"ฉันว่าจะเขียนจดหมายหาพี่พายุ แล้วสร้างเฟสบุ๊คนามว่า *'ซารัง...แชร์รัก'* หากว่าพี่เขาสนใจที่จะพูดคุยกับฉัน ก็ให้พี่เขาแอดเพื่อนมา แกว่าดีมั้ย"
"อืม... เอาเถอะเอาที่แกสบายใจ เพราะคงจะมีแค่วิธีนี้นี่แหละ ก็แกไม่กล้าเข้าไปคุยกับพี่เขาต่อหน้าอะ จะได้ไม่ต้องมานั่งฝันกลางวันอย่างเดียว"
การเขียนจดหมายเพื่อเปิดเผยความรู้สึกที่มันล้นใจให้พี่พายุได้รู้ ฉันคิดว่ามันไม่เห็นจะแปลก
สมัยพ่อแม่ฉันก็จีบกันด้วยวิธีนี้แหละ แถมหลังเขียนจดหมายเสร็จก็พับเป็รูปหัวใจ
แล้วเอาไปวางไว้ใต้โต๊ะของกันและกันอีก โรแมนติกจะตาย หรือฉันจะพับเป็รูปหัวใจด้วยดี
"ฉันว่าเขียนจดหมายเสร็จแล้วพับเป็รูปหัวใจด้วยดีมั้ยแก"
"หา? แกคิดได้ไงวะ"
ชมพู่เบ้หน้า แบะปากใส่ฉัน
"เปล่าไม่ได้คิด ทำตามแม่อ่ะ ตอนพ่อกับแม่จีบกันก็เขียนจดหมายพับเป็รูปหัวใจส่งให้กันแบบนี้"
ฉันตอบไปตามความจริง
"เอาเลยเอาที่แกคิดว่าดี ฉันขอไม่ออกความคิดเห็นละกันนะ"
ฉันคลี่ยิ้มกว้างส่งให้เพื่อน ตาเป็ประกายอย่างมีความสุขในความคิดของตัวเอง
ในที่สุดฉันก็จะได้บอกความรู้สึกที่มีให้พี่พายุได้รู้เสียที
เช้านี้ฉันตื่นสายจนมาเข้าเรียนคลาสแรกเกือบไม่ทัน เหตุจากเมื่อวานพอมีหนทางให้สามารถแชร์ความรู้สึกที่มี
ฉันก็ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลย ฉันตื่นเต้นมาก เขียนจดหมายไปก็มือสั่นใจสั่นไป
ฉันต้องค่อยๆ เขียนให้ลายมือเป็อีกแบบนึง เพราะกลัวว่าจะเผลอเขียนลายมือที่แท้จริงของตัวเองลงไปแล้วพี่พายุจะจับได้
ฉันคิดมากจนเก็บเอาไปฝันว่าหลังจากที่พี่พายุ ได้รับจดหมายของฉันแล้ว
พี่เขาก็แอดเพื่อนกลับมาทันที เราคุยกันทุกวัน จนเขาขอฉันเป็แฟน
และเมื่อฉันตกลง เขาเลยขอคบกันแบบเปิดเผย
เราจึงนัดพบกัน แต่แล้ว์ช่างกลั่นแกล้ง พอเขาเห็นหน้าฉันเท่านั้นแหละ
เขาก็หันหลังเดินจากไปทันที ไม่แม้แต่จะฟังคำทัดทานจากฉันเลย
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา ท่ามกลางความมืดมิด ภายในห้องนอนของตัวเอง
เหงื่อไหลเต็มหน้า แม้ว่าจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำแล้วก็ตาม
โอ๊ยยยย แต่ถ้าเอาไปหย่อนไว้ แล้วพี่เขาไม่อ่านกลับเอาไปทิ้งเลยล่ะ
ใจฉันจะต้องสลายลงตรงนั้นแน่นอน
ตอนนี้ฉันกำลังแอบมองพี่พายุเปิดล็อคเกอร์ เขาจะทำยังไงกับมันนะ จะเก็บไว้หรือจะทิ้งไป
อ่าาาา น้ำตาจะไหล พี่พายุเก็บจดหมายใส่กระเป๋ากางเกงเขาไปแล้ว ์เห็นใจฉันแล้ว
.
.
.
