นมาตรงหน้า มันแจ้งว่า
<ค่าความเร็วเพิ่มขึ้น>
<ได้รับพาสซีฟความเร็วเลเวล 1>
ยาไคสับสนกับข้อความที่ขึ้นมาตรงหน้า แต่ความสับสนก็ปลิวหายไปทันที เมื่อรู้ตัวว่าไอ้ตัวนั้นยังวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
“จะอะไรก็ช่างเถอะ ช่วยพาผมออกไปห่างๆไอ้ตัวนี้ที!”
พูดจบ หน้าต่างก็แสดงข้อความใหม่ออกมา
<แอคทีฟ ความเร็วเลเวล 1>
ยาไครู้สึกว่าตัวเองวิ่งเร็วขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ไม่ช่วยเลยเมื่อไอ้ตัวนั้นยังวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆอีก และความเหนื่อยล้าก็มากขึ้นเรื่อยๆ
[ถ้าเป็แบบนี้ล่ะก็ เราคงวิ่งหนีไม่พ้นแน่ๆ!]
คิดจบ หน้าต่างประหลาดก็ขึ้นมาอีกครั้ง
<ค่าแรงกายเพิ่มขึ้น>
<จากประสงค์ในการซ่อนตัว ได้รับสกิล ผู้ควบคุมความเงา เลเวล 1>
<จะเปิดใช้ ผู้ควบคุมความเงา เลเวล 1 หรือไม่?>
จู่ๆความรู้สึกเหนื่อยล้าของยาไคก็ลดลงเล็กน้อย ก่อนสายตาเขาจะไปสะดุดตากับ [ผู้ควบคุมความเงา]
“เปิดใช้เลย!”
เมื่อเขาะโเปิดใช้ ผู้ควบคุมเงา ร่างกายของเขาก็เริ่มเงาวับ
“มันช่วยอะไรตรงไหนกันเนี่ย!?”
เขาะโมาอย่างเดือดดาล ก่อนที่เขาจะพบถ้ำที่อยู่ด้านแล้วนึกแผนบางอย่างขึ้นได้ แล้วปิดการใช้งาน [ผู้ควบคุมความเงา]
“มีแต่ยังไงก็ต้องทำสินะ!”
แล้วยาไคก็วิ่งเข้าไปในถ้ำทันที โดยมีไอ้ตัวนั้นวิ่งตามเขามาด้วย
ฟืด ฟาดดดดด!
ไอ้ตัวนั้นวิ่งมาหยุดที่หน้าถ้ำ ก่อนจะค่อยๆเดินตามยาไคเข้าไปในนั้น
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ตอนนี้ยาไคกำลังอยู่ ณ จุดลึกสุดของถ้ำ
ตึก ตึก ตึก
เสียงของไอ้ตัวนั้นเดินเข้ามาใกล้ จนมาอยู่ที่ตรงหน้าของยาไค ถึงจะเรือนรางเพราะมีแสงส่องมาจากปากถ้ำแค่เล็กน้อย แต่ก็เพียงพอแล้วที่จะใช้วิธีที่เขาคิด เขากัดฟันแน่นเพื่อไปเผชิญหน้ากับมันตรงหน้า แสงจากปากถ้ำก็มากระทบตัวเขา และะโออกมา
“เปิดใช้งาน ผู้ควบคุมความเงา!”
แล้วร่างกายของยาไคก็เปล่งประกายเงาวับขึ้น จนส่องแสงจ้า จนไอ้ตัวนั้นรู้สึกแสบตาขึ้นมาอย่างหนักทันที และระหว่างที่มันเปิดช่องว่างนั้นเอง ยาไคยกหินก้อนใหญ่ที่อยู่ข้างๆเขาขึ้น แล้วทุ่มลงไปอย่างสุดแรง
“ตายซะ ไอ้นรกเอ้ย!”
อี้ดดดดด!
“ตายซะ! ตายซะ! ตายซะ! ตายซะ! ตายซะ! ตายซะ! ตายซะ! ตายซะ! ตายซะ! ตายซ้าาาาาาา!”
ยาไคะโราวกับระบายความโกรธแค้นที่โดนหักหลังมา แล้วใช้หินทุบไอ้ตัวนั้นไม่ยั้งแม้ตัวมันจะแน่นิ่งไปแล้ว จนส่วนหัวของมันเละไม่เหลือชิ้นดี
“แฮ่กๆ...หึๆ คึหึๆๆๆๆ!”
<ค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น>
<ได้รับแพสสีฟ เดอะ ราธ(โทสะ)>
แม้จะมีหน้าต่างประหลาดขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันแม้แต่น้อย เขารู้สึกราวกับถูกปลดปล่อยจากพันธนาการจากโทสะ และเขาก็ได้เป้าหมายใหม่ เป้าหมายหนึ่งเดียวที่เขาจะทำให้สำเร็จ ยาไคยิ้มออกมา
“รอก่อนนะ พี่อาคุยะ รุอิจัง...”
ก่อนที่เขาจะเผยใบหน้าของผู้สูญเสียและคั่งแค้น
“ฉันจะกลับไปฆ่าพวกแกซะ!”
6K