'To...พี่พายุ
สวัสดีค่ะพี่พายุ หนูขอเรียกแทนตัวว่า 'ซารัง' ก็แล้วกันนะคะ ซารังแปลว่าความรักเป็ภาษาเกาหลี หนูอยากเป็ความรักของพี่ หนูแอบปลื้มพี่ั้แ่ที่ได้สบตากันครั้งแรก แต่ถ้าถามเหตุผลว่าทำไมหนูถึงไม่เข้ามาคุยกับพี่ แทนการเขียนจดหมายแบบนี้ เป็เพราะหนูเองไม่สามารถต้านทานสายตาของพี่ได้ หากพี่ยัง้าที่จะสื่อสารกับหนูอีก ก็ขอให้พี่แอดเฟสบุ๊ค 'ซารัง...แชร์รัก' แต่ถ้าไม่้าที่จะคุยกับหนูแล้ว พี่ก็ทิ้งจดหมายฉบับนี้ไปได้เลย แล้วไม่ต้องแอดเฟสบุ๊คมานะค่ะ
ปล. ซารังหวังเป็อย่างยิ่งว่าพี่คงจะมีจิตเมตตาให้กับสาวน้อยน่ารักๆ คนนึงบ้าง ไม่มากก็น้อยนะคะ
...ซารัง'
Payu...Tlak
ผม 'พายุ' เดือนคณะวิศวกรรมโยธาปี 3 มีเพื่อนสนิทอยู่หนึ่งคนชื่อเพลิงพล
เราสองคนเป็แค่นักศึกษาชายธรรมดา แต่สำหรับคนอื่นเค้ากลับมองว่าเราไม่ธรรมดา ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
เดินไปทางไหนก็มีแต่คนมองกับถ่ายรูปเอาไปลง เพจดาวเดือนคณะวิศวกรรมโยธา
บางรูปก็ดูดีกว่าตัวจริงเสียอีก ผมล่ะทึ่งในความสามารถของแอพแต่งรูปสมัยนี้เลย
แล้วนี่อะไรกันยังมีคนแบบนี้อยู่อีกเหรอ เขียนจดหมายบอกรัก แล้วยังพับเป็รูปหัวใจอีก เชื่อเขาเลย
แต่จะว่าไปก็น่ารักดีนะ 'ซารัง' งั้นเหรอ
ดีเหมือนกันจะได้มีอะไรทำแก้เบื่อ แอดเพื่อนไปเลยละกัน
.
.
.
ฉันนั่งเรียนอย่างไม่มีสมาธิเลยบอกตรง จิตใจกับสายตาจ้องมองไปที่โทรศัพท์ที่วางแอบไว้ในกระเป๋าบนโต๊ะ
ทำไมนะจนป่านนี้แล้วพี่พายุยังไม่แอดเพื่อนมาหา 'ซารัง' ซะที
หรือว่าเขาจะทิ้งจดหมายของฉันไปแล้ว งื้อออออ ไม่นะ อย่าทำแบบนั้นนะ จิตใจฉันยิ่งบอบบางอยู่
เ้าประคู้นนนน สิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดๆ ที่อยู่ในห้องเรียนนี้
ได้โปรดดลบันดาลให้พี่พายุเห็นใจฉันแล้วแอดเพื่อนมาหาฉันทีเถอะ
ถ้าหากพี่พายุแอดเพื่อนมานะ ฉันจะเอาน้ำแดงกับลูกชิ้นปิ้งมาถวายให้ที่หลังห้องน้าาาาา
ครืดดด
หืออออ อะไรแว๊บๆ แจ้งเตือนจากโทรศัพท์
กรี๊ดดดดดดดดดดด
ฉันได้แต่กรีดร้องในใจ เพราะตอนนี้อาจารย์ยังสอนอยู่ที่หน้าห้อง
เดี๋ยวก่อนเถอะ เลิกคลาสเมื่อไหร่แม่จะไชโยโห่ร้องให้ลั่นห้องเลย
.
Payu : สวัสดีครับ...ซารัง
พอฉันกดรับเพื่อน พี่พายุก็ส่งข้อความมาหา
ซารัง...แชร์รัก : สวัสดีค่ะ...พี่พายุ
ฉันตอบกลับทันที เพราะกลัวพี่เค้ารอนานแล้วจะเลิกคุยไปซะก่อน
Payu : ต้องบอกก่อนเลยว่าพี่ค่อนข้างแปลกใจนะ ที่ได้รับจดหมายรัก พับเป็รูปหัวใจจากซารัง เพราะพี่ไม่คิดว่าจะยังมีใครเขาทำแบบนี้กันอีก'
ซารัง...แชร์รัก : หนูก็แปลกใจค่ะที่เห็นพี่แอดเพื่อนมา หนูนั่งรอจนไม่มีสมาธิกับการเรียนเลย
Payu : ตอนนี้ซารังเรียนอยู่หรือเปล่าครับ
ซารัง...แชร์รัก : ใช่ค่ะ
Payu : งั้นพี่ว่า ซารังตั้งใจเรียนก่อนดีกว่า ว่างเมื่อไหร่ค่อยคุยกันนะครับ
ซารัง...แชร์รัก : ได้ค่ะ...บายยยยยย
Payu : บาย
.
"เอ้านักศึกษา วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะคะ แล้วอย่าลืมทำงานส่งอาจารย์ด้วยนะคะ"
พอฉันเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ อาจารย์ก็บอกเลิกคลาสพอดี แล้วอะไรนะทำงานส่งเหรอ อาจารย์สั่งงานอะไร
ฉันหันไปหาชมพู่ เพื่อที่จะถามถึงงานที่อาจารย์สั่ง ซึ่งมันก็นั่งจ้องหน้าฉันอยู่
"แกทำอะไรน่ะน้ำขิง ยุกยิกๆ อยู่ในกระเป๋า"
ชมพู่ที่มองฉันแอบกดโทรศัพท์ในกระเป๋า ก็ถามขึ้นเพราะไม่เข้าใจว่าฉันทำอะไร
"ก็พี่พายุอ่ะดิ เค้า...เค้า...เค้า..."
"โอ้ยยยย แกจะเค้าอีกนานมั้ย พูดออกมาซะทีสิ"
โธ่ก็คนมันเขินนี่ มันพูดไม่ออกอ่า
"คืองี้นะ เค้าแอดเพื่อน 'ซารัง' แล้ว"
ฉันบอก พร้อมคลี่ยิ้มกว้างเต็มหน้า อย่างที่ไม่รู้ว่าจะเปรียบความยินดีนี้กับอะไรได้
มันเป็เหมือนฝัน ที่เป็ฝันดี ฝันกลางวันที่เป็จริง
"จริงเหรอแก ฉันดีใจกับแกด้วยนะ ทีนี้ฉันก็สบายหูแล้วสิ ไม่ต้องมานั่งฟังแกพร่ำพรรณนาความรู้สึกที่แกมีต่อพี่เค้าอีก สบายหูฉันหละ"
"จ้าาาาา ต่อไปฉันจะไม่มาพร่ำ ให้แกฟังอีกก็ได้"
ฉันงอนแล้วยัยเพื่อนบ้า แค่ระบายความในใจให้ฟังแค่นี้ก็บ่น
"เออแกฉันขอไปซื้อน้ำแดง กับลูกชิ้นปิ้งก่อนนะ"
ว่าไปแล้วก็นึกขึ้นมาได้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในห้องนี้ต้องมีจริงแน่เลย ขอปุ๊บได้ปั๊บ
รอแป๊บนะคะ เดี๋ยวหนูขอลงไปซื้อของมาถวายท่านก่อน
"แกหิวเหรอ"
"ปล่าว แกอย่าเอ็ดไปนะ เมื่อกี้ก่อนที่พี่พายุจะแอดเพื่อนมา ฉันบนกับสิ่งศักดิ์สสิทธิ์ในห้องนี้ว่า ช่วยดลบันดาลให้พี่พายุแอดเพื่อนมาหาฉันที แกรู้มั้ย ขอปุ๊บได้ปั๊บเลยนะ"
"เออ เอาเลยเอาที่แกสบายใจ เชิญ..."
ว่าแล้วฉันก็รีบวิ่งลงมาจากตึกเพื่อที่จะซื้อของไปถวาย...เอ่อจะเรียกว่าอะไรดีล่ะ อืมมมถวายท่านละกัน
*****************************************
Tlak : ตอนนี้เค้าเริ่มได้คุยกันแล้ว
ปล. ช่วยเม้นให้กำลังใจ กดถูกใจให้ไรท์หน่อยน้าาาาาาาาาาา
125
